نیشابور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از نیشاپور)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
نیشابور
Plaster tile from Old city of Nishapur
Nature of North NishapurNature of North Nishapur
Mausoleum of Kamal-ol-MolkWooden Mosque of Nishapur
Cornice plaster from Old city of Nishapur
کشور  ایران
استان خراسان رضوی
شهرستان نیشابور
بخش مرکزی
نام(های) قدیمی رئونت،[۱] ابرشهر، نیشاپور، نیسایه، شهر فیروزه، نشابور، نیسابور، ایرانشهر[۲]
سال شهرشدن بیش از ۷۵۰۰ سال؛ روایت اساطیری: روزگار تهمورث پیشدادی[۳]؛ روایت تاریخی: پیش از ۲۶۰م[۴]؛ تأسیس شهرداری: ۱۹۴۱ (میلادی)(۱۳۲۰ خورشیدی)
مردم
جمعیت

۲۶۴٬۳۷۵ نفر سال ۱۳۹۵[۵] شهرستان نیشابور:۴۴۸٬۱۷۰ در (۲۰۱۱ م)[۶]

شهر نیشابور و حومه:۳۱۵٬۲۷۴[۷]
رشد جمعیت ۲٫۰[۸]
تراکم جمعیت ۶۰۰۰ نفر بر کیلومتر مربع
جغرافیای طبیعی
مساحت (۳۸کیلومتر مربع)[۱۲]
ارتفاع از سطح دریا حدود ۱۲۵۰ متر
آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه

۱۴٫۸[۱۱]

۱۳٫۸[۱۳]
میانگین بارش سالانه ۳۶۵٫۸[۱۱]
روزهای یخبندان سالانه ۱۰۰[۱۱]
اطلاعات شهری
شهردار علی نجفی
ره‌آورد فیروزه، ریواس و شربت ریواس، سفال، رباعیات خیام، قالی نیشابور، دیوان عطار، صنایع دستی،
پیش‌شماره تلفنی ۰۵۱
وبگاه شهرداری نیشابور
شناسهٔ ملی خودرو  ایران۳۲ ب
 ایران۳۲ ی
 ایران۳۶ ل
 ایران۷۴ط

به نیشابور، شهر قلمدان‌های مرصّع، خوش آمدید. (شهرداری)
به نیشابور پایدارترین شهر ایران خوش آمدید. (اداره فرهنگ)
به نیشابور خوش آمدید. (اداره راه)
به نیشابور دیار خیام وعطار خوش آمدید

Welcome to Neyshabur.

نِیْشابور دربارهٔ این پرونده تلفظ (فارسی نوشده از فارسی میانه:n y w sh h p w h r y  نیو شاهپوهر، به‌معنای: شهر نوساختهٔ شاهپور؛ به‌الفبای لاتین: Nishapur)[پانویس ۱] شهری در استان خراسان رضوی، مرکز شهرستان نیشابور و دومین شهر بزرگ استان‌های خراسان پس از مشهد است. در دامنه‌های بلندی‌های بینالود در شمال‌شرق ایران جای گرفته، از مهم‌ترین مراکز تاریخی، گردشگری، صنعتی برای کشور و منطقه می‌باشد و همچو نمادی از تاریخ و فرهنگ ایران نامبرده می‌شود.[۱۴]

محتویات

نام‌شناخت[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

نام نیشابور -که در متون گوناگون، به گونه‌های نیشاپور، نشابور و نیسابور نیز آمده- گونهٔ دگرگون‌شدهٔ واژه‌ای مرکب از زبان پهلوی ساسانی است؛ دربرگیرندهٔ: نی + شا + پور.[۱۵] بخش اول: نی؛ سه دیدگاه دربارهٔ ریشهٔ آن مطرح است:

  • برگرفته از نِهْ؛ از ریشهٔ فعل نهادن؛ به معنی جای و شهر.[۱۶][۱۷]
  • برگرفته از نْیْو؛ صفت؛ به معنی دلیر، مردانه، بهادر، زیبا و خوب[۱۸][۱۹]
  • دگرگون‌شدهٔ نیک[۲۰]؛ صفت؛ به معنی خوب، خوش، زیبا و شخص نیکوکار[۲۱][۲۲]

بخش دوم و سوم: شا + پور؛ دگرگون‌شدهٔ شاه‌پوهر (شاه‌پور، شاپور)؛ و گونهٔ معرب آن، سابور؛ به معنی شاهزاده و پسر شاه؛ شاه‌پوهر در واژهٔ نیشابور، نام خاص است و یادآور سازندهٔ شهر است شاپور یکم ساسانی نیشابور را ساخت و قدمت نیشابور متعلق به دوره ساسانیان است.نعمتی، «نام‌شناخت؛ ابرشهر، نیشابور»، خراسان‌پژوهی، ۱۹۴.</ref> نام نیشابور، به هر سه گونهٔ نِهْ‌شاهپور (شهر شاپور)، نْیْوشاهپور [nēv-š(ā)hpur / nēv-šāpūr][۲۳][۲۴] (شهر زیبای شاپور یا شاپور دلیر و خوب) و نیکْ‌شاهپور (شاپور خوب و نیکوکار) به رویداد تاریخی نبرد شاپور اردشیران اشاره می‌نماید[۲۵] و چنان‌که در بند پانزدهم نسک پهلوی شهرستان‌های ایرانشهر آمده‌است: وی پس از شکست دادن پهلیزک تورانی، دستور داد تا در این نبردگاه، نیشاپور را بسازند.[۲۶]

شیوهٔ نگارش[ویرایش]

نِیْشابور، نام رسمی و معاصر این شهر و شهرستان پیوسته به آن است[۲۷] که در نام دامنهٔ وبگاه‌های شهرداری،[۲۸] فرمانداری[۲۹] و دانشگاه نیشابور[۳۰] نیز ثبت شده‌است. این نام، همچنین بر پایهٔ شیوه‌نامهٔ آوانگاری کلی نام‌های جغرافیایی ایران سازمان نقشه‌برداری کشور؛ به گونهٔ آوانگارِ Neyšābur و نویسه‌نگارِ Neyshābūr ثبت شده؛ از این روی، گونهٔ نوشتاریِ درست این واژه در زبان انگلیسی Neyshabur است؛ اما نْیْشاپُور [Nišāpur] گونهٔ رایج خوانش نام این دیار، در متون انگلیسی‌زبان است. منابع انگلیسی‌زبان (به عنوان زبان بین‌المللی) به نوشتار واژهٔ نیشابور به گونهٔ نْیْشاپُور (Nishāpur)-یعنی با حفظ همخوان (حرف بی‌صدای) «پ» (P)؛ به گونه پارسی این واژه- گرایش یافته‌اند. به هر روی؛ در دانشنامه‌های پرکاربرد انگلیسی‌زبان همچون بریتانیکا، امریکانا و ایرانیکا، گونهٔ نوشتاری انگلیسی‌شدهٔ Neyshabur نیز پذیرفته شده‌است.[۳۱] همچنین نشابور [Nəšābur]، گونهٔ دگرگون و کوتاه شدهٔ نام نیشابور است که در گفتگوهای روزمرهٔ مردم، متون فارسی قدیم و همچنین نبشته‌های ادبی و شعر کاربرد یافته‌است. یاقوت حموی (قرن هفتم هجری) یادآور شده‌است که مردم، این شهر را نَشاوُور می‌نامند.[۳۲]فریدون گرایلی، تاریخ‌نگار معاصر، به نقل از زینت‌المجالس مجدالدین محمد حسینی، گونه‌های دیگری از این نام، همچون نشاور، نشابور را ثبت کرده‌است.[۳۳] در متون ادبی کهن فارسی، کاربرد گونهٔ نشابور، بسیار رایج است. چنان‌که در حکایت‌های کتاب اسرارالتوحید می‌خوانیم: «شیخ ما، به نشابور بود؛ بازرگانی، شیخ را تنگی عود آورد و هزار دینار نشابوری»[۳۴] خاقانی شروانی در بیتی از قصیده‌اش در وصف خراسان، از نشابور می‌گوید:[۳۵]

من که خاقانی‌ام؛ ارآب نشابور، بچشم؛بنگرم صورت سبحان، به خراسان آیم

و مهستی گنجوی فرارسیدن بهاران در مرو و بلخ و نشابور و هرات را چنین به تصویر کشیده شده‌است:[۳۶]

در مرو؛ پریر، لاله انگیختدی؛ نیلوفر، به بلخ در آب گریخت
در خاک نشابور؛ گُل، امروز آمدفردا به هری؛ باد، سمن خواهد ریخت

گونهٔ نشابور هنوز هم در زبان نیشابوریان و بیان باشندگان نیشابور امروز، رایج است و آوانوشت آن [Nəšābur] می‌باشد.[۳۷] گفتنی است: واکه (حرف صدادارِ) ə در آوانوشت واژه نشابور [Nəšābur]، واکه‌ای میانجی است که در زبان فارسی معیار امروز، کاربرد ندارد.[۳۸]

نام‌های دیگر[ویرایش]

نام‌های پرشمار -که در جای جای اسناد و متون تاریخی به آن‌ها اشاره شده-، دستاورد حضور پایدار و هموارهٔ نیشابور در گذر دوران‌هاست.[۳۹][۴۰][۴۱] برخی از این‌ها نام رایج شهر بوده و شماری دیگر عنوان‌ها و لقب‌هایی است که از سوی اهالی دانش، فرهنگ و سیاست؛ به سبب رویدادها یا ویژگی‌هایی به این دیار داده شده‌است. رئونت، ابرشهر، نیشاپور و شادیاخ (و مشتقات آن‌ها) نام‌هایی است که این بوم، در دوره یا دوران‌هایی از تاریخ به آن‌ها شناخته می‌شده؛ دهلیز مشرق و مغرب، دارالعلم، کلانشهر مشرق‌زمین، چشم خراسان، دارالملک، دارالاماره، ام‌البلاد، شادجهان، ایرانشهر، جهانشهر، خزانه مشرق و معدن فضلا و منبع علما و … نام‌های دیگری است که در توصیف ویژگی‌هایی از این شهر، در منابع مختلف ثبت گردیده‌است.[۴۲]

پیشینه[ویرایش]

دوران اساطیری[ویرایش]

سرآغاز و پیدایش نیشابور، همچون بسیاری از شهرهای تاریخی و دیرپای جهان، در هاله‌ای از اسطوره و افسانه در پیچیده‌[۴۳]و در نگاهی کلی به منابع، سیمای نیشابور به عنوان یک بوم و شهر اساطیری و در اندازهٔ یکی از مراکز مهم این دوران توصیف می‌شود.[۴۴]

آغاز آفرینش[ویرایش]

رَئِوَنْت (به پارسی میانه: رِیوَنْد) کهن‌ترین نام در اطلاق به حوزهٔ جغرافیایی ناحیهٔ نیشابور است که در نسک ایرانی اَوِستا از آن، سخن رفته‌است.[۴۵][۴۶][۴۷][۴۸] بر پایهٔ روایت ایرانی آغاز آفرینش در نسک بندهش از کوه ریوند (در ناحیهٔ نیشابور خراسان) در شمار ۲۲۴۴ کوهی نام برده شده که از البرز فراز رستند.[۴۹][۵۰] همچنین در جایی دیگر از همین نسک، در جریان ماجرای نبرد اهریمن با آب؛ به پیدایی دریاچه‌ای به نام سووَر (سوبر یا سوگر) اشاره شده که در ابرشهر بوم (=ناحیهٔ نیشابور) بر سر کوه توس جای دارد.[۵۱][۵۲] و چنان‌که در گزارش رویدادهای دوران‌های بعد آمده‌است: آذربرزین‌مهر در نزدیکی دریاچهٔ سوور و بر روی کوه ریوند قرار داشته‌است.[۵۳] و ابوعبدالله حاکم؛ انوش پسر شیث پسر آدم را نخستین شخصیتی معرفی نموده که کهندژ نیشابور را بر سنگی بزرگ، سفید، مدوّر (دایره‌شکل) و املس (نرم و هموار) بنا گذاشت چنان‌که مردمان آن روزگار، این بنا را دژ سنگی (قلعهٔ حجریه) می‌خواندند.[۵۴]

پیشدادیان[ویرایش]

پیشدادی‌ها نخستین فرمانروایان ایران‌زمین، در دوران اساطیری؛ هوشنگ، تهمورث، جم، فریدون و منوچهر سرشناس‌ترین آنهایند که قهرمانانی همچون آرش، گرشاسب و رستم؛ و دشمنانی همچون افراسیاب و ضحاک دارند.[۵۵] بر پایه نوشتار تاریخ الحاکم، در این دروان؛ شخصیت‌هایی همچون ذوالایکه، افراسیاب ساحر و ایرج پسر فریدونبر دژ-قلعه نیشابور دست یافته، آن را بازسازی نموده و بر گستره و آبادانی آن افزوده‌اند؛ اما در دوران منوچهر بود که بر پیرامون کهندژ، خندقی حفر نمودند و آتشکده‌ای برپای داشتند؛ چنان‌که پس از آن، گروش مردمان و آبادانی آن، روزافزون گردید.[۵۶] اما حمدالله مستوفی بنیانگذار نیشابور را تهمورث دیوبند معرفی کرده‌است.[۵۷] و بر پایه روایتی ایرانی؛ در روزگار تهمورث بوده که آتشدان پشت گاو اساطیری سریشوگ، به دریا افتاد و سه آتش فروزان در ژرفای دریا درخشان ماندند و آن سه آتش نوپدید: گشنسب، فرنبغ و برزین‌مهر بودند.[۵۸]

کیانیان[ویرایش]

کیانی‌ها، سلسله‌ای از فرمانراویان اساطیری ایران هستند که دوران آنان با رویدادهای پهلوانی و همچنین گسترش آیین مزدیسنا در ایران‌زمین پیوند خورده‌است.[۵۹] بر پایهٔ گفتار شاهنامه؛ کیکاووس پس از در هم شکست سپاه افراسیاب، به سوی پارس آمد و جهان را به شادی، چنین بیاراست:[۶۰]

بیامد سوی پارس، کاووس کیجهانی به شادی، نو افکند پی
فرستاد هر سوی یکی پهلوانجهاندار و بیدار و روشن‌روان
به مرو و نشابور و بلخ و هریفرستاد هر سو یکی لشکری

در پاره‌ای از بندهش، از دستان پور سام یاد شده که پادشاهی سکایان و نیمروز را از پدر گرفت و کدخدایی ابرشهر (= نیشابور) را شکوه بخشید.[۶۱] و باز در شاهنامه است که کیخسرو پس از تعقیب افراسیاب، و در راه بازگشت به ایران، از چاچ و سغد و بخارا و جیحون و بلخ و طالقان و مرورود گذر کرد؛ آن‌گاه:[۶۲]

و زآن پس، به راه نشابور، شاهبیاورد پیلان و گنج و سپاه
همه شهر، یکسر، بیاراستند؛می و رود و رامشگران خاستند
دِرَم ریخند از بر و زعفران،چه دینار و مُشک، از کران تا کران
به شهر اندرون، هر که درویش بود؛و گر سازش از کوشش خویش بود
دِرَم داد مر هر یکی را ز گنجپراگنده شد بدره پنجاه و پنج

و سرانجام؛ کی‌ویشتاسب (گشتاسپ)، در پی گرویدن به انوشه‌روان زرتشت؛ آذر بُرزین‌مِهر -یکی از این سه آتش بهرام- را که تا آن زمان، در جهان می‌وزید و از جهانیان، نگاهبانی می‌کرد؛ بر فراز کوه رِیوَنْد (رَئِوَنْت) (در نزدیکی نیشابور) به دادگاه نشانید (پابرجای کرد).[۶۳][۶۴] رِیوَنْد، همچنین شهری در نزدیکی نیشابور (و محله و ناحیه‌ای پیوسته به این شهر) است که آن را از پایتخت‌های اساطیری ایران‌زمین و پایتخت گشتاسب دانسته‌اند.[۶۵] یاقوت حموی، نیز گشتاسب را بنیانگذار ربع بشتفروش (بُشتَنفُروش) نیشابور معرفی نموده‌است.[۶۶] اما پس از گشتاسب، بهمن پور اسفندیار بر تخت نشست و او دخترش (همای) را بر پسرش (ساسان) برتری داد و ولیعهد خویش ساخت؛ و ساسان، رنجیده از پدر به شهر نشاپور پناه برد:

دمان سوی شهر نشابور شدپر آزار بود، از پدر؛ دور شد

ساسان، دختری از خاندان بزرگان شهر را به همسری گزید و از این پیوند، پسری به نام ساسان پدید آمد. ساسان چون بزرگ شد به شبانی پرداخت. چنان‌که:[۶۷]

ز شاه نشابور، بستُد گَلهکه بودی به کوه و به هامون، یله
همی‌بود یک‌چند چوپان شاهبه کوه و بیابان و آرامگاه

واین ساسان، هموست که سه شب پی در پی، به خواب پسرش (بابک) می‌آمد و بابک، در خواب شب سوم، آذران فرن‌بغ و گشنسب و بُرزین‌مهر را در خانه ساسان می‌بیند که می‌درخشند و به کیهان، روشنی می‌بخشند.[۶۸] و برزین‌مهر، سومین آتش درخشان روشنگر، در دوران‌های بعد، در کوه رِیوَنْد در شمال غربی نیشابور زبانه می‌کشیده‌است.[۶۹]

دوران پیشاتاریخی[ویرایش]

یافته‌های کاوش‌های باستان‌شناسی ناحیهٔ نیشابور که تا امروز به سرانجامی رسیده‌اند؛ نشانگر پیدایی آثار دوره‌های گوناگون پیشاتاریخی و تاریخی، از نوسنگی گرفته تا ساسانی، در این ناحیه است.[۷۰]

  • محوطهٔ پیشاتاریخی تپهٔ برج: با نظر به آثار قابل مشاهده در این محوطه، محدوده‌ای در حدود شانزده هکتار را در بر می‌گیرد در شانزده کیلومتری جنوب شرقی شهر کنونی واقع شده‌است.[۷۱] پیشینه این محوطه با قدمت حدود ۵۵۰۰ پیش از میلاد به دوره نوسنگی جدید بازمی‌گردد.[۷۲] یکی از یافته‌های برجستهٔ این محوطه، اسکلت زنی حدود ۴۵ ساله همراه با یک قطعه فیروزهٔ سوراخ‌شده در نزدیکی کمر است؛ آزمایش C14 روی استخوان ساق پای اسکلت، گاهنگاری مطلق ۴۳۶۰ پیش از میلاد را نشان می‌دهد.[۷۳]
  • محوطهٔ پیشاتاریخی شهرک فیروزه: قدمت این محوطه به دورهٔ برنز جدید (اواخر هزاره سوم و اوایل هزاره دوم پیش از میلاد) می‌رسد[۷۴] در شمال غربی شهر کنونی و در پهنهٔ شرقی رودخانه فاروب رومان قرار دارد.[۷۵]از یافته‌های برجستهٔ این محوطه می‌توان به دو کورهٔ پخت سفال (که فضاهای دست‌کند درون زمین آن‌ها برجای مانده) اشاره نمود.[۷۶]
  • محوطه پیشاتاریخی تپهٔ بلوچ: که قدمت آن به دورهٔ نوسنگی (حدود ۵۵۰۰ تا ۶۰۰۰ سال پیش از میلاد[۷۷]) می‌رسد[۷۸] در ۲۰ کیلومتری شمال غربی شهر نیشابور و در شرق باغ نشاط تقی‌آباد از توابع شهرستان فیروزه امروزین، واقع شده‌است.[۷۹] نهشته‌های باستانی این دوره، گاهنگاری چند دوره با فواصل زمانی از جمله دوره مس، سنگ و آهن را در کنار هم نمودار می‌سازد.[۸۰] ویژگی برجسته این محوطه پیشاتاریخی؛ فراوانی دستینه‌ها و ابزارهای سنگی است که با شماری از اشیاء و ابزارهای برنزی و گل پخته و همچنین سازه‌های گودالی پخت نان و کوره همراه شده‌است.[۸۱]

افزون بر محوطه‌های پیشاتاریخی یادشده؛ در جای‌های دیگری از ناحیهٔ نیشابور همچون کریم‌آباد، جنوب غربی شهر و یوسف‌آباد آثاری متعلق به عصر مفرغ و عصر آهن نیز کاوش شده؛ و گفتنی است که کاوش‌های باستان‌شناسی ناحیهٔ نیشابور، هنوز به سرانجام بایستهٔ خود نرسیده و عرصه‌های کاویده نشدهٔ بسیاری در پیش روی باستان‌شناسان است.[۸۲]

دوران تاریخی[ویرایش]

هخامنشیان[ویرایش]

