ابراهیم بن مهدی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ابراهیم بن مهدی ( ۲۲۴–۱۶۲ قمری، ۸۳۹–۷۷۹ میلادی ) امیر، رامشگر و شاعر عرب، فرزند ابوعبدالله محمد مهدی سومین خلیفه عباسی و شِکله کنیز دیلمی مهدی بود. برخی ابراهیم را به مادرش نسبت داده و او را ابن شکله خوانده‌اند. شهرت ابراهیم گذشته از وقایع سیاسی مهمی که در آن نقش داشت بیشتر مربوط به آوازخوانی و مهارت او در موسیقی است. ابراهیم در روزگار معتصم محبوب‌ترین موسیقی‌دان بارگاه خلافت به شمار می‌آمد.[۱]

پانویس[ویرایش]

  1. دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، ذیل «اِبراهیمِ بنِ مَهدی».

منابع[ویرایش]

  • سجادی، صادق. «اِبراهیمِ بنِ مَهدی». در دائرةالمعارف بزرگ اسلامی. ج. دوم. تهران: مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، ۱۳۶۸.