ام‌البنین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
فاطمه کلابیه
زادهٔ۵ قمری
کوفه
درگذشت۷۰ قمری
مدینه
آرامگاهقبرستان بقیع
عنوانام‌البنین
دیناسلام
همسر(ها)علی بن ابی‌طالب
فرزندانعبّاس، عبدالله، جعفر و عثمان
والدینحزام بن خالد: پدر ثمامه: مادر

فاطمه کلابیه معروف به ام‌البنین (زادهٔ ۵ قمری، کوفه - درگذشتهٔ ۷۰ قمری)، همسر امام اول شیعیان، علی بن ابی طالب و دختر حزام بن خالد است. پس از درگذشت فاطمه زهرا، علی با معرفی برادرش عقیل با فاطمه کلابیه ازدواج کرد.

«حزام بن خالد بن ربیعة بن وحید بن کعب بن عامر بن کلاب» پدر ام‌البنین است مردی شجاع، دلیر و راستگو که از صفات ویژه او اکرام به میهمان و منطق قوی اویت. تاریخ ویژگی‌های این مرد را به مناسبت‌های گوناگون چون جریان خواستگاری ام البنین و ازدواج با علی ابن ابی‌طالب ذکر می‌کند. مادر ام البنین، «ثمامه (یا لیلی) دختر سهیل بن عامر بن جعفر بن کلاب» است. او را بخاطر داشتن چهار پسر به نام‌های: عبّاس، عبدالله، جعفر و عثمان، ام‌البنین (مادر پسران) خواندند. ام‌البنین در واقعه کربلا حضور نداشت. هنگامی که کاروان اسیران کربلا وارد مدینه شد و او از کشته شدن فرزندانش باخبر شد؛ از سرنوشت حسین ابن علی پرسید و وقتی که خبر کشته شدن حسین را هم شنید. گفت: «ای کاش فرزندانم و تمامی آنچه در زمین است فدای حسین می‌شد و او زنده می‌ماند.» این سخنِ او را برخی دلیل دلدادگی عمیق او به اهل بیت و حسین دانسته‌اند. هر چهار فرزند او در کربلا کشته شدند. وی در قبرستان بقیع مدفون است.

منابع[ویرایش]