رَئِوَنْت کهن‌ترین نام جغرافیایی در اطلاق به ناحیهٔ نیشابور که در اَوِستا -کهن‌تری نبشتار ایرانی- از آن، یاد شده؛[۸۳] نام کوهی است که آتشکده نامدار آذر بُرزین‌مِهر بر آن، جای داشته[۸۴]؛ مری بویس بر این باور است که آذران بُرزین‌مِهر، فرنبغ و گشنسپ، اگر نه پیش‌تر و در دوران هخامنشی، دست‌کم بایستی در اوایل دوران پارتیان نشانده شده باشند.[۸۵] همچنین ریچارد فرای نام ابرشهر (نام پیشین نیشابور[۸۶]) را ریشه‌گرفته از نامی کهن، به مفهوم شهر بالای هخامنشیان یا شهربانی بالای سلوکیان دانسته‌است.[۸۷] یافته‌های باستان‌شناسی در محوطه تاریخی سه‌تپه در جنوب دشت نیشابور، نیز بیانگر حیات تاریخی این ناحیه در دوران هخامنشی و اندکی پیش از آن و ارتباط نیشابور با همدان (فلات ایران) و ترکمنستان (آسیای مرکزی) است.[۸۸][۸۹]

اشکانیان[ویرایش]

ابرشهر؛ نام پیشین نیشابور،[۹۰] به معنی شهر آپارناک (Aparnak یا Aparnoie یونانی؛ شهر اپارنی یا اپرنی) برجسته‌ترین قبیله از سه قبیله داهه (Dahae) که دولت پارتیان (اشکانیان) را بنیان گذاشتند.[۹۱] یادکرد این شهر در نسک بندهش که ابرنک‌شهر نیز خوانده شده[۹۲] از شناخته‌شدگی و رونق ابرشهر در سرزمین پارت، نشان می‌دهد.[۹۳] و چنین به نظر می‌رسد بُرزین‌مهر -یکی از سه آتش مقدس کیش زرتشتی- که آتش خاص پارتیان بود و اشکانیان، خود را وقف این آتش مقدس نموده بودند و زائران بی‌شماری را در سرتاسر دورهٔ پارتی به زیارت آذر برزین‌مهر در این ناحیه، سوق می‌دادند.[۹۴] همچنین؛ نام ابرشهر بر روی سکه‌ای از دوران فرهاد دوم اشکانی (حکومت: ۱۳۸–۱۲۸ پیش از میلاد) نقش بسته‌است[۹۵][۹۶] که حیات تاریخی این ناحیه را به عنوان محل استقرار ضرابخانه در این دوران، مستند می‌نماید.[۹۷] و مارکوارت در اشاره به پیشینهٔ نام کنارنگ در اطلاق به فرمانروای ابرشهر، چنین برداشت نموده که این فرمانروایی موروثی، به پیش از دوران ساسانیان (= پارتیان) بر می‌گردد که سرانجام؛ داوخواهانه، حکومت اردشیر ساسانی را پذیرا شده بودند.[۹۸]

ساسانیان[ویرایش]

از نیشابور یا ابرشهر (= نام پیشین آن)[۹۹] در شماری از نبشته‌های کهن هم‌پیوند با دوران ساسانی یاد شده‌است، از این جمله‌اند:

  • کتیبه شاپور یکم بر کعبه زرتشت: در این سنگ‌نبشته که قدمت آن یه حدود سال ۲۶۲ میلادی می‌رسد؛ نام ابرشهر، به گونهٔ تمامِ اپارخشتر (= نیشابور و توابع آن) در جرگهٔ ۲۹ امارت و ایالت ایران دورهٔ شاپور یکم ساسانی یادشده‌است.[۱۰۰][۱۰۱][۱۰۲]
  • سکه‌های ساسانی: ابرشهر در کنار شهرهای خراسانی مرو، بلخ، هرات و احتمالاً توس، خلم و سمرقند ضرابخانه‌های ساسانی بوده‌[۱۰۳][۱۰۴] و نام این شهر بر سکه‌های پیروز، قباد، بهرام چوبین و خسرو اول نقش بسته‌است.[۱۰۵][۱۰۶]
  • متن ارمنی شهرستان‌های ایرانشر: در این متن که نوشتهٔ موسی خورنی (تولد بین سال‌های ۴۰۵ تا ۴۱۰م) است؛ از ابرشهر به عنوان یکی از ۲۶ استانِ کوست خراسان -از کوست‌های چهارگانهٔ ایران- نام برده شده‌است.[۱۰۷]
  • متن پهلَوی شهرستانهای ایرانشهر: این متن پارسی میانه که در اواخر دوره ساسانی نگاشته شده؛ نیشابور را در شمار شهرستان‌های کوستِ خراسان ایرانشهر و شاپور پسر اردشیر را بنیانگذار این شهرستان، معرفی نموده‌است.[۱۰۸]

- سیاست و حکومت: قدیم‌ترین رویداد ثبت‌شدهٔ این ناحیه در دوران ساسانی؛ به نقل از تاریخ طبری، مرتبط با اردشیر بابکان (حکومت: ۲۲۶ تا ۲۴۱ میلادی) است چنین که او پس از به‌دست آوردن قدرت، شهرها و مناطق مختلف ایران از جمله ابرشهر را تحت سلطهٔ خویش درآورد.[۱۰۹] بنا به نوشتهٔ تاریخ الحاکم، شاپور پسر اردشیر، شهر نیشابور قدیم را در پیرامون کهندژ باستانی بنا کرده و از دفع حمله‌ها و مزاحمت اتراک بر این شهر، خبر داده‌است.[۱۱۰] در روایت متن پهلوی شهرستانهای ایرانشهر؛ پهلیزک تورانی (pablēzag [Ī] tūr)، فرمانروای این مهاجمان است.[۱۱۱] این شهر در ۴۳۰م، اسقف‌نشین نسطوریان بود.[۱۱۲] و در حدود ۴۲۲ تا ۴۴۹م؛[۱۱۳] یزدگرد دوم برای نزدیکی به مرزهای شمال خاوری کشور و رویارویی با تاخت و تاز و آزار اقوام کیدار و خیون (هون)؛ نیروی خود را در این ناحیه مستقر ساخت و پایتخت خود را از تیسفون به نیشابور (ابرشهر) منتقل نمود.[۱۱۴] همچنین در شماری از متون تاریخی رویدادهای: حضور قباد (حکومت: ۴۸۸–۴۹۸م) در ابرشهر و ازدواج ولی با دختر یکی از بزرگان شهر؛ به دنیا آمدن انوشیروان در این ناحیه؛ سکه زدن بهرام چوبین (در حدود ۵۹۰ تا ۵۹۱م) به نام خود در این شهر (در زمان شورش بر هرمز)؛ و فرونشاندن شورش پادگان ابرشهر به دست سمبات باگراتونی، از مرزبانان خسروپرویز ثبت شده‌است.[۱۱۵] نیشابور (ابرشهر) در دوران ساسانی، مرکز ناحیه‌ای گسترده بود که رستاک‌هایی همچون ارغیجان، اسپراین، جوین، بیهک بیهق، باخرز، خواف، زوزن، زام و زاوه از رستاک‌های آن بودند.[۱۱۶] مرزبان یا فرمانروای این منطقه، دارای لقب اختصاصی کنارنگ بود.[۱۱۷] در این دوران، حاکمانی که از خانواده سلطنت بودند لقب شاه داشتند و نیشابور یکی از ولایت‌های ۲۶گانهٔ ایران بود که حاکم آن، شاه نامیده می‌شد.[۱۱۸] در نگاهی کلی؛ نیشابور (ابرشهر) این دوران، یکی از پایگاه‌های فرمانروایی و پایتخت‌های ساسانی است[۱۱۹] که به خاطر آتشکدهٔ بزرگ نامدار آذر برزین‌مهر در ناحیهٔ ریوند زیارتگاه مشهور ایران؛[۱۲۰] در جایگاه یکی از مراکز فرهنگی-مذهبی ایران دوره مزدیسنایی نقش‌آفرینی نموده‌است.[۱۲۱]

- اقتصاد و فرهنگ: شاپور -که از وی به عنوان بانی شهر در دوره ساسانی، نام برده شده- به امور تجارت و اقتصاد، توجهی ویژه داشت؛ او در راستای نیرومندسازی موقعیت اقتصادی ابرشهر، نواحی شمال شرق ایران را -که در سیطرهٔ کوشان بود- تصرف نموده و فرمانروایانی -از جمله شاهزاده پیروز- را که پیرو وی بودند، بر این ناحیه نهاد.[۱۲۲] به‌طور کلی؛ موقعیت ویژهٔ جغرافیایی نیشابور که در چهارراه ارتباطی شرق به غرب و شمال به جنوب در بخش خاوری ایران قرار گرفته مورد توجه ساسانیان قرار گرفته و از آن به عنوان یکی از سنگرهای استوار در برابر یورش‌های بیگانگان شرق قلمرو امپراتوری و پایگاه برقراری امنیت در جبههٔ شرقی راه ابریشم بهره بردند. قرارگیری در این مسیر که شاهراه شرق به غرب قلمرو ساسانی به‌شمار می‌رفت؛ رونق شهر را در جایگاه یکی از مهم‌ترین منزلگاه‌ها و باراندازگاه‌های کاروان‌های تجاری فراهم نمود. به گونه‌ای که ساختارهای نظام توسعه‌یافتهٔ اقتصادی از جمله: نظام روشمند دریافت مالیات و نهاد رسمی ضرابخانه (در اندازهٔ یکی از ضرابخانه‌های عمدهٔ دوره ساسانی) در این شهر مستقر گردیدند.[۱۲۳][۱۲۴] آثار و میراث هنر و صنعت سفالگری برجای مانده در کهندژ نیشابور نیز نشانگر رونق اقتصادی و زیستگاهی این شهر به عنوان یکی از مراکز عمدهٔ سفالگری شمال شرق ایران در نیمهٔ سده ۴ تا نیمه سدهٔ ۷ میلادی (همزمان با ساسانیان) است.[۱۲۵] در این دوران؛ آذر برزین‌مهر، یکی از سه آتشکده بزرگ و زیارتگاه مشهور ایران ساسانی، در ناحیهٔ ریوند نیشابور شعله می‌کشید[۱۲۶] و این بوم، به عنوان یکی از مراکز فرهنگی-مذهبی ایران دوره مزدیسنایی نقش‌آفرینی می‌نمود[۱۲۷] و برآمدن شخصیت‌هایی همچون برزویه،[۱۲۸] مزدک[۱۲۹] و آغاز دعوت مانی و حضور مسیحیان نسطوری نمودهایی از گونه‌گونی و پویایی فرهنگی و اجتماعی این ناحیه در دوران ساسانی است.[۱۳۰]

خلافت[ویرایش]

نیشابورِ اموی

سکهٔ درهم نیشابور، سال ۹۱ قمری/ ۷۰۹ میلادی
سکهٔ درهم نیشابور، سال ۹۱ قمری/ ۷۰۹ میلادی

۶۴۰م- ۷۵۰م
بیشتر تاریخ‌نویسان، فتح اسلامی نیشابور را در ۶۴۳ به هنگام خلافت عمر بن خطاب ثبت کرده‌اند.[۱۳۱] برخی نیز این رویداد را در ۶۵۰م را به هنگام خلافت عثمان بن عفان نوشته‌اند، بودن شماری از صحابهٔ پیامبر اسلام در سپاه خلافت راشدین، یکی از دلایل فتح بی‌جنگ این شهر ذکر شده‌است. حاکم نیشابوری نوشته که در۶۴۳م با صلح‌نامهٔ کنارنگ و عبدالله عامر فتح اسلامی به آن درآمد.[۱۳۲]
به‌هنگام امارت زیاد بن ابی‌سفیان، خراسان چهاربخش (رَبع) شد و نیشابور مرکز یکی از چهاربخش‌های خراسان برگزیده شد.[۱۳۳]

سده‌های میانه[ویرایش]

۷۵۰م-۱۰۷۷

نیشابورِ سده‌های میانه

زنی نزد حاکم شکایت می‌برد، نگاره‌ای از جامع التواریخ دربارهٔ بنیان‌گذاری محلهٔ شادیاخ (شادی+کاخ) در نیشابور کهن که زلزله‌ها آن ویران کرده‌است.
کاسه‌ای که واژه «شادی» (فرح) در آن تکرار می‌شود، به خط کوفی تزئینی، یافت‌شده در نیشابور با دیرینگی نهم م یا ۱۰م.

پایهٔ توسعهٔ نیشابور در سده‌های میانه را، شهرنشینی نهادینه‌شده در دورهٔ ساسانی در آن منطقه می‌دانند؛ از مراکز بزرگ اقتصادی راه ابریشم بود که بخش‌های مرکزی فلات ایران را با خوارزم و ماوراءالنهر مرتبط می‌ساخت. ابن رسته، مقدسی، اصطخری، ابن حوقل و یاقوت حموی دربارهٔ نیشابورِ سده‌های میانه‌ها نگاشته‌اند یا در پژوهش‌هایشان به نیشابور نیز سفر کرده‌اند. ابن رسته این شهر را «صحرایی ـ کوهستانی» خوانده که زیرشهرهایی داشته مانند: جام، باخرز، جوین و بیهق؛ سپس، سیزده روستا و چهار ربعِ شهر نیشابور را نام می‌برد که ریوند، تکاب، بشت‌فروش و مازول بوده‌اند و روستاها نیز شامل استوا، ارغیان، اسفراین، پُشت، رخ، زاوه، زوزن، اشبند و خواف بوده‌اند.[۱۳۴]
در ۸۱۵م، علی ابن موسی الرضا، امام هشتم شیعیان اثناعشری و ولی‌عهد مأمون عباسی به نیشابور درآمد، از سوی محدثان بسیار گرامی داشته شد و حدیث سلسلة الذهب را به درخواست آنان بیان کرد.
امیرنشین طاهریان در ۸۲۱ به‌دست طاهر بن حسین در مرو استقلال اعلام کرد. در ۸۳۰ نیشابور پایتخت امیرنشین طاهریان شد و پس از مرو، دومین پایتخت آنان به‌شمار می‌رود. داستانی دربارهٔ بنیان‌نهادن شادیاخ در نیشابور به عبدالله بن طاهر نسبت داده‌اند:

پیش از این، رسم بر این بود که وقتی سپاهیان در شهری اردو می‌زدند، در خانه‌های مردم مهمان می‌شدند. صاحب‌خانه وادار می‌شد که برای آسایش میهمانان کار کند و یارای نافرمانی هم نداشت. آنگاه که عبدالله بن طاهر به حکومت خراسان منصوب شد، در نیشابور استقرار یافت. روزی در شهر، زن جوانی را دید که اسبی را آب می‌داد. چون تناسبی در این کار نمی‌یافت، شگفت‌زده شد. دستور داد شوی زن را حاضر کردند و سبب را پرسید، مرد گفت «این ستمی که امیر بر ما روا داشته‌است». عبدالله گفت: «چگونه؟» مرد گفت: «یکی از سپاهیان تو در خانهٔ من است. امروز از من خواست که اسب او را آب دهم و مرا یارای نافرمانی نمود. مردد شدم که اگر با اهل خانه بیرون می‌رفتم و زن را در خانه می‌گذاشتم، زنم را در امان نمی‌دیدم، ناگزیر زن را فرمان دادم تا اسب را آب دهد و خود خانه نگاه داشتم.»

عبدالله، غمین گشت و به اندیشه فرورفت، سپس دستور داد در بیرون شهر که شادیاخ نام داشت کاخی ساختند و خود در آن مستقر گردید و سپاهیان را موظف نمود که پیرامون آن ساکن شوند به فرمان او در شهر ندا دادند که از این پس، هر سپاهی در خانه مردم مهمان شود، خونش مباح است، به این ترتیب سپاهیان همگی به شادیاخ نقل مکان کردند و محدودهٔ شادیاخ آباد شد و به مرور، یکی از آبادترین و مشهورترین محله‌های نیشابور گشت.

این داستان را به دیگران، از جمله غازان خان نیز نسبت می‌دهند. کاخ شادیاخ، تا سده هفتم هجری، آبادان بود.

در اوت ۸۷۲ یعقوب لیث صفاری بر نیشابور چیره شد. هنگامی که بزرگان نیشابور به مشروعیت او از سوی خلیفه خرده گرفتند، درباری باشکوه آماده ساخت، در حضور بزرگان شمشیرش را درآورد و گفت «امیرالمؤمنین را به بغداد نه این تیغ نشاندست؟ گفتند: بلی. گفت مرا بدین جایگاه نیز همین تیغ نشاند و عهد من و آنِ امیرالمؤمنین یکی است»[۱۳۵]
جغرافی‌دانان‌ها در این دوره، نیشابور را به عنوان شهری پرجمعیت توصیف می‌کنند که به ۴۲ بخش با یک فرسخ طول و عرض بخش شده بود و ارگ، مرکز شهر و یک حومهٔ شهری بیرونی را دربرمی‌گرفت که مسجد جامع نیشابور در این بخش جای داشت. در کنار این مسجد بازار همگانی و پادگانی به‌نام المعسکر، کاخ حاکم (ارگ)، فضای باز دوم با عنوان میدان الحسین و زندان جای داشتند. ارگ دو دروازه داشت و مرکز شهر چهار دروازه: دروازهٔ پل، دروازهٔ راهی که از مقیل می‌آمد، دروازهٔ قلعه (باب‌الکهندز) و دروازهٔ پل تکین. حومه‌های شهری دیوارهایی با شمار بسیاری دروازه داشته‌است. شناخته‌شده‌ترین بازارها المربع الکبیرة (نزدیک به مسجد جامع) و المربع الصغیرة بودند. مهم‌ترین خیابان‌های بازاری در حدود پنجاه تا بودند و در خط‌های یکراست متقاطع در زوایای سمت راست، سراسر شهر را می‌پیمودند؛ همه نوع کالایی در این خیابان‌ها فروخته می‌شد. نهرهای بسیاری که از وادی سقاورسرچشمه می‌گرفتند از روستای باشتنکار یا باشتقان به سوی پایین حرکت کرده و ۷۰ مایل را طی می‌کردند، از اینجا به بعد از نزدیک شهر عبور کرده و خانه‌هایی با ذخایر آبی وسیع را ایجاد می‌کردند. باغ‌های پایین‌شهر نیز بدین شیوه آبیاری می‌شدند. منطقهٔ نیشابور همچو حاصلخیزترین ناحیه در خراسان برجسته بود.
کتاب تاریخ النیسابوریین در سپتامبر یا اکتبر ۹۹۸م به‌دست ابوعبدالله حاکم نیشابوری نوشته شد؛ کتابی که به جغرافیا، تاریخ و علم حدیث در نیشابور پرداخته و بیش از ۲۵۰۰ تن از بزرگان نیشابور را معرفی و دلایل سرشناسی آن‌ها را نه به شیوه تذکره که به صورت خلاصه یاد کرده‌است. این اثر در سده هفتم قمری، به‌دست محمد بن حسین خلیفه نیشابوری بازنویسی و بخش‌های عربی آن به فارسی ترجمه شده‌است. خلیفه نیشابوری قسمت‌هایی از تاریخ نیشابور معاصر خود یعنی حدود سه قرن پس از متن اصلی کتاب را نیز به کتاب حاکم اضافه کرده‌است. این کتاب را از آثار ارزشمندی می‌دانند که در حوزه تاریخ‌نگاری محلی ایران نگاشته شده، گویا نسخهٔ کامل آن یافت شده‌است.[۱۳۶]
در سال ۴۰۱ (قمری)، قحطیِ بزرگی در نیشابور روی داد که بر اثر سرمازدگی کشاورزی در سال ۴۰۰ (قمری) بوده‌است.[۱۳۷]

Kohandezh Panorama.jpg
سراسرنمایی از کهن‌دژ نیشابور

خوارزمشاهی[ویرایش]

۱۰۷۷م-۱۲۲۱م

نیشابور خوارزمشاهی

سفیر چنگیز در نیشابور، ۱۲۲۰م؛ نسخه‌ای در کتابخانه ملی فرانسه.
محراب یا سنگ گور، یافت‌شده از نیشابور به دیرینگی سده دوازدهم میلادی.

