عفیف‌الدین تلمسانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
عفیف‌الدین تلمسانی
زادروز ۱۲۱۶م/ ۶۱۳ق
تلمسان
درگذشت ۳ ژوئیه ۱۲۹۱م/ ۵ رجب ۶۹۰ق
دمشق
پیشه شاعر، نویسنده
فرزندان شمس‌الدین، محمد

عفیف‌الدین، سلیمان بن علی تِلِمسانی (۱۲۱۶ - ۱۲۹۱م) صوفی، شاعر و نویسنده مغربی در سدهٔ هفتم هجری بود.[۱][۲][۳][۴]

زندگی[ویرایش]

نسبش «سلیمان بن علی بن عبدالله بن علی» ذکر شده و نسبت‌های تِلِمسانی از روی زادگاهش و «کُومی» از قبیله‌ای که به آن منسوب بوده، برگرفته شده است.[۴]و در سال ۱۲۱۶م/ ۶۱۳ق زاده شد و طبق طریقت صوفیانه پرورش یافت. سپس به قاهره رفت و فرزندش «شاب الظریف» در ۶۶۰ق همان‌جا به دنیا آمد. به آناتولی رفت و نزد صدرالدین محمد قونوی، به طریقت مولوی گرایید. پس از این، به دمشق رفت و مباشر استیفای اموال خزینه منصوب شد. درگذشت او در ۵ رجب ۶۹۰ق/ ۱۲۹۱م بود.[۴]

آثار[ویرایش]

  • شرح المواقف: در تصوف است که اثر محمد بن عبدالجبار نِفَّری را شرح داده است.
  • شرح القصیده النفسیه لابن سینا
  • شرح منازل السائرین: اثر ابواسماعیل عبدالله بن محمد انصاری را شرح داده است.
  • رسالةٌ فی شرح الأسماء الحسنی
  • رسالة فی علم العروض

منابع[ویرایش]