شهاب‌الدین زیدری نسوی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

شهاب‌الدین زیدری نسوی یا شهاب الدین نورالدین محمد زیدری نسوی (مرگ ۶۴۷ ه‍. ق) شاعر، نویسنده و مورخ قرن هفتم هجری در شیروان است. تحصیلات وی در خراسان انجام گرفت. او منشی سلطان جلال‌الدین خوارزمشاه آخرین شاه خوارزمشاهیان بود و در آغاز کار در خدمت امرای محلی نسا (در خراسان) به‌سر می‌برد و سپس به اردوگاه سلطان جلال‌الدین خوارزمشاه در عراق و آذربایجان پیوست. وی از سال ۶۲۲ق صاحب دیوان انشاء سلطان جلال‌الدین شد و تا سال ۶۲۸ ق در این سمت باقی بود. نسوی مدتی در بلاد آسیای صغیر و آذربایجان سرگردان بود.[۱] تا عاقبت در میافارقین نزدیک مَلِک مسعود از سلاطین کرد ایوبی رفت. وی در حدود ۶۴۷ق در حلب در گذشت.[۲] با توجه به اینکه زیدری سال 622 ق منشی سلطان بود، و در 647 ق درگذشت،در هنگام مرگ 25 سال از سمت منشی گری او می گذرد و اگر میانگین سن یک منشی خاص سلطانی را حدود 40 سالگی در نظر بگیریم که برای آن دوره سن پختگی به حساب می آمد، و با توجه به اینکه در جای جای نفثه المصدور تعریف می کند که هنوز بر اسب می نشسته و شبانه به تنهایی به سفرهای خطرناک بین شهرها آن هم در بیابان دست می زده است، داشتن چنین آمادگی بدنی نیز، حدود سن چهل تا پنجاه سالگی وی را تایید می کند. همچنین او در نفثه سخن از پیری نمی زند پس به احتمال زیاد در دوران میانسالی بوده است. در نتیجه می توان به قراین بالا تخمین زد که 40 یا 50 +25 یعنی حدودا هنگام وفات 65 تا 75 سال داشته است.

زمان نگارش کتاب[ویرایش]

شهاب‌الدین محمد نسوی، در سال ۶۲۱ق از جانب والی نسا (در خراسان)، به دربار سلطان جلال‌الدین فرستاده شد و تا سال ۶۲۸ق که سال مرگ جلال‌الدین است در خدمت او بود. او در سال ۶۲۹ق در میافارقین اقامت کرد و نفثه‌المصدور را در حدود سال ۶۳۲ق، در آنجا نوشت.[۳][۴]

دیگر کتاب وی[ویرایش]

کتاب دیگر این نویسنده، سیرت جلال‌الدین است که در سال ۶۳۹ق به زبان عربی نوشته شده‌است. وی بیشتر عمر را در خود را در زمان حملهٔ مغول به‌سر برده و شاهد بسیاری از جنایات و وقایع آن عصر بوده‌است.[۵]

منابع[ویرایش]

  1. http://farhangpedia.ir/wiki/شهاب‌الدین_زیدری_نسوی[پیوند مرده]
  2. http://www.wikifeqh.ir/شهاب‌الدین_محمد_خرندزی_زیدری_نسوی[پیوند مرده]
  3. https://dictionary.abadis.ir/fatofa/نسوی/
  4. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۷.
  5. کسایی، «سرگذشت دانشمندان و مراکز دانش در حمله مغول»، ۲۸۹–۳۲۲.