به‌هنگام حملهٔ غزها به نیشابور در ۱۱۵۴م، جنگ داخلی مذهبی نیز در نیشابور رخ داد؛ «هر شب یک فرقة مذهبی به محله فرقة دیگر حمله می‌کرد و عده‌ای از آنان را می‌کشت» که نمونه‌ای برجسته از درگیری‌های مذهبی سده ششم هجری است، حتی اگر دو طرف از سوی دشمن مشترکی تهدید می‌شدند، از ستیزه‌جویی بازنمی‌ایستادند.[۱۳۸]
همهٔ منابع تاریخی دربارهٔ نبرد نیشابور (۱۲۲۱)، از سوی مسلمانان نوشته شده‌است. آنان حمله مغول و تأثیرات پس از آن را، به عنوان ضربه‌ای رکودکننده در تاریخ نیشابور و در پی آن، تمدن اسلامی و ایران مطرح می‌کنند: «تبدیل به جویبارهای خون گردید، از سران مردان و زنان و کودکان هرم‌هایی ساخته شد، حتی به سگ‌ها و گربه‌های شهر نیز رحم نکردند.»[۱۳۹]
محمد خوارزمشاه در ۲۴ آوریل ۱۲۲۰ م به نیشابور وارد شد.[۱۴۰] مدّتی ماند و نیشابور نقش دربار خوارزمشاهیان داشت.[۱۴۰] عطاملک جوینی از چگونگی درهم‌آمیزی ازدحام و تشویش مردمان و نابسامی سلطنت خوارزمشاهیان نوشته‌است.[۱۴۰] سلطان محمد در یک خطبهٔ نماز جمعه در نیشابور بیان داشت که «کارِ این مغولان بلایی آسمانی است، هرکس چارهٔ خویش کند و برود یا تسلیم شود.» سپس سه تن را مأمور ادارهٔ شهر کرد: «نظام‌الدین ابوالمعالی جامی»، «ضیاءالملک زوزنی» و «مجیرالملک کافی»[۱۴۰]؛ سرانجام برای شکار از نیشابور سوی اسفراین رفت.[۱۴۰] جبه نویان و سبتای همراه گردان‌هایی در ۱۳ مه ۱۲۲۰م به نیشابور رسیدند و حاکمان سه‌گانه پیام پیروی به آن دو فرستادند.[۱۴۰] کم‌کم شورش‌هایی علیه بود-وباش سربازان امپراتوری مغولان در ربع نیشابور شدّت گرفت.[۱۴۰] سپس تولُی از سوی چنگیز، خان مغول مأمور رسیدگی شد که او تغاجار نویان را فرماندهٔ سپاه خود برگزید.[۱۴۰] تولی‌خان در ۲۰ نوامبر ۱۲۲۰م (نیمهٔ رمضان) به مرزهای ربع نیشابور رسید. در این درگیری‌ها، تغاجار نویان با تیر یک کمان‌دار مرزدار نیشابور کشته شد.[۱۴۰]شهاب‌الدین زیدری نسوی از تغییر تاکتیک فرماندهان مغولان نوشته که تا بیست شهر از توابع نیشابور را تصرف نکردند، قصد نشابور نکردند.[۱۴۱] پس از چیرگی امپراتوری مغولان بر مرو، نیشابور در ۱۶ ژوئن ۱۲۲۱ م به فرماندهی تولُی سقوط کرد و در فرمان امپراتوری مغولان جای گرفت.[۱۴۲]
اکنون در شهرستان نیشابور، آثاری از دورهٔ خوارزمشاهیان به‌جامانده که دربرگیرندهٔ تپه-قلعه‌های چهار گوشلی، دختر، گلبو، دهنه حیدری، رضی و کلیدر هستند. همچنین سردابه یام و قلعهٔ کهنهٔ سرده از این دسته‌اند.
ابن ابی‌برکات، علی سیفی، رضی‌الدین، امیرمعزی، ابوالفضل میدانی، ابن فندق، ابن ابوسعید، ابن ابی صادق، عبدالملک جونی، عمر خیام و فریدالدین عطار از برجستگان نیشابور در این دوره بودند.

ایلخانی-تیموری[ویرایش]

۱۲۲۱م-۱۵۰۷م

نیشابور ایلخانی-تیموری

پس از براندازی نیشابور در ۱۲۲۱م، ساختار شهری آن ناتوان شد و فراورده‌های کشاورزی‌اش کاهش یافت. غازان‌خان و ابوسعید بهادرخان برای آباد ساختن، مکان‌هایی در ساخته شد، جمعیت شهر فزونی گرفت و برخی روستاها باز-آباد شده. شهر جدید را در شمال و غر شهر قدیم ساختند.[۱۴۳][۱۴۴] در ۱۳۳۹م یا ۱۳۴۰م، حمدالله مستوفی در نیشابور بود. در زمان، این شهر و منطقهٔ آن، آبادان و مهم در خراسان به‌شمار می‌رفته. کشاورزی در منطقهٔ مرکزی نیشابور بسیار رونق داشته به‌طوری‌که او از چهل آسیاب در کنار رود میرآباد (به‌گفتهٔ او: آب‌بوستان) سخن گفته که همگی بی‌ایست کار می‌کرده‌است. شتاب و گنجایش این آسیاب‌ها را از تشابهی ادبی که او گفته می‌توان دریافت: «تا کشاورزان از دوختنِ سرِ یک جوال فارغ می‌شدند، یک خروار غلّه آرد می‌شد.»[۱۴۵] در بهار ۱۳۸۱م نیشابور بی‌نبرد به‌دست تیمور گرفته شد. در ۲۶ ژوئیه ۱۴۰۴م روی گونزالس دی کلاویخو سفیر هانری سوم پادشاه اسپانیا نزد تیموریان، به نیشابور رسید.[۱۴۶]

سنگ‌نوشتهٔ بنیانگذاری مسجد جامع نیشابور در ۱۴۹۴م

در ۱۴۰۵م زلزله‌ای شدید نیشابور را لرزاند که گویا پس‌لرزه‌هایش تا چند روز پیوسته بوده. در ۲۰ آوریل ۱۴۴۷م، جنگی داخلی میان تیموریان در نیشابور رخ داد. ابن بطوطه جهانگرد مغربی، احتمالاً در دهه ۱۳۳۰ (میلادی) به نیشابور درآمد و این شهر را توصیف کرد:

یکی از شهرهای چهارگانه‌ای است که پایتخت‌های خراسان‌اند، از برای فراوانی میوه‌ها، بوستان‌ها، آب‌ها و زیبایی‌هایش «دمشق کوچک» نامیده می‌شود. چهار نهر در آن روان است، بازارهایش نیکو و گسترده‌است، مسجد نوساخته‌اش در میانهٔ بازار است که چهار مدرسه در کنارش می‌باشد و آب‌واره‌های فراوانی دارد.[۱۴۷]

او همچنین از گونه‌های پوشاک‌بافی در نیشابور نام می‌برد که از حریر بافته می‌شدند که برای فروش به هند می‌بردند.
در ۱۴۹۳م مسجد جامع نیشابور با تلاش پهلوانی به نام علی بن بایزید کرخی (احتمالاً هراتی) ساخته شد که تاکنون برجامانده و کهن‌ترین سازه در محدودهٔ کنونی نیشابور است. مدرسه گلشن، آرامگاه عطار، آرامگاه مغربی، قلعه شورگز و کاروانسرای فخر داوود از بناهای ساخته‌شدهٔ این دوران در نیشابور بوده که هنوز پابرجاست.
سراج‌الدین سگزی، حسن جوری، حسن متکلم و لطف‌الله نیشابوری از مشاهیر نیشابور در این دوره‌اند؛ جمال‌الدین شریف (شام سپس مصر) محمد بکتاش (آناتولی) و منجّمه (شام) از جمله برجستگانی نیشابوری‌اند که در این دوره از زادگاه خود کوچ کردند.

صفوی[ویرایش]

۱۵۰۱م-۱۷۳۶م

نیشابور صفوی

مسجد و زیارتگاه قدمگاه در ۲۴ ک. م شرق نیشابور؛ به‌هنگام پادشاهی سلیمان صفوی (۱۶۶۶ – ۱۶۹۴م) بازسازی شد.
آرامگاه و مسجد محمد محروق از بناهایی در نیشابور است که نمود هنر صفوی در آن آشکار است.

در ۱۵۸۱م در پی ناسازگاری‌های طوایف خراسان، قلعهٔ نیشابور محاصره شد. این نبرد میان دو سپاهِ موافق و مخالف حکومت مرکزی صفویان رخ داد؛ یک سپاه به فرماندهی مرتضی‌قلی پرناک و محمد روملو برای پشتیبانی از حکومت مرکزی صفویان (شاه محمد خدابنده) آماده شده بود و دیگری به فرماندهی علی‌قلی شاملو و قلی‌خان استاجلو برای پشتیبانی از عباس میرزا (بعدها شاه عباس یکم). نتیجهٔ این نبرد محاصره قلعهٔ نیشابور به‌دست طوایف شاملو و استاجلو، عقب‌نشینی طوایف تکلو و ترکمان، به سلطنت رساندن شاه عباس یکم در خراسان و سرانجام عقب‌نشینی طوایف شاملو و استاجلو به هرات بود.
در ۱۵۹۲م شاه عباس یکم در پی اختلافات شیبانیان و صفویان، نیشابور را از چیرگی شیبانیان درآورد.
از پنج سنگ‌نوشته در مسجد جامع نیشابور، دوتای آن وابستهٔ شاه عباس یکم است که در دو سوی درگاه شمالی‌اش نصب است. این سنگ‌نوشته‌ها، فرمان‌هایی از او دربارهٔ «کاهش مالیات و نپرداختن آن»، «تشویش‌زدایی مقام‌داران حکومتی از مردم نیشابور» به تاریخ رمضان ۱۰۲۱/ اکتبر ۱۶۱۲ می‌باشد.
کاروانسرای شاه‌عباسی، کاروانسرای قدمگاه، بازار سرپوشیده، گرمابه گلشن، آرامگاه فضل، مسجد محمد محروق، مسجد و زیارتگاه قدمگاه، سرای زهدی و گرمابهٔ کهنهٔ بازار از یادگارهای دورهٔ صفوی در نیشابور است.
امام‌قلی خاکی، محمدحسین نظیری، عبدی، شاه‌محمود، محمدیحیی سیبک، کاتبی ترشیزی، میرمحمد مخدوم، شاه‌محمود رهی از برجستگان نیشابوری در این دو سده و چند دههٔ صفوی‌اند.
سعادت علی خان، زادهٔ ۱۶۸۰ در نیشابور (با ناماصلی میر محمدامین موسوی نیشابوری) به هند کوچید و سلسلهٔ نواب‌های اَوَدْهْ در شبه‌قارهٔ هند را به سال ۱۷۲۲ بنیان نهاد که تا ۱۸۵۶ ادامه داشت.

افشاری-قاجاری[ویرایش]

۱۷۳۶م-۱۷۹۶م
۱۷۸۹م-۱۹۰۰

نیشابورِ در سده ۱۸ م

شهر نیشابور در دهه‌های پایانی سده نوزدهم م.
حومهٔ نیشابور پیش از ۱۹۰۰م.
در آرامگاه خیام از جی هامبیج، احتمالاً دهه۱۹۱۰

احمدشاه درانی در بهار ۱۷۵۱م با پشتیبانی توپخانهٔ سنگینش نیشابور را تصرف کرد و شاهرخ نوهٔ افشار را بر خراسان فرمانروایی داد. جیمز بیلی فریزر که در ۱۸۲۲م به نیشابور رسید، در اینباره نوشت:

به شهادت کسانی که آن رویداد را دیده‌اند و هنوز زنده‌اند بلاهایی که از هجوم افغانها بر سر ساکنان نیشابور آمد دست‌کم از مصیبتهای ناشی از هجوم مهاجمان تاتار نداشت. به گفتهٔ یکی از سالخورده‌ترین ساکنان نیشابور هجوم احمدخان شهر را چنان ویران ساخت که در درون دیوار نیشابور یک خانه مسکونی نماند و مدتها این نابسامانی و دربدری ادامه داشت.

طراحی مجلهٔ Popular Science؛ یکی از دروازه‌های نیشابور، سال ۱۸۹۲

او طول شهر را چهار هزار قدم و جمعیت آن را بین ۳۰ تا ۴۰ هزار نفر گمان زد، بازار اقتصادی این شهر را راکد بیان کرد. در قحط‌سالی ۱۸۷۱م جایگاه اقتصادی نیشابور را بسیار ناتوان کرد به‌طوری‌که از ۶۰۰ باب دکان فقط ۱۵۰ باب پویا بود و دکان‌داران به‌سختی از فروش نیازمندی‌های سادهٔ روزانه می‌گذراندند.[۱۴۸]
جرج کرزن در ۱۸۵۵م از راه دروازه پاچنار به نیشابور درآمد، در اینباره نوشت که «مدت‌ها پیش از ورودش، دیوارهای شهر فروریخته بود و برج و باروهایش ویران گشته، ایوان و گلدستهٔ مسجد جامعش از دور نمایان بوده‌است.» یک ستون در روزنامهٔ The Gazette Times به تاریخ ۱۱ دسامبر ۱۹۱۱م دربارهٔ جایگاه عمر خیام، آرامگاهش و گمنامی‌اش در نیشابور نوشته شد که نخستین جملهٔ آن این است:

این مَثَل که «یک پیامبر در سرزمین خود هیچ احترامی ندارد» در نیشابور، زادگاه عمر خیام، یک اثباتِ نمایان دارد.[۱۴۹]

در دهه‌های پایانی سده نوزدهم م، شهر نیشابور به‌شکل مربع-مستطیل بود که پیرامون آن به ۳۳۰۰ گز (۳۴۳۲ متر) می‌رسید. دو راه یکی شرق-به-غرب و دیگری جنوب-به-شمال داشته که این دو در میانهٔ شهر چهارسوقی (چهارراه) می‌ساخته‌اند و که بازار نیشابور را چهار بخش می‌کرده‌است. این چهار بازار از هر سو به دروازه‌ای می‌رسیده. دروازهٔ جنوبی «عراق»، شرقی «مشهد»، جنوب‌شرقی «ارگ» و غربی «پاچنار» نام داشته‌است. حدود ده هزار نفر ساکنان شهر در چهارکوی «استخر»، «بالاگودال»، «سرسنگ» و «سعدشاه» زندگی می‌کردند و بیشتر اهالی، کشاورز و معدنچی (فیروزه و نمک) بوده‌اند. بخشی نیز دکان‌دار بوده‌اند و شریف‌تبارها (سادات) مستمری ویژه داشته‌اند و از سوی دولت در پرداخت مالیات، معاف بوده‌اند. در این دوران، نیشابور ۱۱ گرمابه، دو مدرسه و دو کاروانسرا و ۴۵۰ دکّان داشته‌است.
در ۱۹ ژوئن ۱۸۶۶م ناصرالدین، شاهِ قاجار، در نیشابور بارعام می‌دهد. او سال‌روز میلادش را در جشن گرفت و در سخنرانی‌اش این شهر را ستود.

سدهٔ بیستم[ویرایش]

از سال ۱۹۰۱ تا ۲۰۰۰

در نخستین دورهٔ مجلس شورای ملی (۱۹۰۶–۱۹۰۹)، نیشابور نماینده‌ای نداشت.[۱۵۰] در دوره‌های هجدهم و نوزدهم مجلس شورای ملّی (۱۹۵۶–۱۹۶۰/ ۱۹۶۰–۱۹۶۴)، عبدالله سعیدی به نمایندگی نیشابور برگزیده شد که نخستین نمایندهٔ بومی از نیشابور بوده‌است.[۱۵۰] در ۱۹۳۱م، دارالإمارهٔ نیشابور برچیده و شهرداری نیشابور (بلدیّه) نهادینه شد. دروازه‌ها، برج‌ها، بارو و ارگِ نیشابور همگی در پی نوین‌سازی شهر، ویران شده‌اند. صنعت‌های برق، سینما،[۱۵۱] چاپ[۱۵۲] در دو دههٔ سی و چهل میلادی به نیشابور درآمد.
«مهدی ملک‌افضلی» (۱۸۷۸ اردکان - ۱۹۶۵ نیشابور)، مشهور به بقراط الحکما، نخستین پزشک نوآموختهٔ ایرانی بود که و پزشکی نوین را در نیشابور پایه‌گذاری کرد. او همچنین دبستان به‌نام شاهدخت را در ۱۹۳۲/ ۱۳۱۱ ساخت که نخستین آموزشگاه نوین ویژهٔ دختران در نیشابور بود؛ امروزه اثری از آن به‌جانمانده.[۱۵۳]
نخستین برنامه‌های باستان‌شناسی در نیشابور به‌دست موزهٔ هنر کلان‌شهر نیویورک ۱۹۳۵-۴۰م انجام گرفت و این گروه در پایان سال ۱۹۴۷ و آغاز ۴۸م (زمستان ۱۳۲۶)، آخرین فصل کاوش‌های خود را پایان داد.[۱۵۴] در ۱۹۴۰م، دبیرستان عمر خیام و سینما خیّام ساخته شدند؛ سپس سینماهای ایران و آسیا که هر سه در پی ناآرامی‌های پس از انقلاب ۱۳۵۷، ویران یا سوزانده شدند.[۱۵۱] در همین سال، صنعت چاپ در نیشابور با یک دستگاه دستی (یک ربعی) راه‌اندازی شد، سپس در ۱۹۶۶م/ ۱۳۴۵ دستگاه خودکار چاپ (هایدلبرگ) راه افتاد.[۱۵۲]
۱۸ اوت ۱۹۴۰م/ ۲۷ مرداد ۱۳۱۹، کمال‌الملک پس از مدت‌ها زندگی در روستای حسین‌آباد درگذشت و پیرامون آرامگاه عطار دفن شد.[۱۵۵] حدوداً در ۱۹۴۵م/ ۱۳۲۳، نخستین دستگاه اتوبوس مسافربری به نیشابور درآمد.[۱۵۶] در ۱۹۵۰م/ ۱۳۲۹، شهرستان نیشابور مرزبندی و مستقل سیاسی شد.[۱۵۷] ایستگاه قطار نیشابور، در ۲۳ ژوئیه ۱۹۵۶م/ ۱ مرداد ۱۳۳۵ رسماً گشایش یافت.[۱۵۸] در ۱ آوریل ۱۹۶۳م/ ۱۲ فروردین ۱۳۴۲ از آرامگاه‌های نوساختهٔ عمر خیّام و کمال الملک و آرامگاه بازساختهٔ عطار به‌دست شهبانو فرح و محمدرضا شاه پهلوی رونمایی شد.[۱۵۹] تصوّف در نیشابور که ریشه‌ای کهن از سده‌های نخستین اسلامی داشته‌است، در حدود دهٔ هفتاد میلادی با تلاش‌های «محمدرضا محقق نیشابوری» و سید ابوالفضل برقعی قمی[۱۶۰] برچیده شد. فریدون گرایلی در ژوئن ۱۹۷۸م/ تیر ۱۳۵۷ اثر خود به‌نام نیشابور، شهر فیروزه نشر داد که نخستین کتابی بود که در دوران نوین دربارهٔ تاریخ نیشابور نگاشته شده‌است.[۱۶۱]
حسین فریدون نخستین فرماندار نیشابور پس از انقلاب اسلامی بود.[۱۶۲] پانزدهمین گردهمایی جهانی پیش آهنگان برنامه‌ریزی شده بود که در ژوئیه ۱۹۷۹/ مرداد ۱۳۵۸ در نیشابور برگزار شود که به سبب بی‌ثباتی سیاسی-اداریِ پس از انقلاب، لغو شد.[۱۶۳] سیل بوژان ۲۴ ژوئیه ۱۹۸۷م/ ۲ مرداد ۱۳۶۶ رخ داد و بر اثر آن حدود ۴۰۰ نفر کشته شدند. نیروگاه سیکل ترکیبی نیشابور در ۱۹۹۳م/ ۱۳۷۲ به‌راه افتاد. در ۱۳ مارس ۱۹۹۷/ ۲۳ اسفند ۱۳۷۵ یک فروند هواپیمای سی-۱۳۰وابستهٔ نیروی هوایی ارتش ایران که از دزفول به مشهد می‌رفت، در نزدیکی کوه شیرباد سقوط کرد و ۸۶ سرنشین آن کشته شدند. ساخت افلاک‌نمای عمر خیام از ۱۹۹۹م/ ۱۳۷۸ اجرایی شد که هنوز گشایش نیافته‌است.

سدهٔ بیستم و یکم[ویرایش]

۱ ژانویه ۲۰۰۱/ ۱۲ دی ۱۳۷۹ -تا کنون

نیشابور در سدهٔ ۲۱م

ساخت‌وسازی بلندمرتبه در یکی از خیابان‌های اصلی نیشابور، ۲۰۱۳.

در ۲۱ ژوئن ۲۰۰۱/ ۳۱ خرداد ۱۳۸۰، از رئیس‌جمهور خاتمی در نیشابور استقبال بزرگی شد.[۱۶۴][۱۶۵] در ژوئن و اوت ۲۰۰۳، هم‌زمان با گفتگوهای مقام‌داران محلی نیشابور در اعتراض به تقسیم استان خراسان، آشوب‌های خیابانی نیز شدت گرفت.[۱۶۶][۱۶۷]
فاجعه قطار نیشابور در ساعت ۰۹:۲۰ صبح، روز ۱۸ فوریه ۲۰۰۴/ ۲۹ بهمن ۱۳۸۲ در نزدیکی ایستگاه خیام در ۱۷ ک. م شرق ایستگاه مرکزی شهر نیشابور رخ داد که در پی آن ۲۹۵ کشته و ۴۶۰ نفر زخمی شدند که از این فاجعه به‌عنوان بزرگترین حادثهٔ راه‌آهن در ایران یاد می‌شود؛ فرماندار (مجتبی فرهمندنکو)، معاون فرماندار (غلامپور)، رئیس اداره برق (خاکباز) و رئیس اداره آتش‌نشانی نیشابور و ۱۴ نفر از امدادگران آتش‌نشانی جزو کشته شدگان این حادثه بودند.[۱۶۸][۱۶۹]
زلزلهٔ ۱۹ ژانویه ۲۰۱۲/ ۲۹ دی ۱۳۹۰ با حداکثر دامنهٔ ۶ ریشتری به مدت ۷ ثانیه در عمق ۱۰ ک. م سطح زمین، حوالی باغرود در ۱۱ ک. م شمال شهر نیشابور را لرزاند که با ۱۲۵ پس لرزه همراه بود، یک کشته و ۲۴۹ زخمی به جای گذاشت.[۱۷۰] در ۷ مارس ۲۰۱۶/ ۱۷ اسفند ۱۳۹۴، نیشابور پس از اهواز، دومین پایتخت کتاب ایران برای سال ۱۳۹۵ برگزیده شد.[۱۷۱][۱۷۲] در فاجعهٔ منا (۱۳۹۴) (۲۴ سپتامبر ۲۰۱۵) در مکه، ۴۴ نفر از زائران نیشابوری جان باختند که بیشترین آمار جان‌باختگان ایرانی برپایه شهرستان را دربرمی‌گیرد.خطای یادکرد: خطای یادکرد: برچسب تمام کنندهٔ </ref> بدون برچسب <ref> ().

