نهج‌البلاغه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
شیعه
Hadith Ali.svg
درگاه تشیع
عقاید
فروع نماز • روزه • خمس • زکات • حج • جهاد • امر به معروف و نهی از منکر • تولی • تبری
عقاید برجسته مهدویت: غیبت (غیبت صغری، غیبت کبراانتظار، ظهور و رجعت • بدا • شفاعت و توسل • تقیه • عصمت • مرجعیت، حوزه علمیه و تقلید • ولایت فقیه • متعه • شهادت ثالثه • جانشینی محمد • نظام حقوقی
شخصیت‌ها
چهارده معصوم محمد • علی • فاطمه • حسن • حسین • سجاد • باقر • صادق • کاظم • رضا • جواد (تقی) • هادی (نقی) • حسن (عسکری) • مهدی
صحابه سلمان فارسی • مقداد بن اسود • میثم تمار • ابوذر غفاری • عمار یاسر • بلال حبشی • جعفر بن ابی‌طالب • مالک اشتر • محمد بن ابوبکر • عقیل • عثمان بن حنیف • کمیل بن زیاد • اویس قرنی • ابوایوب انصاری • جابر بن عبدالله انصاری • ابن‌عباس • ابن مسعود • ابوطالب • حمزه • یاسر • عثمان بن مظعون • عبدالله بن جعفر • خباب بن ارت • اسامة بن زید • خزیمة بن ثابت • مصعب بن عمیر • مالک بن نویره • زید بن حارثه
زنان: فاطمه بنت اسد • حلیمه • زینب • ام کلثوم بنت علی • اسماء بنت عمیس • ام ایمن • صفیه بنت عبدالمطلب • سمیه
رجال و علما کشته‌شدگان کربلا • فهرست رجال حدیث شیعه • اصحاب اجماع • روحانیان شیعه • عالمان شیعه • مراجع تقلید
مکان‌های متبرک
مکه و مسجدالحرام • مدینه، مسجد النبی و بقیع • بیت‌المقدس و مسجدالاقصی • نجف، حرم علی بن ابی‌طالب و مسجد کوفه • کربلا و حرم حسین بن علی • کاظمین و حرم کاظمین • سامرا و حرم عسکریین • مشهد و حرم علی بن موسی الرضا
دمشق و زینبیه • قم و حرم فاطمه معصومه • شیراز و شاه‌چراغ • کاشمر و حمزه بن حمزه بن موسی بن جعفر امامزاده سید مرتضی و آرامگاه سید حسن مدرس • آستانه اشرفیه و سید جلال‌الدین اشرف • ری و حرم شاه عبدالعظیم
مسجد • امامزاده • حسینیه
روزهای مقدس
عید فطر • عید قربان (عید اضحی) • عید غدیر خم • محرّم (سوگواری محرمتاسوعا، عاشورا و اربعین) • عید مبعث • میلاد پیامبر • تولد ائمه • ایام فاطمیه
رویدادها
رویداد مباهله • رویداد غدیر خم • سقیفه بنی‌ساعده • فدک • رویداد خانه فاطمه زهرا • قتل عثمان • جنگ جمل • نبرد صفین • نبرد نهروان • واقعه کربلا • مؤتمر علماء بغداد • حدیث ثقلین • اصحاب کسا • آیه تطهیر • شیعه‌کُشی
کتاب‌ها
قرآن • نهج‌البلاغه • صحیفه سجادیه
کتب اربعه: الاستبصار • اصول کافی • تهذیب الاحکام • من لایحضره الفقیه
مصحف فاطمه • مصحف علی • اسرار آل محمد
وسائل‌الشیعه • بحارالانوار • الغدیر • مفاتیح‌الجنان
تفسیر مجمع‌البیان • تفسیر المیزان • کتب شیعه
شاخه‌ها
دوازده‌امامی (اثنی‌عشری) • اسماعیلیه • زیدیه • غلاه • واقفیه
منابع اجتهاد
کتاب (قرآن) • سنت (روایات پیامبر و ائمه) • عقل • اجماع

نهج‌البلاغه گزیده‌ای از خطبه‌ها، نامه‌ها و سخنان کوتاه علی بن ابی‌طالب است که توسط سید رضی در قرن چهارم ه‍. ق بر اساس ذوق ادبیِ شخصی‌اش از نامه‌ها و خطبه‌های علی فراهم آورده‌است. از جمله شاخصه‌های این کتاب، ترجمه‌های متعدد آن است.[۱]

