حمزه اصفهانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ابو عبدالله حمزه بن حسن اصفهانی ادیب، لغوی و مورخ (متولد اصفهان - متوفی بین ۳۵۰ تا ۳۶۰ ه. ق.) سال تولد او را حدود ۲۷۰. ه بیان کرده‌اند.[۱]

به گفتهٔ میتوخ آلمانی شمارهٔ تألیفات او به ۱۲ جلد می‌رسد و بیشتر کتاب‌های او در زمینهٔ نحو و لغت و ادب عربی بوده‌است. از این بجز کتاب‌های «التنبیه علی حدوث التصحیف»، مجموعهٔ امثال یا «کتاب الامثال علی افعل»، «شرح اخبار ابی نواس»، «سنی ملوک الارض و الانبیا» باقی‌مانده‌است.[۲]

اصفهانی از تباری ایرانی در حدود ۹۶۱ میلادی در بغداد برآمد. مورخ و لغت‌نویس ایرانی که به عربی می‌نوشت. شعوبی پرشور. در ۹۶۱ میلادی تاریخ خود را براساس وقایع‌نامه‌های ایرانی تألیف کرد. کتابی هم در باب موضوعات نحوی و اشتقاقات لغوی نوشت؛ در نتیجهٴ او بیشتر ادیب و نحوی بود تا مورخ.[۳]

وی احتمالاً در سال ۳۵۱ هجری قمری در اصفهان درگذشت.[۴]

منابع[ویرایش]

  1. دائرةالمعارف مصاحب
  2. تاریخ پیامبران و پادشاهان، حمزه اصفهانی، ترجمه دکتر جعفر شعار
  3. جورج سارتون، 'مقدمه بر تاریخ علم، ترجمه غلامحسین صدری افشار، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی
  4. زندگینامه ابو عبدالله حمزه بن حسن اصفهانی