دین[ویرایش]

مکان‌های دین‌پایهٔ برجسته در نیشابور امروزی

اسلام از ۶۴۳م، دین یکم در نیشابور است و از سدهٔ شانزدهم م، فقه شیعهٔ دوازده‌امامی مهدی‌باور، بیشترین پیروان در نیشابور را دارد؛ همچنین شیعهٔ اسماعیلی، مذهب اسلامی دوم است که از سوی حکومت رسمیّت ندارد.
برپایهٔ سخن مقدسی در احسن التقاسیم فی معرفة الاقالیم نوشتهٔ ۹۸۵م؛ در نیشابور معتزلیان آشکارند، ولی تسلط ندارند؛ شیعیان و کرامیان در آنجا جاذبیت دارند؛ اکثریت از آن پیروان ابوحنیفه است، مگر در خورهٔ چاچ، طوس، ابیورد، حومهٔ بخارا. چاچ، طوس، ابیورد، اسفراین و حومهٔ آن شافعی مذهب‌اند و آیین ایشان به کار بسته می‌شود. خطیب‌های شهر، همه شافعی مذهب‌اند.[۱۷۳]
در سده دهم میلادی، نیشابور یکی از مراکز تبلیغ اسماعیلیه در ایران و خراسان بزرگ بوده‌است.[۱۷۴] اکنون اسماعیلیان نیشابور در دیزباد و گروهی نیز در شهر نیشابور زندگی می‌کنند.[۱۷۵]جماعت‌خانه دیزباد مهم‌ترین مرکز اسماعیلیان در نیشابور امروزین است.
از سدهٔ سوم تا ششم قمری نیشابور از مراکز تصوف بوده‌است. بیشتر صوفیان و مشایخ صوفیه در نیشابور اهل سنت و پیروی مذهب شافعی بودند.[۱۷۶]
در تاریخ نیشابور وجود اقلیت مسیحیان، زرتشتیان و یهودیان ذکر شده‌است. زرتشتیان در نیشابور کهن در روستای گرینه و مسیحیان در باغک و یهودیان در دیه یهودیه ساکن بودند.[۱۷۷]
از سده پنجم میلادی تا سده سیزدهم میلادی، مسیحیان نسطوری در نیشابور شمار برجسته‌ای داشته‌اند. تئودور نیشابوری پزشک مسیحی در سده چهارم میلادی بود که به سفارش وی شاهپور دوم کلیسایی در نیشابور در سده چهارم میلادی بنا نهاد.[۱۷۸] گزارش‌های از نویسندگان مسلمان، دربارهٔ گرایش‌ها و گرویدن‌های مسیحیان به اسلام در نیشابور در دست است. ابوعبدالله حاکم در تاریخ نیشابور از ابوعلی حسن بن عیسی نام می‌برد که از خاندانی اصیل و ثروتمند مسیحی بوده که با راهنمایی عبدالله بن مبارک مسلمان شد و از میان فرزندانش، فقها و محدثان بنامی در نیشابور برخاستند. کلیسای جامع نیشابور در جنگ‌ها و زلزله‌های سدهٔ ۱۳ میلادی نابوده شده‌است و بازسازی نشد.[۱۷۹]
در اسرار التوحید، سخنانی دربارهٔ روابط ابو سعید ابوالخیر با مسیحیان در نیشابور ذکر شده‌است:

آورده‌اند کی روزی شیخ قدس اللّه روحه العزیز در نشابور برنشسته می‌رفت. به در کلیسایی رسید، اتفاق را روز یکشنبه بود جمله با شیخ گفتند: «ای شیخ می‌باید کی ایشان را ببینیم،» شیخ پای از رکاب بگردانید. چون شیخ دررفت ترسایان پیش شیخ آمدند و خدمت کردند و همه به حرمت پیش شیخ بیستادند و حالت‌ها برفت. مقریان با شیخ بودند، یکی گفت «ای شیخ دستوری هست تا آیتی بخوانند؟» شیخ گفت روا باشد. مقریان آیتی خواندند، ایشان را وقت خوش گشت و بگریستند، شیخ برخاست و بیرون آمد. یکی گفت: اگر شیخ اشارت کردی همه زنارها بازکردندی. شیخ گفت «ما ایشان را زنار برنبسته بودیم تا بازگشاییم».[۱۸۰]

مهاجرت ارمنی‌ها به نیشابور در سدهٔ بیستم، به نوزایی مسیحیت در نیشابور انجامید. آنان را پایه‌گذار صنعت سینما در نیشابور می‌دانند که از ارمنی‌های ایران یا از مهاجرین روسی پس از انقلاب ۱۹۱۷ بوده‌اند.[۱۸۱] شمار ارمنی‌های نیشابور از دهه ۱۹۸۰ کاسته شد و امروزه اقلیتی ناچیز هستند.[۱۵۱] مسیحیان ارمنی در سدهٔ بیستم در نیشابور، یک خیابان به نامشان بود (خیابان ارامنه) که پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران در شورای نامگذاری، به «خیابان مسیح» تغییر نام داد. کلیسایی کوچک و آرامگاه خانوادگی (هاروتونیان) در این خیابان بوده‌است که سرنوشتی ناروشن دارند.[۱۵۱] مسیحیت در نیشابور در سدهٔ بیست و یکم با فعالیت‌های مسلمانانی مسیحی‌شده آشکار شد. در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۲، روزنامه خراسان دربارهٔ مسیحی‌شدن بیش از ۶۰۰ مسلمان در نیشابور به‌دست آنچه «مبشرین مسیحی» نامید، خبر داد.[۱۸۲]

برجستگان[ویرایش]

مشاهیر نیشابور کهن
ImamMuslim1.png Omar Khayyam2.JPG Attar.jpg Баха Валад - Маариф (Миниатюра).jpg

{{Infobox |title = امروزی |image = Parviz Meshkatian.jpg M.R Shafiei Kadkani.jpg Hossein Ansari-Rad (2).jpg |caption = پرویز مشکاتیان • شفیعی کدکنی • /دورهٔ میان ۷۰۰م-۱۲۲۵ عصر زرّین دانش در نیشابور بوده‌است. نیشابور زادگاه، جایگاه و کوچگاه شمار بسیاری از برجستگان می‌باشد، طوری‌که ابواسحاق اصطخری جغرافیدان برجستهٔ ایرانی در سدهٔ ۴ق/۱۰م گفته: «ازین شهر دبیران و ادیبانِ معروف برخاسته‌اند، چندان که عُلمایِ این سامان را شمار نتوان کرد.»[۱۸۳] علم حدیث بس‌دانش‌آموخته‌ترین دانش در نیشابورِ سده‌های میانه بوده‌است. سپس، بیشتر این برجستگان به ادبیات فارسی و عربی گرایش داشته‌اند.
مهم‌ترین برجستگانی که نیشابورزاده‌اند، از گذشته تا کنون:

نامدارانی که در نیشابور زیسته‌اند یا درگذشته‌اند:

مهم‌ترین برجستگانی که از نیشابور برای همیشه کوچ کردند: [سعادت‌علی‌خان] و صفدرجنگ (هند)، شریف نیشابوری (شام و مصر)، از پدر-و-مادری نیشابوری‌اند: اسد بن فرات (تونس)، ناصر فکوهی (تهران)، حامد بهداد (مشهد). شهروند افتخاری نیشابوراند:[۱۸۴] محمود فرشچیان، یدالله کابلی خوانساری،[۱۸۵] حسن قاضی‌زاده هاشمی،

جمعیت و مهاجرت[ویرایش]

جمعیت تاریخی
سال جمعیت
  • ۱۰۰۰ م
۱۲۵٬۰۰۰
  • ۱۲۲۱
۱٬۷۴۸٬۰۰۰
۱۹۱۱ ۶٫۳۱۲
۱۹۷۱ ۳۵٫۰۰۰
۱۹۹۱ ۱۳۵٫۶۸۱
۱۹۹۶ ۱۵۸٫۸۴۷
۲۰۰۵ ۲۱۵٬۹۴۰
۲۰۰۶ ۲۰۵٫۹۷۲
۲۰۰۷ ۲۷۰٬۹۷۲
۲۰۱۰ ۲۲۳٫۷۲۴
۲۰۱۱ ۲۷۶٬۰۸۹
*توضیح: ۱. هشتمین شهر پرجمعیت جهان و هم جمعیت با بغداد در همان دوره. ۲. جمعیت ربع نیشابور
منابع: [۱].[۲].[۳].[۴]

در نیمهٔ اول سده هفتم میلادی، جمیعت نیشابور ۵ هزار نفر بوده.[۱۸۶]
در ۲۰۱۱، شهر نیشابور برپایهٔ سرشماری همگانی ۱۳۹۰، ۲۳۹٬۱۸۵ نفر؛[۱۸۷]
بخش مرکزی‌اش، ۳۱۹٬۵۷۶ نفر؛[۱۸۸] همهٔ شهرستان، ۴۳۳٬۱۰۵ نفر جمعیت دارد.[۱۸۹]
یک سوم باشندگانش، نوجوان بیان شده و میزان جمعیت آن نسبت به استان ۷ درصد است.[۱۹۰]

خاندان‌ها و قومیت‌ها[ویرایش]

ترکیب قومیتی شهرستان نیشابور اکنون به‌ترتیب شمار فارس، ترک، کرد، بلوچ،[۱۹۱] عرب، ازبک و ارمن می‌باشد که فارسی زبان مشترک همهٔ این‌هاست و قوم‌گرایی غیر فارسی‌زبانان، بسته به جمعیت‌شان دگرگون است. مردم فارسی‌زبان، بزرگترین گروه قومی در نیشابور می‌باشند. کارِن، میکالی و طاهری از خاندان‌های برجستهٔ فارسی در نیشابور کهن بوده‌اند. مردم کرد در شهرستان نیشابور را ایل تمنانلو، عمارلو و مژدگانلو تشکیل می‌دهند. تمنانلوها در بخش سرولایت Sarvèlayat, عمارلوها در دشت ماروش Maarus یا ماروسک Maaruzsk و مژدگانلو در قالیباف و سبیان شهرستان نیشابور می‌باشد. در سده‌های میانهٔ نیشابور، عرب‌ها، عرب‌زبان‌ها و مستعرب‌ها از بزرگترین گروه قومی بوده‌اند و دربرگیرندهٔ خاندان‌های مانند سُلَمی، قُشَیری و خُزاعی بوده‌اند. امروزه مردم عرب در شهرستان نیشابور شامل خاندان‌های عربخانی، ایرانی-عراقی‌ها، هاشمی‌تبارها(موسوی، حسینی، قاضی و غیره) هستند. حدود ۴۵ روستای شهرستان نیشابور به لهجه‌های گوناگون ترکی سخن می‌گویند.[۱۹۱] بیات‌ها از قوم‌های برجستهٔ تُرک‌تبار در نیشابور امروزین اند که مرکزشان روستای عبدالله گیو می‌باشد. افشار، تیموری و جلایر از دیگر ایل‌های ترک‌تبار در نیشابور . گروهی کوچک از بلوچ‌های خراسان در روستای سگزآباد ساکن اند.[۱۹۲][۱۹۳] خاندان‌های «مهاجر»، «جلیلی»، «تاراش»، «اُرمُز»، «آبک»، «نبی‌زاده»، «حامد حیدری» «آزاده»، «اندوختی»، «غفورزاده»، «آسیایی»، «راهی»، «ظفر»، «خاکی»، اصالتاً از مهاجران سدهٔ بیستم از ازبکستان کنونی (سمرقند و بخارا) به نیشابور بوده‌اند.[۱۹۴] خاندان‌های موسوی‌های اَوَدْهْ و عبقاتی در سدهٔ شانزدهم و هفدهم میلادی از نیشابور به هند مهاجرت کردند.

فرهنگ[ویرایش]

برگی از خمسه نظامی دربارهٔ داستان مردی که به دروغ مدعی سفر سه روزه از نیشابور به مکه شد.

کمیسیون ملی یونسکو در ایران، پیشنهاد برگزاری همایش «نیشابور، شهر پایدار ایرانی» را مطرح کرد که هدف از آن بررسی و تحلیل جایگاه علمی و ادبی نیشابور و کمک به توسعهٔ آن و تقویت پیوند آن با سازمان یونسکو است و تصمیم گرفت میان نیشابور امروزین و تاریخ آن، پیوندی پایدار برقرار کند.[۱۹۵][۱۹۶] همچنین از سوی یونسکو نیشابور پایتختِ علوم زمینِ ایران (دوره پنج ساله از ۲۰۰۵ میلادی) معرفی شد و وظیفهٔ ارزیابی بین‌المللی علوم زمین کشور ایران را به این شهرستان سپرده شده‌است.[۱۹۷] یونسکو در سال ۲۰۱۰ (۸تیرماه۸۹) همایش «نیشابور شهر پایدار ایرانی» را در نیشابور برگزاری کرد و بیان شد که نیشابور «پایدارترین شهر تاریخ ایران» است.[۱۹۸][۱۹۹]

فرهنگ رسمی[ویرایش]

فرهنگ رسمی در نیشابور

کاشی‌کاری حدیث سلسلة الذهب بر دیوار مسجدی در نیشابور.
مراسم نمادین «روز ملّی خراسان» ۱۰ تیر ۱۳۹۲

از سدهٔ شانزدهم م، فرهنگ دینی برگرفته از فقه شیعه در نیشابور نیرو گرفت؛ همچنین در دهه ۱۹۸۰ و پس از انقلاب فرهنگی ایران، به‌طور ویژه به بازسازی حدیث سلسلة الذهب و بازمانده‌های رضوی در نیشابور پرداخته شد. این فرهنگ دینی، پیشینه‌ای در تاریخ نیشابور داشته؛ در غربِ ربعِ نیشابور، ولایت بیهق از پایگاه‌های برجستهٔ شیعیان خراسان قرار گرفته بود. در شرقِ آن، ولایت طوس بود که در حومهٔ آن امام هشتم شیعیان در سال ۸۱۸م /۲۰۲ق دفن شد که پیرامون آن، شهر مشهدِ (مرکز خراسان از صفویان) پدید آمد.[۲۰۰] به‌نقل از تاریخ نیشابور نوشتهٔ حاکم، علی بن موسی الرضا به‌هنگام سفر از مدینه به مرو به سال ۲۰۰ق/ ۸۱۶م، محدثان و مردمان بسیاری در نیشابور از او پیشوازی بزرگ به‌جای آوردند. پیشتر نیز محمد محروق از پیشوایان شیعهٔ زیدی در نیشابور قیام کرد و به‌خاک‌سپرده شد.
از سال ۱۳۸۵/ ۲۰۰۶، طبق مصوبه ۶۳ شورای عمومی فرهنگ استان خراسان رضوی، ۱۰ تیر/ ۱ ژوئیه یا ۳۰ ژوئن «روز ملی خراسان» نام گرفته‌است که یادبودی برای ورود امام رضا به نیشابور کهن است.[۲۰۱] دبیر شورای جامع فرهنگی ایران در اردیبهشت ۱۳۹۵ بیان داشت که پیگیر ثبت ۱۰ تیر در تقویم ملی ایران است.[۲۰۲] ستونی در صفحهٔ آخر روزنامهٔ خراسان به تاریخ ۲۷ مرداد ۱۳۹۵ با عنوان «غدیرِ خمِ نیشابور را دریابید» چاپ شد که اشاره دارد به بازسازی روستای طرب‌آباد به مکانی زیارتی؛ جایی که از دید نویسنده بیانگاه حدیث سلسلة الذهب بوده‌است.[۲۰۳]سید علی حسینی (نمایندهٔ نیشابور در دورهٔ هشتم) با اشاره به همین رویداد، در ۲۷ بهمن ۱۳۹۳ نیشابور را «به‌حق مدینة الرضا» توصیف کرد.[۲۰۴] دو مصرع از سرودِ ویژهٔ نیشابور بر این فرهنگ تأکید دارد: «گل‌کرده در چشمان تو نام قدمگاه» و «ای شهر ایثار و شهادت ای نشابور»[۲۰۵] در ۲۶ آذر ۱۳۹۴ همایشی ملّی برای فضل بن شاذان (عالم شیعهٔ خاک‌سپردهٔ نیشابور) برگزار شد که در آن بیان شد که «احیای مقام فضل بن شاذان، خدمت به امام هشتم است.».[۲۰۶] در ۱۳ تیر ۱۳۹۴ دفتر «حفظ آثار و ارزش‌های دفاع مقدس» در نیشابور فعال شد.[۲۰۷]

فرهنگ همگانی[ویرایش]

یک خانوادهٔ ایرانی با پوشاک سنتی؛ نوروز ۱۳۹۳، آرامگاه خیام.
بالماسکهٔ دان‍ش‌آم‍وزان در ج‍ش‍ن ف‍ره‍ن‍گ و ه‍ن‍ر ن‍ی‍ش‍اب‍ور؛ آبان ۱۳۴۷

فرهنگ همگانی در نیشابور امروزی، تفاوت‌های کمی با فرهنگ ایرانی در اجرا دارد و وابسته به سیزده بدر، ازدواج، شب یلدا، سوگواری محرم، خاک‌سپاری، چهارشنبه‌سوری، تولد و جشن سده است و خاستگاه اغلب آن‌ها روستاهای شهرستان نیشابور می‌باشد.[۲۰۸] بسیاری از آیینگان مردم اراک و مردم نیشابور همانند است که به دلیل حضور بیات‌ها در این دو شهرستان است.[۲۰۹] از آیین‌های باران‌خواهی نیشابور به‌ویژه در میان کشاورزان و روستائیان، «چوله‌قزک» [čōw-la-qƏzak] (همچنین: «شوله‌کیشک» یا «چوله‌قیشک») می‌باشد که خود عروسکی برای باران است و کودکان اجراگر اصلی آن هستند.[۲۱۰]

هنر[ویرایش]

سفال‌گری[ویرایش]

از معروفترین آثار یافت‌شدهٔ سفال نیشابور کهن؛ ظرفی نقش‌دار به خط کوفی است؛ ساختهٔ سده ۱۰ یا ۱۱م. در موزهٔ متروپولیتن نیویورک نگهداری می‌شود؛ نشان مؤسسه خاورمیانه در واشینگتن از نقش این اثر برداشت شده.

نیشابور در دوران طلایی اسلام یکی از مراکز بزرگ صنعت سفالگری، کوزه‌گری و صنایع وابسته نیز به‌شمار می‌رفته‌است. سده سوم و چهرم هجری را اوج هنر سفالگری در نیشابور بوده‌است و نیشابور مهم‌ترین مرکز هنر و صنعت سفال‌گری در ایران و خراسان در این دوره بوده‌است.[۲۱۱] درسال ۱۹۸۸ میلادی- سال ۱۳۶۷ شمسی طی پژوهش‌های باستان‌شناسی در نیشابور پیشینه سفال‌گری در نیشابور مشخص شد. آثار سفالین کشف شده از نیشابور در موزه‌هایی موزه آبگینه و سفالینه و موزه متروپولیتن نیویورک نگهداری می‌شود. پژوهشگران، بر این باورند که هنر برجای مانده در سفالینه‌های نیشابور، در ادامهٔ روند هنر دوره ساسانی بر روی فلز است که بررسی در مهارت ساخت و به کار بردن تزیینات و عبارات مختلف و تحول خط را بر روی سفالینه‌ها ممکن می‌سازد. هنر سفالگری نیشابور، علاوه بر تنوع در تکنیک‌های ساخت، دارای تنوع‌های تازه طراحی نقوش و خوشنویسی روی آن نیز هست که بیانگر قدرت و تسلط هنرمندان این هنر است. شکل لعاب‌دهی، کتیبه‌های زیبای ظروف به خط کوفی، تزیینات نقوش گیاهی، حیوانات و انسان و نیز توانایی در ترکیب‌بندی تصویری هر یک از این عناصر در ظروف، این بخش از هنر اسلامی را دارای برتری کرده‌است. علاوه بر این، رابطه معنوی کلمات و جملات که شامل احادیث می‌شود-نیشابور یکی از مراکز نشر علم حدیث در دوران طلایی اسلام به‌شمار می‌رفته‌است- از جمله ویژگی‌های هنر این دوره‌است که به تزیینات صرف اکتفا نکرده و همسویی و معنادار بودن این هنر را دربردارد. به سبب ویژگی‌های موجود در سفالینه‌های سدهٔ سوم و چهارم معروف به سفال سامانی، این نوع سفال به لعاب «گِلی» معروف شده‌است که بیش‌تر در شرق ایران، به‌ویژه نیشابور، ساخته می‌شده. صنعتگرانِ حوزه سفال سازی در نیشابور با ترکیب نقوش ساسانی و هنر خوشنویسی اسلامی سفالینه‌هایی را به وجود آوردند.

