مهیار دیلمی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
زادروز ؟
درگذشت ۱۰۳۷م/ ۴۲۸ق
بغداد
محل زندگی بغداد
تبار فارسی
دین اسلام
مذهب شیعه

مِهیار دیلمی با کنیهٔ ابوالحسن (؟ -۱۰۳۷م) شاعر و کاتب عربی ایرانی بود.[۱][۲] زرتشتی بود سپس به دست استادش سید رضی در سال ۳۹۴ هجری اسلام آورد[۲]، به مذهب شیعه گرایید و تعصب یافت آن قدر که بعضی صحابه را لعن می‌کرد.[۲] به خوش‌وصفی، فخرگویی در شعر شهرت یافت.[۲] وی در دیلم گیلان زاده شد و بغداد می‌زیست. همچنین مهیار در شعرهایش به تبار ایرانی خود می‌بالید.

مهیار از نوابغ عرصهٔ شعر عرب است و تازیان او را از بزرگترین شعرای ادب عربی می‌دانند. مضامین اشعار وی علاوه بر مدیحه‌ها و تغزلات، متضمن بیان مسائل کلامی شیعه‌است. دیوان وی در ۴ جلد بارها چاپ شده‌است. مهیار در سال ۴۲۸ ق در بغداد وفات یافت.

منابع[ویرایش]

  1. عبد علی، عصام. مهیار الدیلمی: حیاته وشعره. بغداد: وزارة الإعلام، الجمهوریة العراقیة، ۱۹۷۶. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ بعلبکی, منیر. «Mihyar al-Daylami». در دانشنامه المورد. ج. هفتم. بیروت: دارالعلم للملایین, 1980. 30. 
  • لغتنامهٔ دهخدا، سرواژهٔ دیلمی
  • حسینعلی ممتحن، نهضت شعوبیه، جنبش ملی ایرانیان در برابر خلافت اموی و عباسی، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، ISBN 964-445-566-5
  • قاضی نورالله شوشتری/ مجالس المومنین. ج اول.
  • آقا بزرگ تهرانی/ الذریعه، ج ۹.