حمدون قصار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ابوصالح حَمدون بن احمد بن عَمّاره قصار نیشابوری
حمدون بن احمد معروف به حمدن قَصّار
درگذشت ۲۷۱قمری/ ۸۸۳ (میلادی) در نیشابور قبرستان حیره (نیشابور)
پیشه حدیث، فقه اسلامی، تصوف
سال‌های فعالیت سده سوم هجری
شناخته‌شده برای عالم مسلمان، بنیان‌گذار مکتب ملامتیه (قصاریه)
دین اسلام
مذهب تصوف

ابوصالح حَمدون بن احمد بن عَمّاره قصار نیشابوری معروف به حَمدونِ قَصّار از صوفیان ایرانی در سده سوم هجری و بنیان‌گذار مکتب ملامتیه بوده‌است. علاوه بر تصوف، وی در علم حدیث و فقه اسلامی نیز تحصیلات داشته‌است. دربارهٔ شخصیت او و مکتب ملامت در کتاب تذکرة الاولیا و کتاب «طبقات الصوفیه» مطالبی نوشته شده‌است. حمدون در تصوف رأس فرقهٔ قصّاریّه و ملامتیه به شمار می‌آید. او بر مذهب قَدَری و از پیروان مکتب ثَوری بود و با ابوتراب نخشبی و ابوحفص نیشابوری در تصوف ملازمت داشت. جمعی از صوفیان که از پیروان او به شمار می‌روند قصاریان می‌خوانند.
اهمیت شخصیت حمدون قصار ازآن جهت است که او طریقهٔ ملامت را برای اولین بار در نیشابور- که با خراسان امروز ایران هم محدود است - به وجود آورد. تفکری که بعدها در میان گروه‌های گوناگون تصوف پیروان زیادی جلب کرد و زمینه ساز ایجاد فرقه‌های دیگر تصوف شد.

منابع[ویرایش]