فرش‌بافی[ویرایش]

قالیچه دست‌باف، شهرک خرو نیشابور.

صنعت قالی بافی در بیش از ۴۷۰ روستای شهرستان نیشابور و شهر نیشابور رواج دارد مهم‌ترین مناطق قالیبافی حومه نیشابور در روستاهای شفیع‌آباد، گرینه، دررود، باغشن، خرو، بزغان، سیدآباد، سرچاه، معدن و سلیمانی، اسحاق‌آباد و سلطان آباد از مهم‌ترین مراکز قالیبافی نیشابور هستند. آمادگی و توانمندی نیشابور در بخش صنعت قالی بافی به گونه‌ای است که اقدام به بافتن قالی‌هایی با متراژ چند هزار متری و در نوع خود بزرگ‌ترین در سطح جهان می‌نماید.[۲۱۲]

در کارگاه‌های این شهرستان بافته‌اند.[۲۱۴]

  • سومین فرش بزرگ جهان با مساحت تقریبی ۲ هزار و ۴۰۰ متر مربع که به سفارش سلطان عمان برای استفاده در مسجد امین این کشور سفارش داده شده‌است.[۲۱۵]

نام چند طرح که در میان قالیبافان از عمومیت برخوردار است طرح‌های خراسانی، برگ بیدی، دهانه اژدر، شاه عباسی، لچک ترنج است.

فیروزه تراشی[ویرایش]

سنگ‌های فیروزه از روستای معدن بالای نیشابور

با توجه به شهرت سنگ فیروزه نیشابور استخراج سنگ فیروزه یکی از صنعت‌های قدیمی و تراشیدن آن از هنرهای قدیمی اهالی این شهر به حساب می‌آید. شهرستان نیشابور که به شهر فیروزه شهرت دارد، دارای کانی‌های ارزشمندی از فیروزه می‌باشد که از بیش از ۲۰۰۰ سال پیش بهره‌برداری می‌شده‌است. فیروزه تراشی یکی از پیشه‌های قدیمی در استان خراسان و نیشابور است؛ و مراکز تراش فیروزه به فراوانی در بخش‌های گردشگری نیشابور و مشهد دیده می‌شود. اشکال پیکانی و مسطح از جمله تراش‌هایی است که طرفداران فراوان دارد. فیروزه یکی از ره‌آوردهای مهم نیشابور است و بازار پررونقی در استان‌های خراسان، و ایران دارد.

کاشی‌کاری[ویرایش]

کاشی‌کاری‌های ایوان مسجد محروق

هنر کاشی‌کاری در نیشابور کاربردی وسیع دارد. در بسیاری از بناهای مهم نیشابور از این هنر استفاده شده‌است. در این خط کاشی‌کاری‌ها از خط بنایی استفاده شده‌است. خط بنایی الهام گرفته از خط کوفی است و در کاشی‌کاری و معماری اسلامی جایگاه ویژه‌ای دارد و در بناها و مساجد استفاده شده‌است. این نوع خط کاربرد زیادی در کاشی‌کاری و آجرکاری در نیشابور دارد. البته این هنر در نیشابور پیش از حمله مغول رواج داشته و امروزه دوباره رواج پیدا کرده‌است. نمونه ساختمان بدون تزیین کاشی‌کاری در نیشابور مسجد جامع این شهر است. در این بنا از هنر سنگ‌تراشی و آجرکاری استفاده شده‌است.

استادان کاشی کار نیشابوری فقط به مرمت بناهای نیشابور اکتفا نکردند. در سال ۲۰۰۸ (میلادی) به دعوت وزارت فرهنگ تاجیکستان چند تن از استادان کاشی کار نیشابوری به نمایندگی از سوی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری و صنایع دستی استان خراسان رضوی برای مرمت آرامگاه رودکی سمرقندی به تاجیکستان اعزام گشتند. کار گروه ایرانی در این مرمت بازسازی گنبد آرامگاه رودکی به مساحت یکصد متر مربع به سبک افلاک نما، با بهره‌گیری از کاشی فیروزه‌ای نیشابور بوده‌است.[۲۱۶][۲۱۷][۲۱۸]

نمدمالی[ویرایش]

نمدمالی و نمد بافی که از هنرهایِ صنعتی و دستی پُررونق در استان‌های خراسان است در نیشابور و شهرستان نیشابور نیز رواج دارد. ۴ کارگاه صنایع نمدمالی در شهرستان نیشابور فعال است. این هنر از گذشته در این منطقه رواج داشته که نقش نیشابوری بر روی نمدهای ایرانی گویای این موضوع است.[نیازمند منبع] به جز کارگاه‌ها نمدمالی در روستاهای شهرستان نیشابور به شکل سنتی رونق دارد.

فرت‌بافی[ویرایش]

یکی از صنایع دستی نیشابور امروز و روستای بوژان فرت بافی (در گویش نیشابوری= فردبافی f,rad bāfi) است. فَرد تغییر یافته واژه بَرد است. هنر فرت بافی که از صنایع دستی با قدمت دیرینه در نزد نیشابوریان شناخته شده مرکز آن روستای بیشتر بوژان می‌باشد. فرت بافی شامل حوله‌های دستی، حمام، لباس، روانداز و… می‌باشد. این هنر بیشتر در بین زنان رواج دارد. فرت بافی یک هنر روستایی است که در شهرستانهای خراسان رضوی از جمله کاشمر، گناباد، سبزوار، نیشابور وتربت جام رایج بوده‌است و اکنون در حال فراموشی است. فرت در بین اهالی نیشابور قدیم به بَرد معروف بوده‌است و بَرد نیشابوری یکی از محصولات مشهور این هنر به‌شمار می‌رفته‌است. هنر «فرت‌بافی نیشابوری» (بَرد نیشابوری) به دست صنعت‌گران بافندهٔ نیشابور، که در آن زمان‌ها در اوج شکوفایی و مرکز صنعتی، هنری و تجاری خراسان بود- به سایر نواحی خراسان بزرگ، گسترش یافته و پس از گذر از سده‌ها، امروز نیز در جای جای خراسان بزرگ به زندگی خود ادامه می‌دهد.

پارچه‌بافی[ویرایش]

نیشابور یکی از مراکز سنتی پارچه بافی ایران است. اکنون در نیشابور ۲ کارگاه صنایع پارچه بافی فعال است. پیشینه پارچه بافی نیشابور در دوره اسلامی به اوج می‌رسد. در دوره ایلخانیان کارخانه متعدد پارچه بافی در نیشابور همانند دیگر شهرهای بزرگ ایران در آن زمان فعال بوده. پارچه‌های ابریشمی نیشابور در این دوره گرانبها بوده‌است تا حدی که در شهرهای مصر (سده هشتم میلادی/از جمله تنیس و دمیاط) گرانترین پارچه نوع نیشابوری بوده‌است. در زمینه هنر بافت پارچه در ایران سده‌های نهم و دهم هجری را عصر طلایی این هنر نامیده‌اند که نیشابور یکی از مراکز مهم و بزرگ بافت پارچه در این دوران بوده‌است.[نیازمند منبع]

در سده‌های چهارم و پنجم قمری در نیشابور و مرو بهترین پنبه و پارچه با تارهای نخی تولید می‌شد. نیشابور در دورة ساسانی بازاری بزرگ برای تجارت پارچه ابریشمی بود.[نیازمند منبع]در دوره سلجوقیان مورخان شهرهای نیشابور، ری، یزد و کاشان را به عنوان مراکز عمده پارچه بافی در ایران ذکر کرده‌اند.[نیازمند منبع]با حمله مغول به ایران در سده هفتم و به دنبال آن برپایی حکومت ایلخانان، مراکز مهم بافندگی چون ری و نیشابور از بین رفت.[نیازمند منبع]از دوره تیموری بندرت منسوجی باقی مانده‌است. در این دوره، و پیش از آن، بسیاری از مراکز سنتی پارچه بافی ایران از جمله نیشابور، در یورش مغولان به نابودی کشیده شدند.[۲۱۹]

آموزش[ویرایش]

شمار علم‌آموزان در نیشابور
سال آمار مرکز شمار
۱۳۹۳ دانشگاه آزاد ۶٬۴۰۰
۱۳۹۰ دانشگاه پیام نور ۵٬۳۰۰
۱۳۹۴ دانشگاه نیشابور ۱٬۳۰۰
۱۳۹۴ دانشکدهٔ فنی و حرفه‌ای ۱٬۱۰۰
۱۳۹۴ دانشکدهٔ پزشکی ۶۰۰
۱۳۸۵ گلشن و نرجسیه ۲۰۰[۲۲۰]
۱۳۹۴ کل مدارس ۶۳٬۰۰۰[۲۲۱]

نیشابور از قطب‌های دانشگاهی استان است و در سال ۱۳۹۲ حدود ۲۵ هزار نفر دانشجو در آن در حال آموزش بوده‌اند.[۲۲۲] خانه ریاضیات نیشابور در سال ۱۳۷۸ افتتاح شد و احداث افلاک‌نمای خیام نیز از همین سال آغاز شده‌است.

اخترشناسی در نیشابور ریشه‌ای کهن دارد و امروزه نیز رصدخانه‌ای در اردوگاه باغرود برپاست.[۲۲۳] یک موزهٔ نجوم در سال ۱۳۸۵ و یک مرکز اخترشناسی به نام خواجه نصیرالدین طوسی در سال ۱۳۸۸ در این شهر افتتاح شد.[۲۲۴][۲۲۵]

دانشگاه‌ها[ویرایش]

آموزشکده فنی و حرفه ای پسران نیشابور

مدرسه‌ها[ویرایش]

دبیرستان عمر خیام؛ کهن‌ترین آموزشگاه نوین نیشابور، تأسیس ۱۹۴۰.
صحن مدرسه گلشن؛ کهن‌ترین مدرسهٔ سنتی نیشابور که اکنون حوزهٔ علمیه است.

نیشابور را کهن‌ترین پایگاه علوم اسلامی در ایران می‌دانند.[۲۳۷] تقی‌الدین مقریزی در «الخُطَط» می‌نویسد: «مدرسه‌هایی که در سرزمین‌های اسلامی برپا شده‌اند، به هنگام صحابه و تابعین این چنین شناخته نشده بودند، این‌ها نوبنیادند و چهارصد سال پس از هجرت ساخته شدند. نخستین کسانی که در سرزمین اسلامی بدین کار همت گماشتند، مردم نیشابور بودند؛ مدرسهٔ بیقهیه را آنجا بنیان نهادند.»[۲۳۸] مهاجرت‌های دانشمندان از سراسر جهان اسلام در سده‌های میانه به نیشابور، سبب شد که مدرسه‌های آن «کانون گسترش ایده‌ها» و «قطب علمی دنیای اسلامی» شود.[۲۳۹] پیش از ساخت نظامیه در نیشابور، مدرسه‌هایی در آن برپا بوده‌است:[۲۳۹]

کتابخانه‌ها[ویرایش]

کتابخانه‌های برجستهٔ نیشابور
ساخت نام گونه وابستگی شمار موارد
۱۹۵۹ علی شریعتی همگانی (درجه ۳) نهاد کتابخانه‌ها
۱۹۶۲ عمر خیام همگانی (درجه ۹) نهاد کتابخانه‌ها [۲۴۵]
۱۹۸۵ امام خمینی همگانی مسجد جامع نیشابور
۱۹۹۳ نظیری همگانی (درجه ۷) نهاد کتابخانه‌ها ۱۸٬۶۴۷[۲۴۶]
۱۹۹۳ مرتضی مطهری زندان (درجه ۸) سازمان زندان‌ها ۶٬۹۹۰[۲۴۷][۲۴۸]
۱۹۹۵ غدیر همگانی (درجه ۵) نهاد کتابخانه‌ها ۲۵٬۰۰۰[۲۴۷][۲۴۹]
۲۰۰۰ مرکزی دانشگاه نیشابور دانشگاهی دانشگاه نیشابور ۷٬۷۱۵[۲۵۰]
۲۰۰۰ وکیلی همگانی (درجه ۵) نهاد کتابخانه‌ها ۲۴٬۰۰۰[۲۴۵]
۲۰۰۰ ریاضیات ویژه خانه ریاضیات نیشابور ۴٬۸۰۰[۲۵۱]
۲۰۰۵ مرجان دوستی دانشگاهی دانشگاه آزاد نیشابور [۲۵۲]
گلشن حوزوی مدرسه گلشن ۱۰٬۰۰۰[۲۵۳]

کتابخانه‌های نیشابور، وابستگی به مدرسه‌ها، مسجدها، نهادها یا افراد برجسته داشته‌اند یا دارند. در تاریخ یمینی آمده که خلف بن احمد از دانشمندان ایران خواست که همهٔ کتاب‌ها و نسخه‌ها دربارهٔ علوم قرآنی (به‌ویژه تفسیر) را جمع‌آوری و دسته‌بندی کنند. او ۲۰ هزار دینار برای این کار که مقدمهٔ تأسیس «کتابخانهٔ صابونی» در نیشابور بوده، هزینه کرد. همهٔ این کتاب‌ها در کتابخانه صابونی نگهداری می‌شد. در شرح حال بسیاری از دانشمندان علوم قرآنی ذکر شده‌است که از کتاب‌های این کتابخانه بهره‌مند شده‌اند. ابونصر محمد عتبی سپس یادآور می‌شود که پس از واقعهٔ غزان در نیشابور و ویرانی مدرسه‌ها و مسجدها، تفسیر معروفی را که با تلاش خلف بن احمد فراهم آمده بود و در این کتابخانه نگهداری می‌شد، از آنجا خارج گردید و در اصفهان به کتابخانهٔ خجندیان انتقال یافت.[۲۵۴]

دیگر کتابخانه‌های تاریخی نیشابور شامل «کتابخانهٔ شجری»، «کتابخانهٔ مدرسهٔ سعدیه»، «کتابخانهٔ أبی سعید»، «کتابخانهٔ مدرسهٔ بیهقیه»، «کتابخانهٔ مدرسهٔ شافعی‌ها» و هشت کتابخانهٔ دیگر بوده‌است.[۲۵۵] کتابخانه‌های دانشگاهی در نیشابور دربرگیرندهٔ «کتابخانهٔ مرجان دوستی» وابستهٔ دانشگاه آزاد نیشابور[۲۵۶] و «کتابخانهٔ دانشگاه نیشابور» است. «کتابخانهٔ دکتر علی شریعتی» کهن‌ترین کتابخانهٔ همگانی نیشابور است که دگرگون‌یافتهٔ کتابخانهٔ ویژهٔ آموزش و پرورش (تأسیس ۱۹۵۹) است.[۲۵۷]

در سال ۱۳۹۴ نیشابور پس از اهواز به عنوان دومین پایتخت کتاب ایران برگزیده شد.[۲۵۸][۲۵۹]
نیشابور نیازمند ۳۳۰ هزار متر مربع فضای کتابخانه‌ای است، اما تنها ۳ هزار و ۱۴۰ مترمربع فضا دارد.[۲۶۰]

ورزش[ویرایش]

بخش سرپوشیدهٔ ورزشگاه انقلاب نیشابور.
بازیکنی جوان در یک باشگاه بیلیارد در نیشابور.

کشتی و کشتی با چوخه،[۲۶۱] کوهنوردی و سنگ‌نوردی،[۲۶۲] والیبال، دوچرخه‌سواری، بیلیارد، بدن‌سازی، شطرنج و پاراگلایدر از سرگرمی‌های ورزشی محبوب در نیشابور است. همچنین ورزش زورخانه‌ای ریشه‌ای کهن در این شهر دارد و یعقوبعلی شورورزی، نامدارترین ورزشکار نیشابوری در این رشته بوده‌است.[۲۶۳]

مراکز برجستهٔ ورزشی در نیشابور:

بهداشت[ویرایش]

پلی‌کلینیک تخصصی سازمان تأمین اجتماعی نیشابور

«مهدی ملک‌افضلی» نخستین پزشک نوآموختهٔ ایرانی بود که پزشکی نوین را در نیشابور پایه‌گذاری کرد. وی در سال ۱۹۰۸ به ریاست بهداری نیشابور (صحیّه) از سوی والی وقت خراسان –حسین قزوینی– منصوب گشت و در ۱۹۳۶ مدیر عامل بیمارستان شیر و خورشید شد.[۱۵۳]

نیشابور دارای ۱۱ مرکز اورژانس ۱۱۵ است. این شهر دو بیمارستان دولتی به نام‌های «حکیم» و «۲۲ بهمن» (از تجمیع بیمارستان‌های «عطار» و «امدادی» در سال ۱۹۸۰)[۲۶۷][۲۶۸][۲۶۹] و یک بیمارستان خصوصی به نام «قمر بنی‌هاشم» دارد.[۲۷۰] «بیمارستان حکیم» نیز در سال ۲۰۰۱ با گنجایش ۱۷۲ تخت افتتاح شد.[۲۷۱] بیمارستان‌های نیشابور جمعاً ۳۵۰ تخت درمانی دارند و این شهر به ۴۵۰ تخت دیگر (به گفتهٔ قاضی‌زادهٔ هاشمی: ۹۵۰ تخت دیگر) نیاز دارد.[۲۷۲][۲۷۳] دانشکده علوم پزشکی نیشابور در سال ۲۰۰۹ گشایش یافت. این دانشکده در سال ۲۰۱۵ حدود ۶۰۰ نفر دانشجو در ۸ رشتهٔ مختلف داشته‌است.خطای یادکرد: خطای یادکرد: برچسب تمام کنندهٔ </ref> بدون برچسب <ref> (). بزرگراه ۴۴ شرق ایران از داخل این شهر می‌گذرد و مسافت نیشابور از طریق این جادهٔ بزرگراهی تا مشهد ۱۰۶ کیلومتر و تا تهران ۷۳۰ کیلومتر است. باجگیران با فاصلهٔ ۲۲۱ کیلومتر، نزدیک‌ترین گذرگاه مرزی و عشق‌آباد با فاصلهٔ ۲۵۵ کیلومتر، نزدیکترین پایتخت به نیشابور است.[۲۷۴]

درون‌شهری[ویرایش]

اری بسیار ناچیز است؛ در حالی که مناسبترین ترکیب ترابری برای نیشابور شامل ۳۳٫۸٪ پیاده‌روی، ۲۲٪ دوچرخه‌سواری، ۱۴٫۵٪ اتوبوس و مینی‌بوس، ۱۲٫۵٪ تاکسی، ۹٫۶٪ اتومبیل شخصی و ۷٫۷٪ موتورسیکلت است.خطای یادکرد: خطای یادکرد: برچسب تمام کنندهٔ </ref> بدون برچسب <ref> (). در دی ماه ۱۳۸۸ تقاطع غیرهمسطح این ایستگاه افتتاح شد که شرکت رجا این طرح را «بزرگ‌ترین تقاطع غیرهمسطح راه و راه‌آهن در ایران» معرفی کرده‌است.[۲۷۵] روزانه حدود ۵ هزار نفر مسافر از ایستگاه راه‌آهن نیشابور جابه‌جا می‌شوند.[۲۷۶]

گردشگری[ویرایش]

جای‌های بس‌بازدیدشدهٔ نیشابور در نوروز ۱۳۹۵
مکان شمار
قدمگاه ۷۱۸٬۰۰۰
امامزاده محروق ۳۵۰٬۰۰۰
شادیاخ ۱۵۰٬۰۰۰
کاروانسرای شاه‌عباسی ۸۰٬۰۰۰
آرامگاه خیام ۳۳٬۰۰۰
آرامگاه عطار نیشابوری ۲۹٬۰۰

صنعت[ویرایش]

کارگری در کارخانهٔ «ایران شرق».

در شهرستان نیشابور، ۴۰۰ واحد صنعتی پویاست که دومین قطب صنعتی استان پس از مشهد است. اقتصاد این شهرستان بر پایهٔ کشاورزی-دام‌پروری، بازرگانی و برخی صنایع دستی و کارخانه‌ای استوار است.[۲۷۷]
کارخانه‌هایی در حوزه‌های لبنیات، بافندگی، لوازم خانگی، خودروسازی[نیازمند منبع]، مصالح ساختمانی و صنایع غذایی در نیشابور فعال است:[۲۷۷]

جغرافیا[ویرایش]

موقعیت[ویرایش]

نیشابور در ۷۷۰ کیلومتری شرق تهران و ۱۲۷ کیلومتری غرب مشهد واقع شده و مسیر بین‌المللی ریلی و جاده‌ای از این شهر عبور می‌کند. نیشابور همچنین از طریق جاده‌های محلی با شهرهای کاشمر، فیروزه، قوچان، کدکن، عشق‌آباد و تربت حیدریه ارتباط دارد.

