ابن ظافر ازدی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ابن ظافر ازدی
زادروز ۱۱۷۱م/ ۵۶۷ق
قاهره
درگذشت ۱۲۱۶م/ ۱۵ شعبان ۶۱۳ق
قاهره
محل زندگی مصر و شام
تبار عرب مصری از قبیله ازد
تحصیلات فقه، ادبیات و شعر عربی
پیشه ادیب و محدث، کاتب
آثار الدول المنقطعة

ابن ظافر ازدی (۱۱۷۱-۱۲۱۶) (نسب:جمال‌الدین ابوالحسن علی بن ابی‌منصور ظافر بن حسین أزدی خَزرجی) کاتب، شاعر، ادیب و تاریخ‌نگار مصری بود.[۱]

زندگی[ویرایش]

زادهٔ قاهره در ۱۱۷۱م/ ۵۶۷ق بود. نزد پدرش فقه خواند، سپس به ادبیات و شعر روی آورد. پس از این، در مدرسهٔ مالکی شناخته‌شده به مدرسهٔ القمحیّة، جایگزین پدرش در آموزش فقه شد. در سال ۱۱۹۱م/ به شام رفت و صلاح‌الدین ایوبی را مدح کرد، حال آنکه صلاح‌الدین در جنگ با صلیبی‌ها و بازپس‌گیری فلسطین مشغول بود و چندان اعتنایی به امور غیرنظامی نداشت. سپس ابن ظافر به تنی چند از امیران و بزرگان ایوبی پیوست؛ در این اثنا، بسیار میان مصر و شام دررفت‌وآمد بود و مدتی به وزارت رسید. در ۶۱۲ق به مصر بازگشت و درگذشت او در ۱۲۱۶م/ ۱۵ شعبان ۶۱۳ق در قاهره بود.

آثار[ویرایش]

  • الدون المنقطعة: دربارهٔ دولت‌های عباسی، فاطمی، طولونی، حمدانی وغیره.
  • أخبار الملوک السلجوقیه
  • أخبار الشجعان: گویا گزیده‌ای از الدول المنقطعة است.
  • من أصیب بمن اسمهُ علیٌّ: که با علی ابن ابی‌طالب آغاز می‌شود.
  • أخبار الدول الاسلامیة
  • أساس السیاسیة
  • مکرُمات الکُتّاب
  • أساس البلاغة
  • نفائس الذخیرة
  • شفاء الغلیل فی ذمّ الصاحب و الخلیل
  • «بدائع البدائه» و «الذیل علی بدائع البدائه»
  • غرائب التنبیهات علی عجائب التشبیهات

منابع[ویرایش]

  1. فروخ، عمر. تاریخ الأدب العربی. بیروت: دارالعلم للملایین، ۱۹۸۴. ۴۵۸–۴۶۲.