رودمعجن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
رودمعجن
رُذمهجن
کشور  ایران
استان خراسان رضوی
شهرستان تربت حیدریه
بخش بایگ
نام(های) دیگر رودمهجن / رُذمهجن/
مردم
جمعیت ۹۵۶ نفر
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا ۱۵۲۲ متر
اطلاعات شهری
پیش‌شماره تلفنی ۰۵۱
وبگاه http://heita.ir/
تابلوی خوش‌آمد به شهر

رودمَعجَن روستایی در شمال‌غرب شهرستان تربت حیدریه در استان خراسان ایران است. روستای رودمعجن در ۴۸کیلومتری شمال‌غرب شهر تربت حیدریه و در بخش بایگ قرار دارد.[۱] از تربت حیدریه تا بایگ حدود ۲۰ کیلومتر راه است و از بایگ هم تا روستای رودمعجن حدود ۲۸ کیلومتر. جاده‌ای کوهستانی و پیچ در پیچ را باید پیمود تا به روستا رسید. این روستا یک منطقهٔ کوهستانی با رودخانهٔ پرآب و آبشار بلند و کوه‌های مرتفع از مناطق مناسب گردشگری است.

در قدیم[ویرایش]

در گزارش ارتش شاهنشاهی ایران حدود هفتاد سال پیش روستای «رودمَعْجَن» چنین معرفی شده است: «دهی است از دهستان بابک! (بایگ) بخش حومهٔ شهرستان تربت حیدریه واقع در ۴۷ هزارگزی شمال غربی تربت حیدریه و ۲۲ هزارگزی شمال راه شوسهٔ عمومی تربت به کاشمر. کوهستانی است و هوایی سرد دارد. سکنه آن ۳۳۵ تن است و آبش از قنات و رودخانه تأمین می‌شود. محصولات مهم آن غلات و پنبه و شغل اهالی زراعت و کرباس و قالیچه‌بافی است. آبشار رودمَعْجَن در چهار هزار گزی این ده واقع است که ۱۸ گز ارتفاع دارد». فرهنگ جغرافیایی ایران ج. نهم. تهران: دایرهٔ جغرافیایی ستاد ارتش. ۱۳۲۸ شمسی.

امروز[ویرایش]

رودمهجن در ۴۸ کیلومتری شمال غرب تربت حیدریه در بخش بایگ واقع است؛ و طبق سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت رودمهجن ۹۹۵ نفر بوده است. رودمهجن در منطقهٔ آب و هوایی معتدل واقع است و به جهت واقع شدن میان چند رشته کوه بلند تابستانی خنک و زمستانهای سرد وپر برف دارد. روستا در میان دره‌ای عمیق با کوه‌های بلند واقع شده و بر دو طرف رودخانهٔ دائمی واقع شده است. بخش عمدهٔ ده در کنارهٔ غربی رود و بخش کمتر در بخش شرقی آن قرار دارد. در شمال روستا سه رشته کوه بلند هست که زمینهای کشاورزی و حاصلخیز در دو دشت پشت این رشته کوه‌ها از غرب بهشرق امتداد یافته است. در پشت آخرین رشته کوه روستای کدکن در جلگهٔ زاوه و دشت نشابور قراردارد. رودخانه از میان تنگلهای بلند به سمت جنوب حرکت می‌کند و به زمینهای روستای علی‌آباد و ازغند و زمین‌های خالصهٔ دشت محولات می‌ریزد. روستاهای همسایهٔ رودمهجن عبارتند از شمال کدکن و گل‌بوی، از شرق رزگ و بایگ، از جنوب شرق فدیهه و قلعه جوق، از غرب حصار و نامق، از جنوب ازغند و علی‌آباد و سلطان آباد.

ریشه‌شناسی نام روستا[ویرایش]

گورسنگ رودمهجن ۱۳۶۱ قمری

اهالی خود روستا و روستاهای همجوار نام روستا را «رُذمهجن» و «روی‌مهجن» تلفظ می‌کنند. در اسناد محلی مانند قابله‌ها و قراردادهای خرید و فروش دورهٔ قاجار غالباً به املای «رودمهجن» آمده است. در اسناد دورهٔ قاجار عمدتاً به همین صورت نوشته می‌شده‌است. قدیمترین سند موجود مربوط به سال ۱۲۵۴ ه‍.ق (۱۲۱۷ شمسی / ۱۸۳۸ میلادی) یعنی ۱۷۸ سال پیش به صورت رودمهجن نوشته شده است. هنوز در برخی سنگ قبرهای قدیمی نیز «رودمهجنی» در دنبالهٔ نام بسیاری از وفیات موجود است.[۱]

اما از پایان دورهٔ قاجار املای «رودمهجن» به «رودمعجن» تغییر یافته‌است.[۲]. ممکن است «رودمهجن» شکل دگرگون‌شدهٔ «رودماه‌جان» و «رودماهگان» باشد.