نیشابور
نمودار آب و هوا (راهنما)
ژفمآمژژآساُند
 
 
۲۷
 
۱۰
۳−
 
 
۱۶
 
۱۶
۱
 
 
۱۱
 
۲۲
۵
 
 
۱
 
۲۹
۱۰
 
 
۱
 
۳۳
۱۵
 
 
۱
 
۳۴
۱۸
 
 
۳
 
۳۲
۱۶
 
 
۲۶
 
۲۷
۱۲
 
 
۴۹
 
۲۱
۸
 
 
۵۲
 
۱۴
۲
 
 
۳۶
 
۹
۳−
 
 
۳۳
 
۷
۵−
میانگین بالاترین و پایین ترین دما به مقیاس سانتیگراد
بارندگی به مقیاس میلی‌متر


زمین‌لرزه‌ها[ویرایش]

مقایسهٔ نسبی میزان خطر زمین‌لرزه در نقاط مختلف ایران؛ نقاط قرمزتر نقاطی هستند که شتاب حداکثر جنبش زمین در آن‌ها بیش‌تر است.

در طول تاریخ، زمین‌لرزه‌های ویرانگری در نیشابور رخ داده که بیشترشان ثبت نشده‌اند؛ ولی به‌طور میانگین، این شهر هر ۶۳ سال یک‌بار بر اثر زمین‌لرزه تا حد زیادی ویران شده و زمین‌لرزه‌های بزرگ‌سال‌های ۶۶۸ و ۷۰۸ هجری نیز نیشابور را به‌طور کامل با خاک یکسان کردند.[۲۷۸] به دلیل بالابودن میزان خطر زمین‌لرزه در این شهر، احداث اردوگاه‌های اسکان موقت مورد توجه قرار گرفته‌است.[۲۷۹]

آب و هوا[ویرایش]

آب و هوای نیشابور توسط دو عامل تعیین می‌شود:[۲۸۰][۲۸۱]

  • توده‌های مهم هوا (جریان‌های هوایی سیبری، مدیترانه‌ای، شمالی و غربی اقیانوس اطلس، موسمی اقیانوس هند و صحرایی عربستان) که شمال شرق کشور را تحت تأثیر خود قرار می‌دهند.
  • ارتفاع و جهت رشته کوه‌های بینالود و کوه سرخ که دشت نیشابور را احاطه کرده‌اند.

تابستان‌های خشک و گرم و زمستان‌های سرد و کوتاه از خصوصیات آب و هوایی نیشابور است. با توجه به اختلاف زیاد ارتفاع (حدود ۲۳۰۰ متر) بین دشت نیشابور و کوه‌های منطقه، شرایط خاص آب و هوایی در این شهر حاکم است.[۲۸۲]

رسانه‌ها[ویرایش]

ماهنامه‌ای با عنوان «سروش جوانان نیشابور» از سال ۱۳۴۰ در نیشابور چاپ می‌شد.[۲۸۳] روزنامهٔ «خراسان رضوی» (ضمیمهٔ روزنامهٔ خراسان) اخبار نیشابور را پوشش می‌دهد و گه‌گاه برای این شهر، شمارهٔ ویژه و جداگانه چاپ می‌نماید.

هفته‌نامهٔ صبح نیشابور از سال ۱۳۶۷ چاپ می‌شود که در سال‌های ابتدایی، نخستین نشریهٔ محلی استان خراسان لقب گرفت. «نشریهٔ شادیاخ» از سال ۱۳۷۹، هفته‌نامهٔ خیام‌نامه از سال ۱۳۸۴، «هفته‌نامهٔ نسیم نیشابور» از سال ۱۳۸۵، «هفته‌نامهٔ فر سیمرغ» از ۱۳۸۹، «نشریهٔ مهر نیشابور» از سال ۱۳۹۱ و «نشریهٔ آفتاب صبح نیشابور» از سال ۱۳۹۵ به نشریات نیشابور اضافه‌شدند.[۲۸۴][۲۸۵][۲۸۶][۲۸۷]

ارتباطات بین‌المللی[ویرایش]

خواهرخواندگان[ویرایش]

نیشابور با ۹ شهر پیمان خواهرخواندگی بسته‌است:

جستارهای وابسته[ویرایش]

در پروژه‌های خواهر می‌توانید در مورد نیشابور اطلاعات بیشتری بیابید.


Search Wiktionary در میان واژه‌ها از ویکی‌واژه
Search Wikiquote در میان گفتاوردها از ویکی‌گفتاورد
Search Wikisource در میان متون از ویکی‌نبشته
Search Commons در میان تصویرها و رسانه‌ها از ویکی‌انبار

پی‌نوشت[ویرایش]

  1. در بعضی گویش‌های فارسی:نیشاپور (بدون سکون در ی، کاربرد پ به‌جای ب)؛ در شعر، نِشابور نوشته و آوایش می‌شود. استاندارد پذیرفتهٔ آن در الفبای لاتین، Nishapur است و بهتر است که املاهای دیگر به‌کار نرود.

یادکرد منابع[ویرایش]