ساختار[ویرایش]

سخنان علی بن ابی‌طالب در این کتاب در سه باب آمده‌است:

  • باب اول: خطبه‌ها و اوامر
  • باب دوم: نامه‌ها و رسائل و وصایا
  • باب سوم: کلمات قصار، حکمت‌آمیز و مواعظ

به دیگر زبان‌ها[ویرایش]

فارسی[ویرایش]

ترجمه‌های فراوانی از این کتاب به فارسی در دسترس است که از آن میان می‌توان به ترجمه‌های سید جعفر شهیدی، علی‌نقی فیض‌الاسلام، جواد فاضل، محمدتقی جعفری، سید محمدمهدی جعفری، حسینعلی منتظری، حسین انصاریان، محمد دشتی، مصطفی زمانی، علی‌اصغر فقیهی از نهج‌البلاغه اشاره کرد. ن‍ه‍ج‌ال‍ب‍لاغ‍هٔ م‍ن‍ظوم (خ‍طب‍ه‌ه‍ا) به‌اهتمام علی توکلی گنابادی مهم‌ترین اثر منظوم فارسی بر اساس نهج‌البلاغه است.

روسی[ویرایش]

ترجمهٔ روسی نهج‌البلاغه: عبدالکریم تاراس چرنینکو[۲]

گرجی[ویرایش]

برای اولین بار، امامقلی باتوانی، نویسنده و مترجم گرجی-ایرانی، که پیشتر، قرآن را نیز به زبان گرجی ترجمه کرده بود، نهج‌البلاغه را به زبان گرجی ترجمه کرد.[۳]

شروح نهج‌البلاغه[ویرایش]

علامه امینی در جلد چهارم کتاب الغدیر، ۸۱ شرح نهج‌البلاغه را معرفی کرده‌است.[۴] معروف‌ترین شروح نهج‌البلاغه شرح نهج‌البلاغه ابن ابی‌الحدید معتزلی بغدادی، شرح ابن میثم بحرانی، شرح خوئی و از معاصران، ترجمه و تفسیر نهج‌البلاغه اثر شیخ محمدتقی جعفری و شرح نهج‌البلاغه تألیف شیخ محمدتقی شوشتری، را می‌توان نام برد.

مآخذ و مدارک نهج‌البلاغه[ویرایش]

نخستین گردآورنده کلمات قصار علی ابوعثمان عمرو بن بحر جاحظ صاحب (بیان و تبیین) درگذشتهٔ ۲۵۵ ه‍.ق می‌باشد. وی

وی صد کلمه از کلمات قصار امیرالمؤمنین را انتخاب کرده و آن را مطلوب کل طالب من کلام امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب نامیده‌است.

تاریخ‌نگاران و حدیث‌دانان دیگری نیز به گردآوری سخنان و اندرزهای علی اقدام کرده‌اند، برای نمونه قاضی محمد بن سلامه معروف به قضاعی درگذشتهٔ ۴۰۵ قمری مجموعه‌ای از سخنان امیرالمؤمنین علی را به نام «دستور معالم الحکم و مأثور مکارم الشیم» گردآوری کرده‌است.[۵] به زبان فارسی نیز به نام «قانون» چاپ شده‌است.[۶] بسیاری از خطبه‌ها و نامه‌های نهج‌البلاغه پیش از آن در کتاب «الغارات» تألیف ابواسحاق ثقفی کوفی، از دانشمندان قرن سوم (متوفی ۲۸۳ ه‍.ق) آمده‌است.[۷] همچنین بخش بزرگی از خطبه‌های توحیدی نهج‌البلاغه در کتاب‌هایی که یک قرن پیش از نهج‌البلاغه تألیف شده، نظیر کتاب الکافی شیخ کلینی و کتاب التوحید شیخ صدوق آمده‌است.

علی بن حسین مسعودی مورخ بزرگ که تقریباً صد سال پیش از سید رضی می‌زیسته‌است (اواخر قرن سوم و اوایل قرن چهارم قمری) در جلد دوم کتاب معروف خود مروج الذهب می‌نویسد: «آنچه مردم از خطابه‌های علی در مقامات و حوادث مختلف حفظ کرده‌اند، بالغ بر چهارصد و هشتاد و اندی می‌شود. علی آن خطابه‌ها را بالبداهه و بدون یادداشت و پیشنویس بیان و انشا می‌کرد و مردم هم الفاظ آن را می‌گرفتند و عملاً نیز از آن بهره‌مند می‌شدند.» گواهی دانشمند متتبعی مانند مسعودی می‌رساند که خطابه‌های علی فراوان بوده‌است که سید رضی از این میان در نهج‌البلاغه تنها ۲۳۹ خطبه را نقل کرده، که جنبهٔ ادبی قوی‌تری را به انتخاب و تشخیص او داشته‌است.