آب‌وهوا[ویرایش]

با توجه به کوهستانی بودن منطقه، روستای رودمعجن دارای زمستان‌هایی سرد و تابستان‌هایی گرم و خشک است، ولی به‌دلیل وجود رودخانه در مرکز روستا و وجود باغ‌های سرسبز و کشتزارها و مزارع سرسبز و چشمه‌های فراوان از آب و هوای نسبتاً معتدل برخوردار است و از جمله معدود روستاهای خوش آب و هوای شهرستان تربت حیدریه به شمار می‌آید به همین خاطر این روستا سالانه پذیرای صدها گردشگر از راه دور و نزدیک است.

هرگاه نام رودمعجن بر زبان آید، بی‌درنگ چشمه‌های سرد، آب‌وهوای پاک، کوچه‌باغها و رودخانهٔ پرآب میان تنگه‌های سربه‌فلک‌کشیده، مزارع سرسبز و آبشار بلند با صدای مهیب آب، باغ‌های میوه و مناظر طبیعی و فرح‌بخش در ذهن بیننده تداعی می‌شود.

جمعیت روستای رودمعجن[ویرایش]

جامهٔ سنتی رودمهجنی

براساس سرشماری سال ۱۳۸۵، آمار جمعیت این روستا چنین است:

تعداد خانوار: ۳۳۰
تعداد جمعیت: ۹۵۶ نفر: مرد ۴۳۱، زن ۵۲۵
باسوادان: ۵۶۶ نفر: مرد ۲۶۸، زن ۲۸۸
بی‌سوادان: ۳۵۲ نفر: مرد ۱۳۴، زن ۲۱۸

مردم رودمهجن بیشتر دامدار و کشاورز بوده‌اند. در بستر رودمهجن از چشمه‌های زندگانی در ۱۵ کیلومتری شمال غرب روستا تا ۱۵ کیلومتر به جانب جنوب زمینها و باغهای پر درخت و همیشه سبز است.

زبان و گویش[ویرایش]

زبان اهالی رودمعجن فارسی دری و گویش آنها به نیشابوری و کدکنی نزدیک است.

مناطق دیدنی رودمعجن[ویرایش]

رودمهجن، نمایی از جنوب

۱. آبشار ۲۸متری در چهارکیلومتری شمال رودمعجن
خودرو را باید در خود روستا گذاشت و باروبندیل را انداخت روی دوش و راه افتاد. به رسم روستاهایی از این دست، راه رسیدن به آبشار در واقع همان مسیر رودخانه‌است که از وسط باغهای روستا می‌گذرد. با سرعت معمولی پیاده‌روی، حدود ۴۵ دقیقه راه است تا آبشار. آبشار به طرز اعجاب‌انگیزی، پای دیواره‌بلندی واقع است. انگار مثلاً وسط دو کوه بزرگ را تراشیده‌اند و دالان بزرگی ساخته‌اند آبشار در انتهای این تنگهٔ بلند و عظیم است. آب از ارتفاع سی متری فرو می‌ریزد و با چنان شدتی خود را بر زمین می‌کوبد که ذراتش مثل بخار از به هوا برمی‌خیزد. صدای مهیب آبشار در تنگه می‌پیچد و صدا به صدا نمی‌رسد. این بخش زیاد آفتاب نمی‌بیند از بسیاری بلندی کوه‌های اطراف انگار در ته زمین ایستاده‌ای. در محل فرود آب، می‌توان به پشت آبشار رفت و آنجا ایستاد. چون آبشار یکی دو متر از دیواره جلوتر است. عبور از زیر ضربات سنگین آب وسوسه انگیز است. مردمی که برای تماشای آبشار آمده‌اند، انگار بی گذار از زیر آبشار سفرشان به نهایت نمی‌رسد.