  1. پایتخت‌های ایران. ترجمهٔ به کوشش محمدیوسف کیانی. تهران: سازمان میراث فرهنگی کشور، 1374. ص327. 
  2. DARYOUSH KARGAR. «دانشنامه ایرانیکا (برخط)»(انگلیسی)‎ (مقاله). ۲۰۰۶. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۲ مه ۲۰۱۱ میلادی. «Nišāpur, the city known also as Irānšahr (Moqaddasi, pp. 299-300; Ebn Faqih, p. 321)» 
  3. حمدالله مستوفی. نزهةالقلوب. ترجمهٔ به تصحیح محمددبیر سیاقی. تهران: نشر حدیث امروز، ۱۳۸۱. ص۲۱۲. 
  4. آرتور کریستنسن. ایران در زمان ساسانیان. ترجمهٔ ترجمه رشید یاسمی. تهران: صدای معاصر، ١٣٩٣. ص۱۶۱. 
  5. «تعداد جمعیت و خانوار به تفکیک تقسیمات کشوری براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵» (اکسل). درگاه ملی آمار. 
  6. «فصل ۲ - جمعیت». در سالنامه آماری ۱۳۸۸ استانداری خراسان رضوی. مشهد: وزارت کشور. 
  7. «مرکز آمار ایران». بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ مه ۲۰۱۲. 
  8. پیدا کردن x از معادلهٔ ‎P(n2)=P(n1)*(۱+x)^(n2-n1) ‏ که n۱ و n۲ شمارهٔ سال هستند. این کار برای سال‌های ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۵ بنا به آمار سرشماری انجام شد. جمعیت سال ۱۳۷۵َ، ۱۶۹۱۴۱ بوده‌است.
  9. فریدون گرایلی. «فصل آخر». در نیشابور شهر فیروزه. چاپ اول. نیشابور. مشهد، ۱۳۷۵. 
  10. عباسعلی مدیح. «جلد اول صفحه‌های ۴۷». در نیشابور و استراتژی توسعه. ترجمهٔ نام مترجم. نیشابور، ۲۰۰۵. صفحه.  علی طاهری. «بخش اول». در درآمدی بر جغرافیا و تاریخ شهرستان نیشابور. ترجمهٔ جمال‌الدین شیرازیان. نیشابور: نشر شادیاخ، ۲۰۰۲. صفحه. 
  11. ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ ۱۱٫۲ ۱۱٫۳ عباسعلی مدیح. نیشابور و استراتژی توسعه (جلد اول)،. تهران. نیشابور. صفحهٔ ۶۵. 
  12. http://www.yjc.ir/fa/news/4787175/افزایش-وسعت-جغرافیایی-نیشابور
  13. مدیح، عباسعلی، نیشابور و استراتژی توسعه (جلد اول)، صفحهٔ ۱۰، به گزارش ادارهٔ کل هواشناسی، میانگین دمای روزانه در دورهٔ ۳۰ ساله
  14. «نیشابور نماد ایران و تاریخ و فرهنگ آن است». بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ مه ۲۰۱۲. 
  15. نعمتی، «نام‌شناخت؛ ابرشهر، نیشابور»، خراسان‌پژوهی، ۱۹۴.
  16. محمدحسین بن خلف تبریزی، برهان قاطع، ۲۲۱۰.
  17. نعمتی، «نام‌شناخت؛ ابرشهر، نیشابور»، خراسان‌پژوهی، ۱۹۴.
  18. پیگلوسکایا، شهرهای ایران در روزگار پارتیان و ساسانیان، ۲۲۸.
  19. نعمتی، «نام‌شناخت؛ ابرشهر، نیشابور»، خراسان‌پژوهی، ۱۹۴.
  20. لسترنج، جغرافیای تاریخی سرزمین‌های خلافت شرقی، ۴۰۹.
  21. محمدحسین بن خلف تبریزی، برهان قاطع، ۲۲۳۰.
  22. نعمتی، «نام‌شناخت؛ ابرشهر، نیشابور»، خراسان‌پژوهی، ۱۹۴.
  23. Bosworth, “NISHAPUR i. Historical Geography and History to the Beginning of the 20th Century”, Encyclopædia Iranica.
  24. Hübschmann, ARMENISCHE GRAMMATIK, 21.
  25. نعمتی، «نام‌شناخت؛ ابرشهر، نیشابور»، خراسان‌پژوهی، ۱۹۴.
  26. ---, Šahrestānīhā ī Ērānšahr: A Middle Persian Text on Late Antique Geography, Epic, and History, 14,18,23.
  27. سازمان نقشه‌برداری کشور، «نیشابور (مرکز شهرستان)»، پایگاه ملی نام‌های جغرافیایی ایران.
  28. شهرداری نیشابور، «صفحه خانگی وبگاه شهرداری نیشابور»، وبگاه شهرداری نیشابور.
  29. استانداری خراسان رضوی، «فرمانداری ویژه شهرستان نیشابور»، وبگاه پورتال استانداری خراسان رضوی.
  30. دانشگاه نیشابور، «صفحه خانگی وبگاه دانشگاه نیشابور»، وبگاه دانشگاه نیشابور.
  31. صومعه، «بنیان هویت و برند جهانی نیشابور»، آفتاب صبح نیشابور، ۳.
  32. یاقوت حموی، معجم‌البلدان، ۸:‎ ۳۵۶.
  33. گرایلی، نیشابور؛ شهر فیروزه، ۶.
  34. محمد بن منور، اسرارالتوحید فی مقامات شیخ ابوسعید، ۱۲۴.
  35. خاقانی شروانی، دیوان حسان العجم افضل الدین ابراهیم بن علی خاقانی شروانی، ۳۰۰.
  36. مهستی گنجوی، رباعیات مهستی گنجوی، ۴.
  37. صومعه، «بنیان هویت و برند جهانی نیشابور»، آفتاب صبح نیشابور، ۳.
  38. کلباسی، «بررسی نظام آوایی گویش نیشابوری»، فصلنامه ادبیات و زبان‌های محلی ایران‌زمین، ۱۳۹.
  39. مجتبوی، فرهنگ جغرافیای تاریخی نیشابور، ۱۷–۱۸.
  40. گرایلی، نیشابور؛ شهر فیروزه، ۳–۱۰.
  41. طاهری، درآمدی بر تاریخ و جغرافیای نیشابور، ۴۹–۵۱.
  42. مجتبوی، فرهنگ جغرافیای تاریخی نیشابور، ۱۸.
  43. مجتبوی، فرهنگ جغرافیای تاریخی نیشابور، ۱۷–۱۸.
  44. طاهری، درآمدی بر تاریخ و جغرافیای نیشابور، ۵۱–۵۳.
  45. محمدیوسف کیانی، پایتخت‌های ایران، ۳۲۷.
  46. اعتضادی، «نیشابور (ابرشهر)؛ سیر تحول و اصول ساخت و سازمان شهری»، مجموعه مقالات کنگره تاریخ معماری و شهرسازی ایران، ۱:‎ ۵۵۴.
  47. محمدیوسف کیانی، پایتخت‌های ایران، ۳۲۷.
  48. زنگنه، «شهرستان نیشابور و مهمترین وقایع تاریخی آن»، مشکوة، ۱۴۷.
  49. فرنبغ دادگی، بندهش، ۷۱، ۱۷۲.
  50. قلی‌زاده، فرهنگ اساطیر ایرانی بر پایه متون پهلوی، ۲۳۱.
  51. فرنبغ دادگی، بندهش، ۷۷.
  52. قلی‌زاده، فرهنگ اساطیر ایرانی بر پایه متون پهلوی، ۲۸۰.
  53. قلی‌زاده، فرهنگ اساطیر ایرانی بر پایه متون پهلوی، ۳۹.
  54. حاکم نیشابوری، تاریخ نیشابور، ۱۹۶.
  55. قلی‌زاده، فرهنگ اساطیر ایرانی بر پایه متون پهلوی، ۱۵۸.
  56. حاکم نیشابوری، تاریخ نیشابور، ۱۹۷.
  57. حمدالله مستوفی، نزهة القلوب، ۲۱۲.
  58. قلی‌زاده، فرهنگ اساطیر ایرانی بر پایه متون پهلوی، ۲۷۱–۲۷۲.
  59. قلی‌زاده، فرهنگ اساطیر ایرانی بر پایه متون پهلوی، ۳۳۴.
  60. کزازی، نامه باستان؛ ویرایش و گزارش شاهنامه فردوسی، ۲:‎ ۱۰۲.
  61. فرنبغ دادگی، بندهش، ۱۵۱.
  62. کزازی، نامه باستان؛ ویرایش و گزارش شاهنامه فردوسی، ۵:‎ ۲۴۸.
  63. فرنبغ دادگی، بندهش، ۹۱، ۱۷۲.
  64. قلی‌زاده، فرهنگ اساطیر ایرانی بر پایه متون پهلوی، ۳۹.
  65. محمدیوسف کیانی، پایتخت‌های ایران، ۷۳۸.
  66. یاقوت حموی، معجم‌البلدان، ۱:‎ ۱۸۷.
  67. کزازی، نامه باستان؛ ویرایش و گزارش شاهنامه فردوسی، ۶:‎ ۲۳۵.
  68. ---، زند وهومن‌یسن و کارنامه اردشیر پایکان، ۱۷۰–۱۷۱.
  69. Choksy، Encyclopedia of Religion، 1:‎ 569.
  70. گاراژیان، «مقدمه»، نیشابور: برخی ساختمان‌های اوایل اسلام و تزئینات آن‌ها.
  71. گاراژیان، «لایه‌نگاری در گمانه یک تپه برج نیشابور؛ رویکردی تفسیری»، پیام باستان‌شناس، ۲.
  72. حبیبی، «شواهد فرهنگ‌های پیش از تاریخی آسیای مرکزی در منطقه شمال شرقی فلات ایران»، دومین همایش ملی باستان‌شناسی ایران، ۳.
  73. گاراژیان، «باستان‌شناسی فیروزه؛ انسان، سنگ و رنگ»، پژوهش‌های انسان‌شناسی ایران، ۱۱۶.
  74. گاراژیان، «باستان‌شناسی فیروزه؛ انسان، سنگ و رنگ»، پژوهش‌های انسان‌شناسی ایران، ۱۱۶.
  75. باصفا، «اثر هیدرولوژی بر فرایند شکل‌گیری استقرار پیش از تاریخ شهرک فیروزه در دشت نیشابور»، پژوهشهای محیط زیست، ۷۴.
  76. باصفا، «اثر هیدرولوژی بر فرایند شکل‌گیری استقرار پیش از تاریخ شهرک فیروزه در دشت نیشابور»، پژوهشهای محیط زیست، ۷۵.
  77. جودی، «گزارش مقدماتی پژوهش‌های باستان‌شناختی تپه بلوچ، شهر فیروزه، نیشابور»، وبگاه انسان‌شناسی و فرهنگ، ۶.
  78. حبیبی، «شواهد فرهنگ‌های پیش از تاریخی آسیای مرکزی در منطقه شمال شرقی فلات ایران»، دومین همایش ملی باستان‌شناسی ایران، ۳.
  79. جودی، «گزارش مقدماتی پژوهش‌های باستان‌شناختی تپه بلوچ، شهر فیروزه، نیشابور»، وبگاه انسان‌شناسی و فرهنگ، ۱.
  80. باصفا، «اثر هیدرولوژی بر فرایند شکل‌گیری استقرار پیش از تاریخ شهرک فیروزه در دشت نیشابور»، پژوهشهای محیط زیست، ۷۷.
  81. جودی، «گزارش مقدماتی پژوهش‌های باستان‌شناختی تپه بلوچ، شهر فیروزه، نیشابور»، وبگاه انسان‌شناسی و فرهنگ، ۳–۷.
  82. مجتبوی، فرهنگ جغرافیای تاریخی نیشابور، ۴۴–۴۵.
  83. محمدیوسف کیانی، پایتخت‌های ایران، ۳۲۷.
  84. دوستخواه، اوستا، کهن‌ترین سرودها و متنهای ایرانیان، ۲:‎ ۹۹۰.
  85. بویس، زردشتیان، باورها و آداب دینی آن‌ها، ١١٧.
  86. دهخدا، لغت‌نامه، ۱:‎ ۳۰۸، ۹۷۸.
  87. فرای، میراث باستانی ایران، ۲۹۰.
  88. خبرگزاری صدا و سیمای خراسان رضوی، «قدمت ۳هزار ساله سه‌تپه نیشابور»، وبگاه خبرگزاری صدا و سیما.
  89. سلیمی، «جای پای هخامنشیان در خشت‌های نیشابور؛ کشف نخستین آثار مربوط به دوره هخامنشیان در نیشابور»، وبگاه پایگاه خبری -تحلیلی قدس‌آنلاین.
  90. Koch، A HOARD OF COINS FROM EASTERN PARTHIA، 53.
  91. محمدحسین بن خلف تبریزی، برهان قاطع، ۷۹.
  92. فرنبغ دادگی، بندهش، ۱۵۱.
  93. نعمتی، «نام‌شناخت؛ ابرشهر، نیشابور»، خراسان‌پژوهی، ۱۹۲–۱۹۳.
  94. بویس، زردشتیان، باورها و آداب دینی آن‌ها، ١١٧.
  95. ملکزاده بیانی، تاریخ سکه؛ از قدیم‌ترین ازمنه تا دوران ساسانیان، ۲:‎ ۷۵.
  96. Hopkins، «Parthian Mints - Abarshahr»، The Parthian Empire.
  97. نعمتی، «نام‌شناخت؛ ابرشهر، نیشابور»، خراسان‌پژوهی، ۱۹۳.
  98. مارکوارت، ایرانشهر، بر مبنای جغرافیای موسی خورنی، ۱۵۰–۱۵۱.
  99. دهخدا، لغت‌نامه، ۱:‎ ۳۰۸، ۹۷۸.
  100. اکبری، «کعبه زرتشت و اهمیت تاریخی کتیبه شاپور اول ساسانی»، پژوهشنامه تاریخ، ۳۷.
  101. Frye، «THE INSCRIPTION OF SHAPUR I AT NAQSH-E RUSTAM IN FARS»، University of Colorado Boulder.
  102. ---، «The Inscription of Shapur I- SKZ- Chapter 3»، Parthian Sources Online.
  103. Mallon، «Sasanian Mints»، FORVM ANCIENT COINS.
  104. Oninas، «Art, War 7 Empire: 500 Bc -AD 600»، ATLAS OF WORLD ART، 81.
  105. یارشاطر، تاریخ ایران؛ از سلوکیان تا فروپاشی دولت ساسانیان، ۳، قسمت اول:‎ ۴۴۴.
  106. The University of Birmingham، «Online Collections at University of Birmingham»، The University of Birmingham WebSite.
  107. مارکوارت، ایرانشهر، بر مبنای جغرافیای موسی خورنی، ۳۸.
  108. ---, Šahrestānīhā ī Ērānšahr: A Middle Persian Text on Late Antique Geography, Epic, and History, 14,18,23.
  109. بته‌کن، «ابرشهر»، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، ۲:‎ ۵۵۵.
  110. حاکم نیشابوری، تاریخ نیشابور، ۱۹۸.
  111. ---, Šahrestānīhā ī Ērānšahr: A Middle Persian Text on Late Antique Geography, Epic, and History, 14,18,23.
  112. مارکوارت، ایرانشهر، بر مبنای جغرافیای موسی خورنی، ۱۵۱.
  113. پیگلوسکایا، تاریخ ایران؛ از دوران باستان تا پایان سده هجدهم میلادی، ۹۰–۹۱.
  114. زرین‌کوب، روزگاران؛ تاریخ ایران از آغاز تا سلطنت پهلوی، ۲۱۷.
  115. بته‌کن، «ابرشهر»، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، ۲:‎ ۵۵۵.
  116. قدیانی، تاریخ فرهنگ و تمدن ایران در دوره ساسانیان، ٢٥.
  117. کریستنسن، ایران در زمان ساسانیان، ٩٨.
  118. پیرنیا، تاریخ ایران باستان، ٢٨٤٨-٢٨٤٩.
  119. ---، تمدن ایرانی؛ اثر چند تن از خاورشناسان فرانسوی، ۲۶.
  120. اوشیدری، دانشنامه مزدیسنا؛ واژه‌نامه توضیحی آیین زرتشت، ۷۰.
  121. طاهری، درآمدی بر تاریخ و جغرافیای نیشابور، ۵۳–۵۵.
  122. بهرامی، «شهرهای ساسانی»، مجله بررسی‌های تاریخی، ۲۴۵.
  123. لباف خانیکی، «تأثیرات متقابل نیشابور و راه ابریشم در دورهٔ ساسانی»، مطالعات باستانشناسی، ۹۰–۹۴.
  124. ---، «نیشابور»، پاژ، ۱۹۲.
  125. لباف خانیکی، «سفال‌های ساسانی شمال شرق ایران»، مجله علمی - پژوهشی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، ۱۴۶–۱۴۷.
  126. اوشیدری، دانشنامه مزدیسنا؛ واژه‌نامه توضیحی آیین زرتشت، ۷۰.
  127. طاهری، درآمدی بر تاریخ و جغرافیای نیشابور، ۵۳–۵۵.
  128. سجادی، «برزویه»، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، ۱۱:‎ ۷۰۶.
  129. سایکس، تاریخ ایران، ۱:‎ ۶۰۵.
  130. رئیس السادات، «تاریخ شهرهای خراسان؛ نیشابور»، مجله تحقیقات جغرافیائی، ۳۴۸.
  131. The city in the Islamic world, Volume 1. By Salma Khadra Jayyusi, Renata Holod, Attilio Petruccioli, André Raymond
  132. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام ToolAutoGenRef7 وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  133. الکامل فی التاریخ. ج. ۳. ۳۷. 
  134. ابن رسته. الأعلاق النفیسة. ترجمهٔ حسین قره چانلو. امیر کبیر، ۱۳۶۵. 
  135. تاریخ سیستان، 1381: 225
  136. http://www.cgie.org.ir/fa/news/4131
  137. http://www.cgie.org.ir/fa/news/128582
  138. ؛ ابن راوندی در راحة الصدور.
  139. ساندرا ماکی. The Iranians: Persia, Islam, and the soul of a nation. بخش اشغال نیشابور. 
  140. ۱۴۰٫۰ ۱۴۰٫۱ ۱۴۰٫۲ ۱۴۰٫۳ ۱۴۰٫۴ ۱۴۰٫۵ ۱۴۰٫۶ ۱۴۰٫۷ ۱۴۰٫۸ تاریخ جهانگشای. ج. ۲، تاریخ جهانگشای جوینی. به کوشش محمد قزوینی. ارغوان، ۱۳۶۷. 
  141. سیرت جلال‌الدین منکبرنی. به کوشش مجتبی مینوی. شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۶۵. 
  142. سید انورالحق حقانی. Chingiz Khan: The Life and Legacy of an Empire Builder. Primus Books، ۲۰۱۰. ۱۱۵. 
  143. - تاریخ نیشابور، ثابتی، ص۲۱۱;
  144. تاریخ نیشابور، لاکهارت، مجله دانشکده ادبیات، ص ۳۴۸.
  145. سفرنامه کلاویخو، ترجمه فارسی، ص ۱۸۹ و ۱۹۰
  146. «سفرنامه کلاویخو»، ترجمه مسعود رجب نیا، تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۴۴. ص ۱۸۸–۱۹۱
  147. http://shamela.ws/browse.php/book-12009/page-340
  148. جغرافیای تاریخی خراسان از نظر جهانگردان صفحه = ۱۷۷. 
  149. Seibel، George. The Gazette Times. Jeff Precourt، ۱۱ دسامبر۱۹۱۱م. ۴. بازبینی‌شده در ژوئیه ۲۰۱۶. 
  150. ۱۵۰٫۰ ۱۵۰٫۱ «همهٔ وکلای نیشابور در ۳۴ دوره پارلمان». خیام‌نامه، فروردین ۱۲, ۱۳۹۵. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  151. ۱۵۱٫۰ ۱۵۱٫۱ ۱۵۱٫۲ ۱۵۱٫۳ «نگاهی به ورود و حضور ارامنه در نیشابور: مهمانان ارمنی در نیشابور». خیام‌نامه، تیر ۱۰, ۱۳۹۵. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  152. ۱۵۲٫۰ ۱۵۲٫۱ «اولین دستگاه چاپ را چه کسی به نیشابور آورد؟». خیام‌نامه، دی ۲, ۱۳۹۴. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  153. ۱۵۳٫۰ ۱۵۳٫۱ «گفتگوباخانم دکترفهیمه بقراط نوه دکترمهدی بقراط». خیام‌نامه. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  154. ۱۵۴٫۰ ۱۵۴٫۱ «The Metropolitan Museum’s Excavations at Nishapur»(انگلیسی)‎. موزه متروپولیتن نیویورک، اکتبر ۲۰۰۱. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  155. «درگذشت "کمال الملک" نقاش معروف ایرانی در نیشابور (1319ش)». مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، ۱۳۹۵/۵/۲۷. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  156. «ورود اولین اتوبوس به نیشابور». خیام‌نامه، دی ۵, ۱۳۹۴. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  157. http://www.irimo.ir/far/services/climate/802-اقلیم-استان-خراسان-رضوی.html?t=وضع-هوای
  158. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام ToolAutoGenRef4 وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  159. روزنامه اطلاعات (روزنامه اطلاعات)، ۱۴ فروردین ۱۳۴۲. 
  160. «21. سفری به نیشابور و مشهد». وبگاه سید ابوالفضل برقعی قمی. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  161. «فریدون گرایلی». کلیدر. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  162. «حسین فریدون؛ از مرد مبارزه تا مرد مذاکره». دنیای اقتصاد، ۱۳۹۵/۰۲/۱۱. 
  163. ۱۶۳٫۰ ۱۶۳٫۱ مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «15th World Scout Jamboree (cancelled)». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ژوئن ۲۰۱۱.
  164. «حجت‌الاسلام و المسلمین سید محمد خاتمی در اجتماع مردم نیشابور: ما خواهان استقلال، آزادی و پیشرفت بر پایه هویت دینی هستیم». خبرگزاری ایسنا، ۱ تیر ۱۳۸۰. 
  165. «خراسان به رئیس‌جمهوری دوروزه سفر گزارش‎». همشهری (تهران: همشهری)، ش. ۲۴۳۱ (۱۳۸۰). 
  166. «لایحه تقسیم استان خراسان و چشم‌انداز آشوب و درگیری در این استان». رادیو فردا، ۲۶. مرداد. ۱۳۸۲. 
  167. «مردم این شهر، راهبرد گفتگوهای مثبت را برگزیده‌اند». خبرگزاری ایسنا، ۱۲ مرداد ۱۳۸۱. 
  168. «سرانجام، علت فاجعه نیشابور سهل انگاری اعلام شد». خبرگزاری ایسنا، 5 اسفند 1382. 
  169. «صدها کشته و زخمی در انفجار قطار باری در نیشابور». همشهری (تهران: همشهری)، ش. ۳۳۱۳ (۱۳۸۲). 
  170. «زلزله 5.5 ریشتری نیشابور، تلفات جانی نداشت». همشهری آنلاین، 30 دی 1390. 
  171. «نیشابور می‌تواند قطب فرهنگی شود». سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران، 1395/02/24. 
  172. «برگزاری مراسم اختتامیه «پایتخت کتاب ایران» و «روستاها و عشایر دوستدار کتاب»». کمیسیون ملی یونسکو در ایران، خرداد ۱۰, ۱۳۹۵. 
  173. مقدسی. احسن التقاسیم فی معرفة الاقالیم. ۴۷۳. 
  174. ویلیام بوردهی. تحقیقی در آیین اسماعیلیه. ترجمهٔ زهرا سعیدی. مشهد: تابناک، ۱۳۶۴. 
  175. محمد بن زین العابدین. تاریخ جماعت اسمعیلیه:هدایت المومنین الطالبین.. ترجمهٔ هما خاقان زاده. تهران: اساطیر، ۱۳۶۲. 
  176. عبدالحسین زرین‌کوب. «فصل کتاب». در جستجو در تصوف ایران. امیرکبیر. 
  177. الحاکم نیشابوری. «ذیل آتشکده». در تاریخ نیشابور. شفیعی کدکنی. 
  178. Pandectae Medicinae " (Ibn Abí Osaibiah, Fontes Relationum de Class. Medicor. 11.1.)
  179. سیریل الگود. اسناد و مباحثی دربارهٔ کلیسای شرق. ، ص ۲۰. 
  180. از اسرار التوحید فی مقامات شیخ ابی سعید
  181. «خیام، ایران، آسیا شروع سینما در نیشابور». خیام‌نامه، تیر ۲, ۱۳۹۵. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  182. «مسیحیت در ایران: جرم سیاسی ـ امنیتی». صدای آمریکا، ۰۳ تیر ۱۳۹۱. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  183. المسالک و الممالک ص۲۰۳
  184. http://www.ana.ir/news/23988
  185. http://www.farhang.gov.ir/fa/news/219570/فرشچیان-کابلی-و-تهرانی-شهروند-افتخاری-نیشابور-شدند
  186. «فرهنگ نیشابور در میان جنگ‌ها تحول یافت». خبرگزاری مهر، ۸ اردیبهشت ۱۳۹۵. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  187. «شهرهای ایران هر کدام چقدر جمعیت دارند؟». بولتن نیوز، ۲۷ خرداد ۱۳۹۲. 
  188. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام amar.org.ir وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  189. «پرتال خراسان رضوی». استانداری خراسان رضوی. 
  190. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام mehrnews.com وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  191. ۱۹۱٫۰ ۱۹۱٫۱ «ریشه‌شناسی نام مکانهای ترکی در نیشابور». خیام‌نامه، خرداد ۲۴, ۱۳۹۴. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  192. علی طاهری. «نیشابور امروزین». در نگاهی به جغرافیا و تاریخ نیشابور. چاپ ۱۳۷۸. نیشابور: نشر ابرهشر، سال انتشار. صفحه. 
  193. فریدون گرایلی. «بخش آخر». در نیشابور شهر فیروزه. چاپ ۱۳۷۵. مشهد و نیشابور. 
  194. «نگاهی به ورود وحضور سمرقندی‌ها درنیشابور سمرقندی‌ها، مهمانانی که در نیشابور ماندگار شدند». خیام‌نامه، تیر ۲۴, ۱۳۹۵. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  195. «نیشابور به شبکه بین شهری میراث فرهنگی و معنوی جهان الحاق شد.»(فارسی)‎. وبگاه. روزنامه قدس، بهمن ۱۳۸۹. بازبینی‌شده در ۲۴ مه ۲۰۱۱. «دکتر سعیدآبادی» 
  196. «پیوستن نیشابور به شبکه بین شهری میراث فرهنگی و معنوی جهان»(فارسی)‎. روزنامه کیهان. 
  197. «نیشابور از سوی یونسکو، پایتخت علوم زمین ایران نامیده شده‌است». 
  198. «همایش نیشابور از برنامه‌های مؤثر یونسکو است.»(فارس)‎. تیر ۱۳۸۹. بازبینی‌شده در ۲۴ مهٔ ۲۰۱۱. 
  199. «یونسکو در نیشابور همایش بر پا می‌کند تاریخ = ۶ تیر ۱۳۸۹». خبرگزاری مهر. 
  200. بارتلد، واسیلی. فرهنگ و تمدن اسلامی. تهران: امیرکبیر. ۱۲۰. 
  201. «قیام نیشابور برای برگزاری سالروز ورود امام (ع)». ایسنا، ۸ تیر ۱۳۹۵. 
  202. «سالروز ورود امام رضا (ع) به نیشابور در تقویم ملی ثبت می‌شود»(فارسی)‎. خبرگزرای تسنیم، ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۵. 
  203. «غدیر خم نیشابور را دریابید». روزنامه خراسان؛ شماره: ۱۹۳۳۰، ۲۷ مرداد ۱۳۹۵. 
  204. «چرا نیشابور شایسته انتخاب پایتخت کتاب ایران است». ۲۷ بهمن ۱۳۹۳. 
  205. «سرود ویژه نیشابور هم‌زمان با روز ملی عطار رونمایی می‌شود»(فارسی)‎. روزنامه خراسان رضوی، ۲۵ فروردین ۱۳۹۰. شماره انتشار ۱۷۸۱۰. 
  206. «سهمایش ملی بزرگداشت مقام «فضل بن شاذان» در نیشابور برگزار شد»(فارسی)‎. خبرگزرای مهر، ۲۶ آذر ۱۳۹۴. 
  207. «دفتر حفظ آثار و ارزش‌های دفاع مقدس در نیشابور افتتاح شد»(فارسی)‎. خبرگزاری تسنیم. 
  208. «آداب و رسوم و فرهنگ مردم روستاهای نیشابور». روزنامه اطلاعات، ۶ آبان ۱۳۸۸. 
  209. فریدون گرایلی. نیشابور شهر قلمدان‌های مرصع. خاوران، ۱۳۷۶. ۲۵. 
  210. «چوله‌قزک، عروسک باران کودکان نیشابورر». روزنه، ۰۱ تیر ۱۳۹۳. 
  211. Encyclopædia Britannica. «سفال نیشابور از دانشنامه بریتانیکا»(انگلیسی)‎. 
  212. فضل‌الله حشمتی رضوی. «فصل کتاب». در فرش ایران. ترجمهٔ نام مترجم. چاپ چاپ سوم ۱۳۸۰. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی. ص. 
  213. «ایران تنسج أکبر سجادة عالمیا لمسجد الشیخ زاید بأبو ظبی». «إن هذه السجادة قام علی حیاکتها ألف ومئتی عامل تم اختیارهم من قری نیسابور وجری العمل فیها ۱۸ شهرا.» 
  214. «جامع السلطان قابوس الأکبر». «قامت حیاکةالسجادة فی نیشابور (الواقعة شرق ولایة خراسان فی إیران) علی ید ۶۰۰ امرأة محترفة تحت إشراف خبراء فی تصمیم ونسج السجاد.» 
  215. رونمایی از سومین فرش بزرگ جهان/عکس
  216. ۲۱۶٫۰ ۲۱۶٫۱ «مرمت آرامگاه رودکی توسط هنرمندان نیشابوری»(ٰفارسی)‎. یکشنبه ۱۴ مهر ۱۳۸۷. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۸۸/۰۵/۱۷. بازبینی‌شده در ۳ مه ۲۰۱۱ میلادی. «مرمت آرامگاه رودکی توسط هنرمندان نیشابوری» 
  217. ۲۱۷٫۰ ۲۱۷٫۱ «آرامگاه رودکی در تاجیکستان»(فارسی)‎. ۸۸/۰۵/۱۷. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۸۸/۰۵/۱۷. بازبینی‌شده در ۳ مه ۲۰۱۱ میلادی. «آرامگاه رودکی در تاجیکستان به‌شدت محافظت می‌شود» 
  218. ۲۱۸٫۰ ۲۱۸٫۱ -a۰۱۸۷۴۲۷۵۹۹ «Iranian team helps restore Rudaki tomb»(انگلیسی)‎. بایگانی‌شده از -a۰۱۸۷۴۲۷۵۹۹ نسخهٔ اصلی در ۸۸/۰۵/۱۷. بازبینی‌شده در ۳ مه ۲۰۱۱ میلادی. «Iranian team helps restore Rudaki tomb» 
  219. Paul Wheatley. «فصل کتاب». در The Places Where Men Pray Together: Cities in Islamic Lands, Seventh through the Tenth Centuries. ۱۷۸. شمارهٔ شابک. 
  220. «1200 طلبه نیشابوری در حوزه‌های علمیه نیشابور، قم و مشهد تحصیل می‌کنند». تبیان. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  221. «63 هزار دانش‌آموز نیشابوری راهی مدرسه می‌شوند». خبرگزاری مهر، ۹۴/۰۶/۳۰. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  222. «نیشابور با 25 هزار دانشجو قطب دانشگاهی خراسان رضوی است». خبرگزاری مهر، ۶ مهر ۱۳۹۲. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  223. «امکان رصد حرفه‌ای نجوم در مجتمع فرهنگی شهید رجایی باغرود نیشابور». وبگاه روزنه، ۱۲ شهریور ۱۳۹۱. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  224. «موزه نجوم نیشابور نوروز آماده است». CHN، ۱۳۸۴/۱۲/۲۶. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  225. «گزارش مراسم افتتاحیه مرکز اخترشناسی نیشابور». انجمن نجوم آماتوری ایران، ۲۵ آبان ۱۳۸۸. 
  226. «دربارهٔ دانشگاه». دانشگاه آزاد نیشابور. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  227. «تحصیل بیش از 6 هزار دانشجو در دانشگاه آزاد نیشابور». خبرگزاری فارس. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  228. . دانشگاه پیام نور واحد نیشابور. http://www.neishaboorpnu.ir/AboutUs.aspx. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  229. . خبرگزاری فارس. http://www.farsnews.com/printable.php?nn=13901209000394. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  230. . دانشکده فنی و حرفه‌ای نیشابور. http://ntc.tvu.ac.ir/fa/content/id/id=421988. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  231. . https://afdn.tvu.ac.ir. 
  232. . https://k-neishaboor.tvu.ac.ir. 
  233. [[دانشکده پرستاری ومامایی(تاسیس1397) . دانشکده علوم پزشکی نیشابور. http://www.nums.ac.ir/معرفی-دانشکده.html. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  234. . دانشگاه نیشابور. http://www.neyshabur.ac.ir/. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  235. . مؤسسه آموزش عالی سبحان نیشابور. http://sobhan.ac.ir/fa/پیشینه-و-موقعیت-موسسه/. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  236. . مؤسسه آموزش عالی ثامن. http://samen.ac.ir/معرفی-مؤسسه/تاریخچه. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  237. عبدالحمید مولوی. نیشابور، مرکز خراسان، قدیم‌ترین پایگاه علوم اسلامی در ایران. . نشریه دانشکده علوم معقول و منقول مشهد (فصلنامه دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه مشهد. فصلنامه مطالعات اسلامی)، ش. ۱ (اسفند ۱۳۴۷): ص ۱۸۲–۲۲۶. 
  238. مقریزی, تقی‌الدین. الخطط (المواعظ والاعتبار بذکر الخطط والآثار). ج. 4. بیروت: دارالکتب العلمیة, 1997. 192. بازبینی‌شده در 17 اوت 2016. «والمدارس مما حدث فی الإسلام ولم تکن تعرف فی زمن الصحابة ولا التابعین وإنما حدث عملها بعد الأربعمائة من سنی الهجرة، وأول من حفظ عنه أنه بنی مدرسة فی الإسلام أهل نیسابور،» 
  239. ۲۳۹٫۰ ۲۳۹٫۱ مقدمهٔ «مدارس علمیه قبل از نظامیه». ناجی معروف.
  240. «دانشنامهٔ تاریخ معماری ایران‌شهر»(فارسی)‎. 
  241. محمد حسن العمادی. نظامیة نیسابور. . مجلة مرکز الوثائق والدراسات الإنسانیة (الدوحة) ۱۵، ش. شماره (تاریخ): ۱۰۸--۵۵. 
  242. ۲۴۲٫۰ ۲۴۲٫۱ «دانشنامهٔ تاریخ معماری ایران‌شهر». سازمان میراث فرهنگی و گردشگری ایران. بازبینی‌شده در ۱۹/۵/۲۰۱۱. 
  243. «موزه اسناد آموزش و پرورش نیشابور روز ملی خیام افتتاح می‌شود». خبرگزاری تسنیم، ۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۵. بازبینی‌شده در مرداد۱۳۹۵. 
  244. «گفتگوباخانم دکترفهیمه بقراط نوه دکترمهدی بقراط». خیام‌نامه. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  245. ۲۴۵٫۰ ۲۴۵٫۱ «کتابخانه وکیلی، نیشابور». بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  246. «کتابخانه نظیری، نیشابور». بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  247. ۲۴۷٫۰ ۲۴۷٫۱ «اداره کتابخانه‌های خراسان رضوی». بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  248. «اداره کل زندان‌های خراسان». بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  249. «کتابخانه غدیر، نیشابور». بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  250. «کتابخانه مرکزی، دانشگاه نیشابور». بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  251. «خانه ریاضیات نیشابور». بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  252. «کتابخانه مرجان دوستی». بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  253. «حوزه علمیه خراسان». بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  254. ترجمة تاریخ الیمینی ص ۲۵۳
  255. رکن الدین همایون فرخ. «فصل ج ۲». در تاریخچه کتاب و کتابخانه درایران. چاپ ۱۹۶۸ م. تهران: وزارت فرهنگ و هنر، ۱۹۶۸. ص ۲۸. 
  256. «کتابخانه، دانشگاه آزاد نیشابور». بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  257. «کتابخانه عمومی دکتر شریعتی نیشابور». بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  258. «نیشابور دومین پایتخت کتاب ایران شد». خبرگزاری مهر، ۱۷ اسفند ۱۳۹۴. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  259. «صالحی: نیشابور شهری شناسنامه‌دار است/ کتابخانه شریعتی با یک میلیون مراجعه‌کننده؛ افتخار پایتخت کتاب ایران». خبرگزاری کتاب ایران، ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۵. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  260. «نقش کتابخانه‌های عمومی شهرستان نیشابور در افزایش سواد اطلاعاتی شهروندان». خبرگزاری شبستان، ۱۳۹۰/۶/۱. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  261. «کشتی با چوخه حاجی‌آباد». 
  262. «پورتال جامع هیئت کوهنوردی و صعودهای ورزشی شهرستان نیشابور». 
  263. تهرانچی، محمد. پیشینه ورزش نیشابور سیری در ورزش زورخانه‌ای و کشتی پهلوانی. مشهد: همسایه آفتاب، ۱۳۹۴. مقدمه. 
  264. «معرفی اردوگاه». مجتمع فرهنگی، اردویی کشوری شهید رجایی نیشابور. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  265. «به صدا و سیمای خراسان رضوی». 
  266. «خانه قهرمانان نیشابور تأسیس شد». 
  267. «معرفی بیمارستان 22 بهمن». دانشکده علوم پزشکی نیشابور. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  268. «تجهیز بیمارستان‌های نیشابور به دستگاه‌های امحای زباله». خبرگزاری فارس. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  269. «افتتاح توسعه بخش‌های بیمارستان ۲۲ بهمن نیشابور». خبرگزاری ایسنا. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  270. «درب ورودی بیمارستان عطار نیشابور». خیام‌نامه. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  271. «معرفی بیمارستان». دانشکده علوم پزشکی نیشابور. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  272. «۸۶ درصد جمعیت نیشابور تحت پوشش پزشک خانواده هستند». خبرگزاری تسنیم، ۱۰ آذر ۱۳۹۳. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  273. «باید 950 تخت جدید بیمارستانی در نیشابور اضافه شود». خبرگزاری آریا. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  274. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام ReferenceC وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  275. شرکت رجا/اداره کل خط و سازه‌های فنی. «بزرگترین تقاطع غیر همسطح ریلی کشور در نیشابور به بهره‌برداری می‌رسد». خبرگزاری مهر. 
  276. شرکت رجا/اداره کل خط و سازه‌های فنی. «جابه‌جایی روزانه 5 هزار نفر مسافر از ایستگاه راه‌آهن نیشابور». خبرگزاری مهر، ۹۴/۱۰/۲۴. 
  277. ۲۷۷٫۰ ۲۷۷٫۱ «۴۰۰ واحد صنعتی در نیشابور فعال است»(فارسی)‎. خبرگزاری تسنیم، ۱۱ اسفند ۱۳۹۲. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  278. «زمین‌شناسی و زلزله‌خیزی نیشابور»(فارسی)‎. شنبه ۱ آبان ۸۹. 
  279. هادی نیرآبادی و حمیدرضا کوهبنانی. «مکان‌یابی اردوگاه‌های اسکان موقت بازماندگان زلزله با استفاده از AHP»(فارسی)‎. 
  280. «Neyshabur Weather Forecast»(انگلیسی)‎. وبگاه. Weather Forecast. بازبینی‌شده در ۲۴ مه ۲۰۱۱. 
  281. «آب و هوای شهرستان نیشابور»(فارسی)‎. پورتال شهرستان نیشابور، شهریور. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در مرداد. 
  282. «آب و هوای شهرستان نیشابور»(فارسی)‎. پورتال شهرستان نیشابور، شهریور. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۷ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در مرداد. 
  283. «وبگاه خیام‌نامه»(فارسی)‎ (مقاله). ۲۸ دی ۱۳۹۳. بازبینی‌شده در ژوئیه ۲۰۱۶. 
  284. http://www.aryanews.com/Lct/fa-ir/News/20121002/20121002145653972.htm
  285. http://www.rovzane.com/data/rovzane.com/phoo/2014_08_17/mehr.jpg
  286. http://www.e-rasaneh.ir/View_Certificate_Report.aspx
  287. http://www.rovzane.com/data/rovzane.com/phoo/2016_07_04/aftab.jpg
  288. «مرکز جامع الشیخ زاید الکبیر-السجادة»(عربی)‎. پایگاه مسجد جامع شیخ زاید، 15 یونیو 2016. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  289. «واحد تولید کاشی و سرامیک با سرمایه‌گذاری چین در نیشابور افتتاح شد»(فارسی)‎. دنیای اقتصاد، ۱۳۸۷/۰۲/۱۸. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  290. ۲۹۰٫۰ ۲۹۰٫۱ «زاپنی‌ها به بیمارستان خیریه قمر بنی‌هاشم (ع) نیشابور کمک مالی می‌کند»(فارسی)‎. خبرگزاری پانا، ۱۳ بهمن ۱۳۹۲. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  291. «دربارهٔ ما»(فارسی)‎. خاوران الیاف پارسیان/دربارهٔ ما. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  292. «صدور سومین فرش بزرگ جهان از تهران به عمان»(فارسی)‎. پایگاه خبری آفتاب، ۲۰ آبان ۱۳۹۱. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  293. «صدور سومین فرش بزرگ جهان از تهران به عمان»(فارسی)‎. تابناک، ۰۷ مهر ۱۳۹۱. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  294. «نیکوکاران کویتی ساخت 3 مرکز بهزیستی را در نیشابور تقبل کردند». خراسان رضوی (مشهد: روزنامه خراسان)، ش. 2305، 4. 
  295. «Italian group to build five hospitals in Iran»(انگلیسی)‎. Business Standard، ۲۰ ژانویه ۲۰۱۶. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  296. «پیمان نامه همکاری نیشابور و تولوز فرانسه در باغ حکیم عطارامضاشد»(فارسی)‎. فرمانداری شهرستان نیشابور، ۱۳۹۵/۰۲/۰۹. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  297. «نشست دانشگاه‌های فردوسی، نیشابور و روح القدس لبنان برگزار شد»(فارسی)‎. خبرگزاری مهر. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  298. «چین بیش از یک میلیارد یورو در پتروشیمی نیشابور سرمایه‌گذاری کرد»(فارسی)‎. خبرگزاری مهر، ۱۵ تیر ۱۳۹۵. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  299. «سرمایه‌گذاری بیش ازیک میلیارد یورویی چین درپتروشیمی نیشابور»(فارسی)‎. عطارنیوز، ۱۵ تیر ۱۳۹۵. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  300. «گلایه سر کنسول ترکیه از وجود مشکلات بر سر راه سرمایه‌گذاری خارجی در استان»(فارسی)‎. روزنامه خراسان. بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۶. 
  301. «امضای تفاهم‌نامه همکاری با بنیاد عطار/ نیشابور خواهرخوانده تولوز فرانسه می‌شود». خبرگزاری فارس. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  302. ۳۰۲٫۰ ۳۰۲٫۱ «قونیه و نیشابور خواهرخوانده شدند»(فارسی)‎. دنیای اقتصاد، ۱۳۹۰/۰۷/۱۱. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  303. «وزیر فرهنگ ایران خبرداد: غزنی و نیشابور خواهر خوانده شدند»(فارسی)‎. پیام آفتاب، ۱۳ جدی ۱۳۹۱. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  304. «کمال الملک دو شهر نیشابور و کاشان را خواهرخوانده کرد»(فارسی)‎. ایلنا، ۱۳۹۳/۰۵/۱۲. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  305. «دیدار با میراث عرفانی شرق؛ از بسطام تا شادیاخ». روزنه. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  306. «برگزاری مراسم روز ملی خیام با حضور وزیر ارشاد در نیشابور»(فارسی)‎. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۹۳/۰۵/۱۲. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  307. «برگزاری مراسم روز ملی خیام باحضور وزیر ارشاد در نیشابور». خبرگزاری آریا. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  308. «شهرهای شاهرود و نیشابور خواهر خوانده شدند»(فارسی)‎. خبرگزاری جمهوری اسلامی، ۲۷/۰۱/۱۳۹۴. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  309. «گلباران مقبره عطار و خواهرخواندگی 2 شهر». جام جم آنلاین، ۲۵ فروردین ۱۳۹۴. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۹۵. 
  310. «نیشابور و بم خواهر خوانده شدند»(فارسی)‎. خبرگزاری مهر، ۲۸ بهمن ۱۳۹۵. بازبینی‌شده در ۲۹ بهمن ۱۳۹۵. 

