بخش اورژانس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

اورژانس یا فوریّت‌ها به محلی گفته می‌شود که خدمات پزشکی اورژانس به بیماران ارائه می‌شود. اورژانس‌ها معمولاً به عنوان یک بخش یا دپارتمان از بیمارستان محسوب می‌شوند ولی معمولاً به جهت دسترسی بهتر و سریعتر بیماران در محلی جدا از ساختمان اصلی بیمارستان قرار می‌گیرند. اورژانس‌ها می‌توانند همچنین بسته به نیاز و امکانات در داخل یک درمانگاه هم ساخته شوند. از مهمترین قسمت‌های اورژانس اتاق احیا به همراه تمام امکانات لازم آن است. حدود ۴ دهه از تعریف طب اورژانس به عنوان یکی از تخصص‌های پزشکی می‌گذرد و امروزه به عنوان یکی از رشته‌های شاخص و تعریف شده در برنامه‌های دستیاری پزشکی ارائه می‌شود.

نمای ورودی اورژانس درمانگاه سلطنتی ادینبورگ

ساختار اورژانس[ویرایش]

معمولاً اورژانس‌ها شامل تریاژ، اتاق غربالگری، بخش تحت‌نظر و بخش اصلی اورژانس هستند. بسته به شرایط و امکانات اورژانس‌ها می‌توانند شامل بخش مراقبت‌های ویژه و اتاق‌های عمل سرپایی و عمومی هم باشند.

انواع سطوح خدمات در بخش اورژانس[ویرایش]

خدمات درمانی قابل ارائه در اورژانس‌ها اعم از آموزشی یا غیر آموزشی(درمانی) با توجه به رسالت و جایگاه بیمارستان در شبکه ی درمانی کشور،برنامه ی درمانی بیمارستان،بخش‌های پشتیبان اورژانس و غیره متفاوت خواهد بود؛در این راستا اورژانس پیش‌بینی شده برای تمام بیمارستان ها،بر اساس نوع،سطح و حجم خدماتی که ارائه می دهند، به سه گروه زیر تقسیم می‌شوند:

  • اورژانس‌های عمومی
  • اورژانس‌های تروما
  • اورژانس‌های تک تخصصی

ارتباط اورژانس با دیگر بخش‌های بیمارستان[ویرایش]

درجه‌بندی با فضای درمانی شامل موارد زیر می‌باشد:

  • بخش اعمال جراحی عمومی
  • بخش جراحی محدود
  • بخش کاتتریزاسیون قلب
  • بخش جراحی قلب باز
  • بخش زایمان
  • بخش مراقبت‌های ویژه
  • بخش مراقبت‌های ویژه قلب
  • بخش مراقبت‌های ویژه کودکان
  • بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان و بخش مراقبت‌های متوسط نوزادان
  • بخش مراقبت‌های متوسط و بخش مراقبت‌های متوسط قلب
  • بخش دیالیز
  • انواع بخش‌های بستری
  • سایر بیمارستان‌ها و مراکز درمانی

حوزه بندی فضای اورژانس[ویرایش]

به‌طور کلی فضاهای داخلی بخش اورژانس به چهار حوزه اصلی تقسیم بندی می‌شود :

  • حوزه مشترک
  • حوزه فوریت
  • حوزه سرپایی
  • حوزه تحت نظر

به بیان دیگر حوزه بندی فضاهای درمانی به منظور تفکیک نوع و سطح خدمات قابل ارائه در اورژانس می‌باشد که به دنبال آن افزایش کیفیت خدمات‌رسانی به بیماران را سبب می‌شود.

حوزه مشترک نیز در برگیرنده فضاهایی می‌باشد که نقش عملکردی مشترک برای حوزه‌های درمانی ایفا می‌کنند و در ارتباط مستقیم با حوزه سرپایی و حوزه فوریت و ارتباط غیر مستقیم با حوزه تحت نظر می‌باشد.

نیروی انسانی[ویرایش]

شامل افراد زیر است

تابلوها و علائم اورژانس[ویرایش]

مثالی از تابلو در یک مرکز پزشکی

در اطراف اوژانس معمولاً برای نشان دادن مسیر اورژانس از رنگ قرمز استفاده می‌شود. در خود اورژانس معمولاً از رنگ‌ها برای نشان دادن قسمت‌های مختلف اورژانس استفاده می‌شود.

تجهیزات[ویرایش]

  • تخت‌های اورژانس می‌بایست تجهیزات مانیتورینگ قلبی را داشته باشد.
  • ونتیلاتورها از اجزای مهم در اورژانس محسوب می‌شوند
  • ترالی کد

اورژانس در ایران[ویرایش]

اورژانس در ایران، پس از حادثه ریزش سقف فرودگاه مهرآباد با همکاری کشور آمریکا رسماً تأسیس شد. پیش از آن، هیچ سیستم از پیش طراحی‌شده‌ای برای کمک و انتقال مجروحین به بیمارستان در این‌گونه حوادث ناگهانی وجود نداشت. هم اکنون از هر نقطه ایران با گرفتن شماره ۱۱۵ می‌توان با اورژانس تماس گرفت.[۱]

منابع[ویرایش]

۲. استاندارد برنامه‌ریزی و طراحی بیمارستان ایمن (بخش اورژانس)

پیوند به بیرون[ویرایش]