۲. باغ کاظم در جنب آبشار در بلندی و زیر صخره‌های عظیم درختهای گردو و سرون از دلسنگها و صخره‌ها روییده‌اند و از چشمه‌ای که از سقف فرو می‌چکد زندگی و سرسبزی می‌گیرند.
۳. درخت چنار کهن که با چشمه آب و درختان انجیر در دامنهٔ رشته کوه شرق آبشار
۴. نقش شتر سنگی تنگه پایین‌تر از روستا قرار دارد. بنا بر افسانه‌ای کهن شتری که در پی بچه اش بود ه در سنگلاخهای بالای کوه می‌ماند و از خدا می‌خواهد که به سنگ تبدیلش کند.
۵. غاری در پشت آبشار که در سالهای اخیر کشف شده است.

فراورده‌های کشاورزی[ویرایش]

رودمعجنیها از قدیم به کشت گندم و جو، و حبوبات و نیز کشت و برداشت گردو، بادام، آلوچه، آلو، گیلاس، سیب و گلابی و انگور مشغول بوده‌اند. تولید چوب سفیدار و چنار برای مصارف ساختمانی و صنعتی از دیرباز در رودمعجن رایج بوده است. از دیگر مشاغل مردم این روستا قالی‌بافی و تولید ابریشم است. در سالهای اخیر عسل رودمعجن نیز از مقبولیت بسزایی برخوردار شده است.

جامهٔ سنتی رودمهجنی دورهٔ قاجار[ویرایش]

جامهٔ سنتی رودمهجنی دورهٔ قاجار
رودمهجنی‌ها در جامهٔ سنتی

پوشش سنتی رودمهجنی همان پوشاک خراسانی قدیم است. مردان مسن شال سفید که شکرآویزش به پشت سر آویزان بود دور سر می‌پیچیدند و پیراهنی سپید باجلیقهٔ سیاه. در زمستان نیز لباده بلند می‌پوشیدند. جوانها عموماً کلاه نمدی بر سر داشتند با پیراهن سپید و تنبان سیاه. لباس زنان نیز که در عکسهای زیر آمده است روسری سپید با شالی سیاه بر گرد سر و پیراهنی چین دار در رنگهای شاد.

نام مناطق اطراف رودمعجن[ویرایش]

قلعه‌های کهن تاریخی

در اطرف رودمهجن آثار بازمانده از دو قلعهٔ کهن قدیمی وجود دارد یکی حصار زندگانی در دشت دربی در فاصلهٔ ۱۰ کیلومتری شمال شرق رودمهجن است. دیگری در فاصلهٔ چهار کیلومتری جنوب روستا در چشمه پاش که که به «سر قلعه» مشهور است.

نامگذاری دقیق کل منطقه:

تمام مکانها شامل دره‌ها، تپه‌ها، مجموعهٔ زمینهای زراعی و باغهای یک محدوده هر کدام نام خاصی دارند و مردم در این نامگذاری جدیت بسیار داشته‌اند. زیرا این نامها برای تعیین موقعیت و نشانی گله و محل کار بسیار اهمیت داشتهاست.