منابع[ویرایش]

  • ---. تمدن ایرانی؛ اثر چند تن از خاورشناسان فرانسوی. ترجمهٔ عیسی بهنام. تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۴۲. 
  • ---. زند وهومن‌یسن و کارنامه اردشیر پایکان. ترجمهٔ صادق هدایت. تهران: امیرکبیر، ۱۳۴۲. 
  • ---. «نیشابور». پاژ، ش. ۵ (بهار و تابستان ۱۳۸۸). 
  • استانداری خراسان رضوی. «فرمانداری ویژه شهرستان نیشابور». وبگاه پورتال استانداری خراسان رضوی، بی‌تا. 
  • اعتضادی، لادن. «نیشابور (ابرشهر)؛ سیر تحول و اصول ساخت و سازمان شهری». در مجموعه مقالات کنگره تاریخ معماری و شهرسازی ایران. ج. اول. تهران: سازمان میراث فرهنگی کشور، ۱۳۷۴. 
  • اکبری، امیر. «کعبه زرتشت و اهمیت تاریخی کتیبه شاپور اول ساسانی». پژوهشنامه تاریخ، ش. ۱۱ (تابستان ۱۳۸۷). 
  • اوشیدری، جهانگیر. دانشنامه مزدیسنا؛ واژه‌نامه توضیحی آیین زرتشت. تهران: نشر مرکز، ۱۳۸۶. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۳۰۵-۳۰۷-۹. 
  • باصفا، حسن. «اثر هیدرولوژی بر فرایند شکل‌گیری استقرار پیش از تاریخ شهرک فیروزه در دشت نیشابور». پژوهشهای محیط زیست، ش. ۹ (بهار و تابستان ۱۳۹۳). 
  • بته‌کن، علی. «ابرشهر». در دائرةالمعارف بزرگ اسلامی. ج. دوم. تهران: مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، ۱۳۶۸. 
  • بویس، مری. زردشتیان؛ باورها و آداب دینی آن‌ها. ترجمهٔ عسکر بهرامی. تهران: ققنوس، ۱۳۸۹. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۳۱۱-۳۲۹-۲. 
  • بهرامی، اکرم. «شهرهای ساسانی». مجله بررسی‌های تاریخی، ش. ۷۰ (خرداد و تیر ۱۳۵۶). 
  • پیگلوسکایا، نینا ویکتورونا. تاریخ ایران؛ از دوران باستان تا پایان سده هجدهم میلادی. ترجمهٔ کریم کشاورز. آ.یو. یاکوبوسکی، ای.پ. پطروشفسکی، آ.م. بلینتسکی، ل.و. استوریا. تهران: پیام، ۱۳۵۳. 
  • پیگلوسکایا، نینا ویکتورونا. شهرهای ایران در روزگار پارتیان و ساسانیان. ترجمهٔ عنایت‌الله رضا. تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۶۸. 
  • پیرنیا، حسن. تاریخ ایران باستان. تهران: دنیای کتاب، ١٣٧٥. 
  • جودی، خیرالنساء. مریم دژخو. «گزارش مقدماتی پژوهش‌های باستان‌شناختی تپه بلوچ، شهر فیروزه، نیشابور». وبگاه انسان‌شناسی و فرهنگ. مریم دژخو، بی‌تا. 
  • حاکم نیشابوری، ابوعبدالله. تاریخ نیشابور. ترجمهٔ محمد بن حسین خلیفه نیشابوری. مقدمه و تصحیح و تعلیقات محمدرضا شفیعی کدکنی. تهران: آگه، ۱۳۷۵. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۴۱۶-۰۲۰-۷. 
  • حبیبی، سیدخلیل. بابک شیخ‌بیکلواسلام، علی‌اکبر عشقی، محمود طغرایی. «شواهد فرهنگ‌های پیش از تاریخی آسیای مرکزی در منطقه شمال شرقی فلات ایران». دومین همایش ملی باستان‌شناسی ایران. بابک شیخ‌بیکلواسلام، علی‌اکبر عشقی، محمود طغرایی، آبان‌ماه ۱۳۹۴. 
  • حمدالله مستوفی. نزهة القلوب. به تصحیح محمد بیر سیاقی. تهران: نشر حدیث امروز، ۱۳۸۱. 
  • خاقانی شروانی. دیوان حسان العجم افضل الدین ابراهیم بن علی خاقانی شروانی. تهران: شرکت چاپخانه سعادت، ۱۳۱۶. 
  • خبرگزاری صدا و سیمای خراسان رضوی. «قدمت ۳هزار ساله سه‌تپه نیشابور». وبگاه خبرگزاری صدا و سیما، ۲۷ تیر ۱۳۹۷. 
  • دانشگاه نیشابور. «صفحه خانگی وبگاه دانشگاه نیشابور». وبگاه دانشگاه نیشابور، بی‌تا. 
  • دوستخواه، جلیل. اوستا، کهن‌ترین سرودها و متنهای ایرانیان. تهران: مروارید، ۱۳۷۵. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۶۰۲۶-۱۷-۶. 
  • دهخدا، علی‌اکبر. لغت‌نامه. تهران: انتشارات دانشگاه تهران، ۱۳۷۷. 
  • رئیس السادات، حسین. «تاریخ شهرهای خراسان؛ نیشابور». مجله تحقیقات جغرافیائی، ش. 17 (تابستان ۱۳۶۹). 
  • زرین‌کوب، عبدالحسین. روزگاران؛ تاریخ ایران از آغاز تا سلطنت پهلوی. تهران: انتشارات سخن، ۱۳۹۴. 
  • زنگنه، ابراهیم. «شهرستان نیشابور و مهمترین وقایع تاریخی آن». مشکوة، ش. ۵۴–۵۵ (بهار و تابستان ۱۳۷۶). 
  • سازمان نقشه‌برداری کشور. «نیشابور (مرکز شهرستان)». پایگاه ملی نام‌های جغرافیایی ایران، بی‌تا. 
  • سایکی، سر پرسی. تاریخ ایران. تهران: دنیای کتاب، ۱۳۶۲. 
  • سجادی، صادق. «برزویه». در دائرةالمعارف بزرگ اسلامی. ج. یازدهم. تهران: مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، 1381. 
  • سلیمی، سجاد. «جای پای هخامنشیان در خشت‌های نیشابور؛ کشف نخستین آثار مربوط به دوره هخامنشیان در نیشابور». وبگاه پایگاه خبری -تحلیلی قدس‌آنلاین، ۲۶ تیر ۱۳۹۷. 
  • شهرداری نیشابور. «صفحه خانگی وبگاه شهرداری نیشابور». وبگاه شهرداری نیشابور، بی‌تا. 
  • صومعه، حسین. «بنیان هویت و برند جهانی نیشابور». آفتاب صبح نیشابور، ش. ۸ (۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۵). 
  • طاهری، علی. درآمدی بر تاریخ و جغرافیای نیشابور. نیشابور: ابرشهر، ۱۳۸۴. شابک ‎۹۶۴-۹۶۰۷۶-۲-۵. 
  • فرای، ریچارد. میراث باستانی ایران. ترجمهٔ مسعود رجب‌نیا. تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۶۸. 
  • فرنبغ دادگی. بندهش. ترجمهٔ مهرداد بهار. تهران: انتشارات توس، ۱۳۹۰. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۳۱۵-۲۹۲-۵. 
  • قدیانی، عباس. تاریخ فرهنگ و تمدن ایران در دوره ساسانیان. تهران: اانتشارات فرهنگ مکتوب، ١٣٨٥. 
  • قلی‌زاده، خسرو. فرهنگ اساطیر ایرانی بر پایه متون پهلوی. تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب پارسه، ۱۳۹۲. شابک ‎۹۷۸-۶۰۰-۵۷۳۳-۴۱-۱. 
  • کزازی، میرجلال‌الدین. نامه باستان؛ ویرایش و گزارش شاهنامه فردوسی. تهران: سازمان مطالعه و تدوین علوم انسانی دانشگاه‌ها (سمت)، ۱۳۹۳. 
  • کریستنسن، آرتور. ایران در زمان ساسانیان. ترجمهٔ رشید یاسمی. تهران: صدای معاصر، ١٣٩٣. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۶۴۹۴-۰۶-۰. 
  • کلباسی، ایران. مهشید سلیمانی. «بررسی نظام آوایی گویش نیشابوری». فصلنامه ادبیات و زبان‌های محلی ایران‌زمین. مهشید سلیمانی، ش. ۱ (بهار ۱۳۹۱). 
  • کیانی، محمدیوسف. پایتخت‌های ایران. تهران: سازمان میراث فرهنگی و گردشگری کشور، ۱۳۷۴. 
  • گاراژیان، عمران. فرزانه لطفی قرایی. «باستان‌شناسی فیروزه؛ انسان، سنگ و رنگ». پژوهش‌های انسان‌شناسی ایران. فرزانه لطفی قرایی، ش. ۸ (پاییز و زمستان ۱۳۹۳). 
  • گاراژیان، عمران. «لایه‌نگاری در گمانه یک تپه برج نیشابور؛ رویکردی تفسیری». پیام باستان‌شناس، ش. ۱۰ (پاییز و زمستان ۱۳۸۷). 
  • گاراژیان، عمران. «مقدمه». چارلز ویلکینسون. در نیشابور: برخی ساختمان‌های اوایل اسلام و تزئینات آن‌ها. ترجمهٔ هادی بکائیان. مشهد: مرندیز، ۱۳۹۱. 
  • گرایلی، فریدون. نیشابور؛ شهر فیروزه. تهران: مولف، ۱۳۷۵. 
  • لسترنج، گای. جغرافیای تاریخی سرزمین‌های خلافت شرقی. ترجمهٔ محمود عرفان. تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۷۳. 
  • لباف خانیکی، میثم. «تأثیرات متقابل نیشابور و راه ابریشم در دورهٔ ساسانی». مطالعات باستانشناسی، ش. ۹ (بهار و تابستان ۱۳۹۳). 
  • لباف خانیکی، میثم. «سفال‌های ساسانی شمال شرق ایران». مجله علمی - پژوهشی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، ش. ۱۸۶ (تابستان ۱۳۸۷). 
  • مارکوارت، یوزف. جایرانشهر، بر مبنای جغرافیای موسی خورنی. ترجمهٔ مریم میراحمدی. تهران: انتشارات اطلاعات، ۱۳۷۳. 
  • مجتبوی، سیدحسین. فرهنگ جغرافیای تاریخی نیشابور. جواد محقق نیشابوری، حسن نظریان. نیشابور: دانشگاه آزاد اسلامی، ۱۳۹۲. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۱۰-۲۱۶۷-۴. 
  • محمد بن منور. اسرارالتوحید فی مقامات شیخ ابوسعید. پترزبورگ: دارالفنون پطربورغ، ۱۸۹۹م. 
  • محمدحسین بن خلف تبریزی. برهان قاطع. تهران: امیر کبیر، ۱۳۷۶. شابک ‎۷-۰۳۰۷-۰۰-۶۹۴. 
  • ملکزاده بیانی، ملکه. تاریخ سکه؛ از قدیم‌ترین ازمنه تا دوران ساسانیان. تهران: دانشگاه تهران، ۱۳۷۰. 
  • مهستی گنجوی. رباعیات مهستی گنجوی. باکو: یازیچی، ۱۹۸۵م. 
  • نعمتی، بهزاد. «نام‌شناخت؛ ابرشهر، نیشابور». خراسان‌پژوهی، ش. ۲ (پاییز و زمستان ۱۳۷۷). 
  • یارشاطر، احسان. تاریخ ایران؛ از سلوکیان تا فروپاشی دولت ساسانیان. ترجمهٔ حسن انوشه. جان اندرو. تهران: امیر کبیر، ۱۳۶۸. 
  • یاقوت حموی، شهاب‌الدین ابی عبدالله محمد. معجم البلدان. قاهره: مطبعة السعادة، ۱۹۰۶م. 

پیوند به بیرون[ویرایش]

نیشابور در پروژه‌های خواهر

در ویکی‌واژه واژهٔ «نیشابور» در ویکی‌واژه
در ویکی‌گفتاورد گفتاوردهای مرتبط در ویکی‌گفتاورد
در ویکی‌انبار پرونده‌های مرتبط در ویکی‌انبار
در ویکی‌سفر راهنمای سفر در ویکی‌سفر