کتاب‌های تحقیقیِ بسیار مفصّلی در مورد اسناد و مدارک نهج‌البلاغه انتشار یافته که از جمله مهم‌ترینِ آن‌ها این سه کتاب را می‌توان نام برد:

  • رُوات و محدثین نهج‌البلاغه، تألیف محمد دشتی و همکاران
  • استناد نهج‌البلاغه، تألیف امتیازعلی‌خان عرشی و ترجمهٔ آیت‌الله‌زادهٔ شیرازی
  • مصادر نهج‌البلاغه، تألیف سید عبدالزهرا حسینی است

تمجید از نهج‌البلاغه[ویرایش]

بسیاری از ادیبان برزگ عرب از جمله عبدالحمید کاتب (قرن دوم)، جاحظ (قرن سوم)، قدامة بن جعفر (قرن چهارم)، ابن ابی‌الحدید (قرن ششم) و خلیل بن احمد فراهیدی (قرن هشتم) فصاحت نهج‌البلاغه را ستوده‌اند. از جمله، جاحظ در کتاب خود البیان و التبیین —که به گفتهٔ ابن خلدون یکی از ارکان چهارگانهٔ ادب محسوب می‌شود[۸] بسیاری خطبه اول نهج البلاغه در توصیف آغاز خلقت آسمان و زمین و آفرینش انسان را بی نظیر دانسته اند.[۹]

اشخاص در نهج‌البلاغه[ویرایش]

عیسی[ویرایش]

در نهج‌البلاغه عیسی بن مریم پیامبر مسیحیان با ویژگی ساده زیستی، قناعت و دنیاگریزی یاد شده‌است. در خطبهٔ ۱۵۹ نهج‌البلاغه مسیح این‌گونه توصیف شده‌است:[۱۰][۱۱]

موسی[ویرایش]

در نهج‌البلاغه از موسی بن عمران چندین بار یاد شده‌است. در خطبه‌ای، علی بن ابی‌طالب برای بیان موضوعی، موسی را مثال می‌آورَد و در خطبه‌ای دیگر از موسی به‌عنوان مقتدای انسان‌ها یاد می‌کند.

مالک اشتر[ویرایش]

وقتی علی بن ابی طالب، مالک اشتر نخعی از یاران خود را به امارت مصر منصوب كرد، به او فرمانی در قالب یک نامه نوشت، این نامه از مهمترین اسناد سیاسی حقوق اسلامی و خصوصا شعبه شیعی آن است.

در این نامه ویژگی‌های حکومت اسلامی، حاکم اسلامی، حقوق شهروندان، رابطه دولت با شهروند و … بیان شده است.[۱۲]

خطبهٔ ۴

در خطبهٔ چهارم این کتاب، علی بن ابی‌طالب برای بیان موضوعی، موسی را مثال می‌آورَد.[۱۳]

خطبهٔ ۱۵۹
خطبهٔ ۱۸۱

در این خطبه این موضوع که موسی با خدا (مستقیم) سخن می‌گفت، یادآوری شده‌است.[۱۴]

خطبهٔ ۲۳۴

در این خطبه، علی بن ابی‌طالب از سادگی و فروتنی موسی در مقابل فرعون می‌گوید.[۱۵]

گزیدهٔ سخنان مشکل، شمارهٔ ۳۱۷

این سخن دربارهٔ مکالمهٔ علی بن ابی‌طالب و برخی مردم یهود است.[۱۶]

طلحه و زبیر[ویرایش]

طلحه پسر عبیدالله از صحابی پیامبر اسلام است. در نهج‌البلاغه دربارهٔ وی اشاراتی شده‌است.

  • خطبه ۴
  • خطبه ۳۱
  • خطبه ۱۳۷
  • خطبه ۱۴۸
  • خطبه ۱۷۱
کاسهٔ متعلق به قرن سوم ه‍.ق که در نیشابور یافت شده‌است و در موزهٔ رضا عباسی واقع در خیابان شریعتی تهران نگهداری می‌شود. این کاسه منقوش به جمله‌ای از نهج‌البلاغه است که به خط کوفی نگاشته شده‌است.