۱. اَفقی، ۲. اُو حسن‌آباد (اب حسن‌آباد)، ۳. اُو شور (آبشار)، ۴. آغال غرپچی، ۵. آغال گوُ، (آغُل گاو) ۶. باغای تروسی، ۷. باغای تنگی، ۸. باغای ته‌رُی، ۹. باغای حیتا، ۱۰. باغای دسته گنج، ۱۱. باغای غروتی ۱۲. باغای گوَرَ، (گاواره: گلهٔ گاو) ۱۳. باغای گورسار ۱۴. باغای سرتِغ ۱۵. بزهٔ گو آهک (گود آهک) ۱۶. بَزَهٔ آغال چرخ، ۱۷. بَزَهٔ آغال سنقره، ۱۸. بَزَهٔ آغال گورگ، ۱۹. بَزَهٔ بلُچ، ۲۰. بَزَهٔ تنور، ۲۱. بَزَهٔ جینگل، ۲۲. بَزَهٔ دوُگلوُ، ۲۳. بَزَهٔ رباط، ۲۴. بَزَهٔ سفد زندگَنئ، ۲۵. بَزَهٔ سفد، ۲۶. بَزَهٔ سنگو، ۲۷. بزه سوز ۲۸. بَزَهٔ علی‌نوروز، ۲۹. بَزَهٔ قیَقی، ۳۰. بَزَهٔ کشمیری، ۳۱. بَزَهٔ مرو، ۳۲. بَزَهٔ یاغوبعلی، ۳۳. البل، ۳۴. بیدسوخته، ۳۵. پای چاه، ۳۶. باغ کاظیم ۳۷. پوال حممی، ۳۸. پوال تقی دلاک ۳۹. پوال خروسی، ۴۰. پی تُروس، ۴۱. پی خش، ۴۲. پی زرد، ۴۳. پی سوفَ، ۴۴. پی سوم، ۴۵. تغدرَ، ۴۶. تک تریخی، ۴۷. تگو سنگ زور، ۴۸. تنگل راست، ۴۹. توشمِه پاش، ۵۰. توشمهِ لالا، ۵۱. توشمی کِلگی، ۵۲. تی دق، ۵۳. تینگلوک، ۵۴. چرریواچ، (چهار ریواس) ۵۶. چشمه سوزی، ۵۷. دربی، ۵۸. درخت چنار، ۵۹. درشره، ۶۰. دم دوکلی، ۶۱. ده نو، ۶۲. زندگَنئ، ۶۳. سر بَزَه، ۶۴. سراستنه، (سرآستانه) ۶۵. سر پوشت، ۶۶. سر تینگل، ۶۷. سر دَوُش، ۶۸. سر قلعَه، ۶۹. سورخی، ۷۰. سیلاخ کون عمر ۷۱. غلورگاه، (قلاوورگاه) ۷۲. غورغنجَه، ۷۳. قطر بد، قطاربید ۷۴. کال عنّاب، ۷۵. کلاته چهل خر، ۷۶. کلاته عباس ۷۷. کلاته علی، ۷۸. کلاته کلبه علی‌محمد، ۷۹. کل عندر، ۸۰. کمر سفد، ۸۱. کمر قوچو، ۸۲. کهنگو، ۸۳. گُگدرَ، ۸۴. گو قلعَی-هنوَری، ۸۵. مُرخو، ۸۶. مینجی روی، ۸۷. الودر، ۸۸. ولنگ آقال مش، ۸۹. ولنگ علی، ۹۰. ولنگ میّو، ۹۱. هشت خنگو،

۹۲. بزهٔ سنگو (بازهٔ سنگ آب): سنگهایی را که روی آن گودالی باشد که آب باران در آن جمع شود سنگ آب می‌گویند. احتمالاً در اینجا یک سنگ بزرگ از این نوع یا تعدادی از این سنگها بوده.

۹۳. بوتهٔ انجیر: مکان: پی زرد- نرسیده به آغال گو و سیلاخ … عمر!

۹۴. پوال خروسی: منطقه‌ای در مسیر جاده رودمعجن واقع در پی زرد که به علت قرار گرفتن در پناه یک قطعه کوه کشت محصولات دیم مانند گندم و جو در آن انجام می‌شود و دامداران هنگام شب برای استراحت گوسفندان از آن استفاده می‌کنند ضمناً در داخل کوه یک غار کوچک برای استراحت چوپانان وجود دارد.

۹۵. تینگل راست: منطقه گگدره در پشت آبشار به این مکان وصل می‌شود و در فصل بهار برای دامداران چادرنشین مناسب است.

۹۶. دَم دُو کَلی: (دهانهٔ دوکال) محل وصل شدن کال (بستر رود) رودمعجن و حصار.

۹۷. رَف غنی: واقع در تینگل باغای تهرو – در زمان قدیم فردی به نام غنی برای جمع کردن پیاز کوهی به قسمت بالای این دره می‌رود و از آنجا به پایین دره سقوط می‌کند و جان خود را از دست می‌دهد{در ضمن به قسمتی از کمر که صاف بوده و می‌توانی در آنجا راه بروی رَف می‌گویند}.

۹۸. زُو تقو: هیچ اطلاعاتی در مورد این مکان ندارم.

۹۹. شور دُن پیرزن: که در مسیر جاده رودمعجن به حصار قرار دارد – در زمان قدیم پیرزنی در این مکان به کشت بادام و گندم مشغول بوده و آب بسیار کمی هم از داخل یک کوه به اصطلاح شُرشُر می‌کرده که به این نام معروف شده است.

۱۰۰. قطر بد (قطار بید): در قدیم درخت بید فراوان داشته که قطار بید گفته شده. مکان: دربی- حد فاصل پی سم تا زندگانی

۱۰۱. گردنه دٍسعوم بسعوم (به کسر دال و ب): گفته می‌شود که این مکان ما بین طاق أسّوم و بالای تلخ چنار می‌باشد.

منابع[ویرایش]

حیتا: دهکدهٔ مجازی رودمعجن