حوزه علمیه نجف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

حوزه علمیه نجف
آیت‌الله سید ابوالقاسم خویی (درگذشته) و آیت‌الله سید علی سیستانی (زنده)، دو تن از مراجع تقلید ساکن در نجف
آیت‌الله سید ابوالقاسم خویی (درگذشته) و آیت‌الله سید علی سیستانی (زنده)، دو تن از مراجع تقلید ساکن در نجف
تأسیس قرن پنجم هجری قمری
بنیانگذار شیخ طوسی
مکان نجف، عراق

حوزه علمیه نجف نخستین حوزه علمیه ویژه شیعیان است که در سدهٔ چهارم قمری در شهر نجف عراق در کنار مقبرهٔ علی بن ابیطالب (امام اول شیعیان) توسط شیخ طوسی برپا شد. حوزه علمیه نجف بیش از ۹۰۰ سال سابقه دارد.[۱]اغلب و اکثر طلاب نجف، به جز عراقی ها، از ملیت‌های گوناگونی بوده اند؛ افغانی، پاکستانی، هندی، تبتی، عربستانی، سوری، لبنانی، بحرینی، ترک، ایرانی و غیره؛ و از همه پرشمارتر ایرانیان و فارس‌ها بوده‌اند. حدود ۵۰ مدرسه ی دینی در نجف وجود دارد.

با تذکر دادن این نکته که در فرهنگ علمی شیعه، دو اصطلاح «حوزه ی حدیثی» و «حوزه ی علمیه» با یکدیگر تفاوت‌های جدی ای دارند، باید ذکر شود که تا عصر حاضر، حوزه ی علمیه ی نجف اشرف معتبر ترین، کهن‌ترین و پر افتخارترین «حوزه ی علمیه» ی شیعیان در تاریخ علوم دینی شان می‌باشد، که عالمان بسیار و پر شماری را در درون خود پرورانده است.

حوزه‌های علمیه ی نجف، کربلا، کاظمیه و سامراء در طول تاریخشان ارتباطات زیادی با همدیگر داشته‌اند.

تأسیس[ویرایش]

با مهاجرت اجباری شیخ طوسی از بغداد به نجف در سال ۴۴۹ قمری، این حوزه شکل گرفت و به ویژه بعد از عصر صفویه تا قبل از روی کار آمدن نظام بعثی در عراق، این حوزه بزرگترین و مهمترین حوزه علمیه جهان تشیع بود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «متن کامل مذاکرات ابراهیم یزدی با صدام حسین در هاوانا». تاریخ ایرانی. ۲۰۱۴-۰۹-۲۴. بازبینی‌شده در ۲۰۱۴-۰۹-۲۴.