عمرو عاص[ویرایش]

عمرو عاص وزیر معاویة بن ابی‌سفیان بود و در سیاست و تصمیم‌گیری‌ها به وی کمک می‌کرد. او در نهج‌البلاغه در خطبه‌های مختلف مورد نکوهش علی بن ابی‌طالب قرار گرفته‌است.

نامه به عمرو عاص[۱۷]
خطبهٔ ۲۶

در این خطبه آمده‌است که عمرو عاص با معاویه بیعت نکرد مگر آنکه شرط کرد تا برای بیعت درهم و دینار فراوان بگیرد.[۱۸]

خطبهٔ ۶۸

در این خطبه علی بن ابی‌طالب از شایستگی هاشم بن عتبه برای فرمانداری مصر می‌گوید و بر این نکته اشاره دارد که اگر هاشم بن عتبه حکمران مصر شود، فرصتی برای عمرو عاص و لشکریانش باقی نمی‌مانَد.[۱۹]

خطبهٔ ۸۴
خطبهٔ ۱۲۷

در این خطبه علی بن ابی‌طالب از حکمیت و علل پذیرش آن سخن می‌گوید.

خطبهٔ ۱۷۷

علی بن ابی‌طالب در این خطبه از خیانت حکمین پس از نبرد صفین صحبت می‌کند.[۲۰]

خطبهٔ ۱۸۰

در این خطبه علی بن ابی‌طالب پس از نکوهش مردم کوفه و شکوه از آنان در انتهای خطبه می‌گوید «سوگند به خدا چه نادان مردمی که رهبر آنان معاویه و آموزگارشان پسر نابغه (عمرو عاص) باشد.» در این خطبه مردم کوفه بسیار مورد نکوهش قرار گرفته‌اند و به سستی آنان در جنگ و به بدعهدی و بی وفایی آنان اشاره شده[۲۱]

خطبهٔ ۲۳۸

این خطبه در خصوص حکمیت است.[۲۲]

عثمان[ویرایش]

عثمان بن عفان خلیفهٔ سوم اهل سنت است. در نهج‌البلاغه در رابطه با او مطالبی آمده‌است که در این نوشتار به آن اشاره شده‌است. اسراف، خویشاوندسالاری و شکم‌پرستی از مواردی است که در نهج‌البلاغه به عثمان نسبت داده شده‌است. دلیلِ به قتل رسیدن عثمان و خون‌خواهی دیگران برای او و همچنین گلایه و انتقاد مسلمانان از عثمان در نزد علی از دیگر مواردی است که در نهج‌البلاغه در رابطه با عثمان ذکر شده‌است.[۲۳]

خطبهٔ ۱۵

این خطبه در رابطه با برگرداندن املاک بیت المال است که عثمان با تمایل خودش به دیگران بخشیده بود.[۲۴]

خطبهٔ ۳ (شقشقیه)

علی بن ابی‌طالب در این خطبه از اسراف و حیف و میل بیت‌المال توسط عثمان و گروهی از بنی‌امیه سخن به میان می‌آورَد.

خطبهٔ ۲۲

در خطبهٔ ۲۲ علی بن ابی‌طالب به شناسایی ناکثین (اصحاب جمل) می‌پردازد. در جنگ جمل نخست طلحه و زبیر در مدینه با علی بیعت کردند و بعد از مدت اندکی بیعت خود را شکستند و به سوی مکه روانه شدند. در آنجا پس از دیدار عایشه، همسر پیامبر اسلام، مردم را به خونخواهی عثمان تحریک نمودند و با حدود ۳۰۰۰ نفر به سمت بصره حرکت نمودند. علی بن ابی‌طالب در رابطه با خونخواهی عثمان در این خطبه آورده‌است.

خطبهٔ ۳۰

این خطبه در رابطه با قتل عثمان بن عفان می‌باشد. در این خطبه نهج‌البلاغه در خصوص اسراف عثمان و یاری کردن یا یاری نکردن او در قتل عثمان سخن آمده‌است.

خطبهٔ ۷۳

این خطبه دربارهٔ خلافت بر مسلمین است. این سخنان را هنگامی ایراد کرد که شورای خلافت قصد بیعت با عثمان را کرد.[۲۵]

خطبهٔ ۱۳۵

وقتی بین علی بن ابی‌طالب و عثمان بن عفان مشاجره‌ای درگرفت.

