مؤید فی‌الدین شیرازی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

هبةالله بن حسین شیرازی با کنیهٔ ابونصر، شهرت‌یافته با لقبِ مؤید فی‌الدین (۱۰۰۰- ۱۰۷۷) عالِم فاطمی ایرانی در سدهٔ پنجم هجری بود که دیدگاه‌ها و جَدَل‌های فاطمیان را به شعر عربی درآورد و در سه کتاب جای داد.[۱]

زندگانی[ویرایش]

موید فی الدین شیرازی، یکی از برجسته‌ترین شخصیت‌های دعوت دینی و سیاسی اسماعیلی در دوره فاطمیان بوده است. در اوج قدرت فاطمیان در طی قرن پنجم/ یازدهم بیشتر عمر خود را در خدمت خلیفه و امام اسماعیلی مستنصر بالله به عنوان داعی در منصب‌های مختلف اداری، سیاسی، نظامی و دینی گذرانید و سرانجام به بالاترین مقام در دعوت اسماعیلی یعنی مرتبه داعی الدعاتی رسید.

تالیفات[ویرایش]

از میان نوشته‌های موید، سیره او به ویژه دارای اهمیتی تاریخی است.

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیا انگلیسی
  • خاطرات یک مأموریت: سیره دانشمند، سیاستمدار و شاعر اسماعیلی موید فی‌الدین شیرازی

نویسنده: کلم - ورنا، مترجم: بدره‌ای - فریدون، محل نشر: تهران، تاریخ نشر: ۱۳۸۳/۰۷/۱۵، شابک: ۹۶۴-۳۲۱-۲۲۶-۲