ابوالفضل احمد میدانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ابوالفضل میدانی
ابوالفضل احمد بن محمد میدانی نیشابوری
درگذشت ۵۱۸قمری/۱۱۲۴ میلادی
پیشه ادبیات عریی، زبان و لغت شناسی
سال‌های فعالیت سده پنجم و ششم هجری
شناخته‌شده برای عالم مسلمان،
دین اسلام
مذهب سنی شافعی

ابوالفضل احمد بن محمد میدانی نیشابوری شناخته شده به ابوالفضل میدانی (به اختضار: میدانی یا المیدانی) زبان‌شناس ادیب شاعر و نویسنده ایرانی مشهور به شیخ الادب و الامام ابو الفضل المیدانی در سده پنجم و ششم هجری قمری بوده‌است. میدانی به دو زبان فارسی و عربی کاملاً مسلط بود. او از شاگردان ابوالحسن علی بن احمد واحدی و یعقوب بن احمد نیشابوری بود. فرزندش، سعید بن احمد میدانی، و ابوجعفر احمد بن علی مقری بیهقی از شاگردان او بودند.

نام[ویرایش]

ابوالفضل احمد میدانی نیشابوری.

  • (به عربی: أحمد بن محمد بن أحمد بن إبراهیم المیدانی أبو الفضل النیسابوری)

زندگی[ویرایش]

احمد میدانی در نیشابور به دنیا آمد و در همان‌جا پرورش یافت. نیشابور در زمان او یکی از بزرگترین مراکز تمدن اسلامی به شمار می‌رفت و او در این شهر ساکن محلهٔ میدان زیاد بود، به میدانی مشهور شد. میدانی در سال ۵۱۸ قمری در همین محله در نیشابور درگذشت.

آثار و نوشته‌ها[ویرایش]

  • «مجمع الامثال» یا «جامع الامثال» :معروف‌ترین اثر وی [۱] [۲] که در فارسی با عنوان مجمع الامثال به همراه معادل فارسی توسط مصطفی تراویده و در یک مجموعه ۴ جلدی ترجمه شده است
  • «السامی فی الاسامی»
  • «الهادی للشادی»، در نحو فارسی
  • «نزهة الطرف»، در علم صرف
  • «شرح المفضلیات» یا «اسماء التفضیل»
  • «الانموذج»، در نحو
  • کتاب «النحو المیدانی»
  • «المصادر»
  • «منیة الراضی فی رسائل القاضی»
  • «اساس العربیة»
  • قید الأوابد من الفوائد.

منابع[ویرایش]