خطبهٔ ۱۶۴

در خطبه ۱۶۴ به هنگامی که مردم نزد علی بن ابی‌طالب آمدند و از رفتار و اعمال عثمان بن عفان شکایت کردند و درخواست داشتند از طرف آنان با عثمان وارد گفتگو شود و بخواهد که رضایت مردم را جلب کند. پس علی بن ابی‌طالب نزد عثمان رفت.

خطبهٔ ۱۶۷

این خطبه بعد از خلافت علی بن ابی‌طالب ایراد شده‌است. پس از این که مردم با علی بن ابی‌طالب بیعت کردند، به وی گفتند چه خوب بود اگر آنان را که در کشتن عثمان شرکت داشتند کیفر می‌دادی؛ و وی پاسخ آنان را در این خطبه داد.[۲۶]

خطبهٔ ۱۷۳

این خطبه دربارهٔ طلحه بن عبیدالله و قتل عثمان است.[۲۷]

خطبهٔ ۲۳۵

عبداللّه بن عباس در زمانی که عثمان در محاصره بود، نامه‌ای از جانب او به محضر علی بن ابی‌طالب آورد مبنی بر این که او از مدینه خارج شود و به زمین خود در ینبع برود تا هیاهوی مردم برای پیشنهاد خلافت به حضرت آرام گردد، این برای بار دوم بود که از علی بن ابی طالب چنین درخواستی داشت.[۲۸]

خطبهٔ ۲۴۰

در سال ۳۳۵ قمری زمانی که عثمان را محاصره کردند، ابن‌عباس را فرستاد تا به علی خبر دهد تا در مدینه نباشد و به باغات ینبع (محلی در اطراف مدینه) برود، که مردم به نام او شعار ندهند و نام او را برای خلافت کمتر برند. علی بن ابی‌طالب نیز رفت. وقتی عثمان نیاز شدید به یاری پیدا کرد، دوباره پیغام داد و علی به مدینه برگشت. این بار دوباره ابن‌عباس را فرستاد که علی از مدینه خارج شود.

نامهٔ ۱

این نامه به مردم کوفه و در خصوص آگاه کردن آن مردم از وضع عثمان است.[۲۹][۳۰]

نامهٔ ۶

این نامه به معاویه نوشته شده‌است.[۳۱][۳۲]

نامهٔ ۱۰

در این نامه معاویه از امام اول شیعیان می‌خواهد تا قاتلان عثمان را به وی تحویل دهد.[۳۳][۳۴]

عمر[ویرایش]

عمر بن خطاب خلیفهٔ دوم اهل سنت است. در نهج‌البلاغه در رابطه با او مطالبی آمده‌است که در این نوشتار به آن اشاره شده‌است. پیش از جنگ اسلام با ایران و روم، علی بن ابی‌طالب طرف مشورت با عمر بن خطاب قرار می‌گیرد. علی بن ابی طالب در خطبه شقشقیه از عمر بن خطاب در خصوص ماجرای خلافت شکوه می‌کند و از او با صفات خشن، سختگیر و پوزش‌طلب یاد می‌کند.[۳۵]

نقد عمر
خطبهٔ شقشقیه (خطبهٔ ۳)

علی بن ابی‌طالب در این خطبه از عمر بن خطاب در خصوص ماجرای خلافت شکوه می‌کند.

خطبهٔ ۱۳۴

خطبه ۱۳۴ در رابطه با راهنمایی‌های علی بن ابی‌طالب به عمر بن خطّاب است. این رهنمودها در خصوص جنگ مسلمانان با سپاه روم است.[۳۶]

خطبهٔ ۱۴۶

این خطبه در رابطه با راهنمایی‌های علی بن ابی‌طالب به عمر بن خطّاب است. این رهنمودها در خصوص جنگ مسلمانان با سپاه ایرانیان است.[۳۷]

ابهام در تعریف عمر
خطبهٔ ۲۲۸

در خطبهٔ ۲۲۸ نهج‌البلاغه علی بن ابی‌طالب از یکی از صحابه و یاران خود تعریف و تمجید کرده و صفاتی نیکو در وصف او به زبان می‌آورَد. در این خطبه نام مستقیم عمر ذکر نشده و اصطلاح فلان آورده شده‌است. برخی از مفسرین و محققین همانند علی شریعتی و مفسرین اهل سنت مثل ابن ابی‌الحدید این خطبه را دربارهٔ عمر بن خطاب می‌داند، اما گروهی دیگر، به‌ویژه شیعیان، این خطبه را در ستایش عمر نمی‌دانند.[۳۸][۳۹][۴۰][۴۱][۴۲][۴۳]

ابوبکر[ویرایش]

در نهج‌البلاغه در خطبه‌های ۳ و ۱۶۴ به ابوبکر بن ابی‌قحافه، نخستین خلیفه اهل سنت، اشاره شده‌است.

خطبهٔ ۳

در خطبه شقشقیه علی بن ابی‌طالب از ابوبکر بن ابی‌قحافه شکوه می‌کند و اشاره می‌کند که جامه خلافت نمی‌بایست بر تن او پوشیده می‌شد. در ادامه این خطبه اشاره می‌شود که ابوبکر خلافت را پیش از مرگش به عمر بن خطاب سپرد. در این خطبه علی بن ابی‌طالب می‌گوید شگفتا ابوبکر در دوران زندگی خود از مردم می‌خواست عذرش را بپذیرند، چگونه در هنگام مرگ خلافت را به عقد دیگری درآورد. بعد از آن علی می‌گوید هر دو از شتر خلافت سخت دوشیدند و از حاصل آن بهره‌مند شدند.[۴۴][۴۵]

خطبهٔ ۱۶۴

در خطبهٔ ۱۶۴ که در آن علی بن ابی‌طالب، عثمان بن عفان را اندرز می‌دهد، در قسمتی از خطبه اشاره می‌کند که عمر بن خطاب و ابوبکر بن ابی‌قحافه از عثمان در عمل به حق برتر نبودند.[۴۶][۴۷]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. [۱] اسلام‌پدیا - معرفی نهج‌البلاغه
  2. عبدالکریم تاراس چرنینکو پایگاه تخصصی نهج‌البلاغه
  3. پارس تودِی، ترجمه‌ی نهج‌البلاغه به زبان گرجی در ایران
  4. الغدیر
  5. استناد نهج‌البلاغه
  6. قانون
  7. الغارات
  8. Muqaddimah
  9. [۲] معمای آفرینش به روایت امام علی | خبرگزاری مهر
  10. و اگر می‌خواهی درباره عیسی علیه السّلام بگو که سنگ را نهج‌البلاغه ترجمه حسین انصاریان
  11. ادیان و مذاهب
  12. [۳] بازخوانی نامه به مالک اشتر | خبرگزاری ایسنا
  13. ... (پس وحشتم از خودم نیست، چنان‌که) موسی ... حسین انصاریان، ترجمهٔ نهج‌البلاغه
  14. خداوندی که با موسی سخن گفت، و از آیات عظیمه‌اش به او نمایاند حسین انصاریان، ترجمهٔ نهج‌البلاغه
  15. موسی بن عمران همراه برادرش هارون حسین انصاریان، ترجمهٔ نهج‌البلاغه
  16. بعضی از یهود گفتند حسین انصاریان، ترجمهٔ نهج‌البلاغه
  17. از نامه‌های آن حضرت به عمرو عاص erfan.ir
  18. بلاغه دات نِت، خطبهٔ ۲۶
  19. بلاغه دات نِت، خطبهٔ ۶۸
  20. بلاغه دات نِت، خطبهٔ ۱۷۷
  21. بلاغه دات نت خطبه ۱۸۰
  22. بلاغه دات نِت، خطبهٔ ۲۳۸
  23. خطبهٔ شقشقیه، خطبهٔ ۲۲، خطبهٔ ۳۰، و خطبهٔ ۱۶۳ نهج‌البلاغه، وبگاه حسین انصاریان
  24. فیما رَدَّهُ عَلَی الْمُسْلِمینَ مِنْ قَطائِع ِ عُثْمانَ ترجمهٔ حسین انصاریان
  25. لَمّا عَزَمُوا عَلی بَیْعَةِ عُثْمانَ ترجمهٔ حسین انصاریان
  26. بَعْدَ ما بُویِـعَ بِالْخِلافَةِ، وَ قَدْ قالَ لَهُ قَوْمٌ مِنَ الصَّحابَةِ: لَوْ عاقَبْتَ قَوْماً مِمَّنْ اَجْلَبَ عَلی عُثْمانَ؟ ترجمهٔ حسین انصاریان
  27. فی مَعْنی طَلْحَةَ بْنِ عُبَیْدِاللّهِ ترجمهٔ حسین انصاریان
  28. قالَهُ لِعَبْدِاللّهِ بْنِ عَبّاس وَ قَدْ جاءَهُ بِرِسالَة مِنْ عُثْمانَ وَ هُوَ مَحْصُورٌ یَسْأَلُهُ ترجمهٔ حسین انصاریان
  29. اِلی اَهْلِ الْکُوفَةِ عِنْدَ مَسیرِهِ مِنَ الْمَدینَةِ اِلَی الْبَصْرَةِ ترجمهٔ حسین انصاریان
  30. وَ اَرْفَقُ حِدائِهِمَا الْعَنیفُ، وَ کانَ مِنْ عائِشَةَ فیهِ فَلْتَةُ غَضَب، فَاُتیحَ
  31. اِلی مُعاوِیَةَ اِنَّهُ بایَعَنِی الْقَوْمُ الَّذینَ بایَعُوا اَبابَکْر وَ عُمَرَ وَ عُثْمانَ، ترجمهٔ حسین انصاریان
  32. خارِجٌ بِطَعْن اَوْ بِدْعَة رَدُّوهُ اِلی ما خَرَجَ مِنْهُ، فَاِنْ اَبی قاتَلُوهُ عَلَی ترجمهٔ حسین انصاریان
  33. وَ کَیْفَ اَنْتَ صانِعٌ اِذا تَکَشَّفَتْ عَنْکَ جَلابیبُ ما اَنْتَ فیهِ؟ ترجمهٔ حسین انصاریان
  34. تَرَکْتُمُوهُ طائِعینَ، وَ دَخَلْتُمْ فیهِ مُکْرَهینَ.
  35. خطبهٔ ۱۳۴، خطبهٔ ۱۴۶ و خطبهٔ شقشقیهٔ نهج‌البلاغه، وبگاه حسین انصاریان
  36. خطبه ۱۳۴، نهج‌البلاغه، وبگاه حسین انصاریان
  37. خطبهٔ ۱۴۶، نهج‌البلاغه، وبگاه حسین انصاریان
  38. .valiasr-aj.com
  39. http://moudeomam.com
  40. http://makarem.ir
  41. .pasokhgoo.ir
  42. fatimalib.com
  43. شیعهٔ علوی و شیعهٔ صفوی، نوشتهٔ علی شریعتی
  44. ibna.ir
  45. نوشتار خطبه شقشقیه در ویکی‌پدیای فارسی
  46. وبگاه سرای باقی
  47. وبگاه آسمانیان

منابع[ویرایش]

  • مطهری، مرتضی، سیری در نهج‌البلاغه، انتشارات صدرا، ۱۳۸۰
  • حسن‌زادهٔ آملی، حسن، انسان کامل از دیدگاه نهج‌البلاغه، نشر قیام قم، ۱۳۸۱
  • شهیدی، سید جعفر، علی در نهج‌البلاغه، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۸۰
  • دشتی، محمد، رُوات و محدثین نهج‌البلاغه، مؤسسهٔ فرهنگی-تحقیقاتی امیرالمؤمنین، ۱۳۷۸
  • عرشی، امتیازعلی‌خان، استناد نهج‌البلاغه، ترجمهٔ آیت‌الله‌زادهٔ شیرازی، انتشارات امیرکبیر، ۱۳۶۲
  • امینی، عبدالحسین، الغدیر فی الکتاب و السنة و الادب، مؤسسهٔ دائرةالمعارف فقه اسلامی، ۱۳۸۴
  • ابواسحاق ابراهیم بن محمد ثقفی کوفی اصفهانی، الغارات، با مقدمه و حواشی و تعلیقات میرجلال‌الدین حسینی اُرمَوی (محدّث)، سلسله انتشارات انجمن آثار ملی
  • ابواسحاق ابراهیم بن محمد بن سعید بن هلال (ابن هلال ثقفی)، الغارات، ترجمهٔ عبدالمحمد آیتی، انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۷۱
  • ابوعبدالله محمد بن مسلم قضاعی معروف به قاضی قضاعی، قانون، ترجمهٔ فیروز حریرچی، انتشارات امیرکبیر، ۱۳۶۲

پیوند به بیرون[ویرایش]