کیمیاگری (اسلام)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
جابربن‌حیان که در میان دانشمندان اروپا، جِبِر شناخته می‌شد، به «پدر علم کیمیا» مشهور بود.

کیمیاگری در اسلام با آموزه‌های جعفر صادق به جابر بن حیان آغاز شد.[نیازمند منبع] جابر بن حیان بنیان‌گذار سنت کیمیایی در اسلام، شیعه و صوفی بود. رازی از دیگر آموزگاران کیمیاگری بود. وی باور داشت اجسام از ماده بالقوه فعال و روح و نفس ترکیب شده‌اند و می‌توان تبدل را از راه تغییردادن نسبت‌های عناصر ترکیب‌کننده هر جوهر ایجاد کرد. کیمیاگر قرن هفتم ابوالقاسم عراقی بود که برای کیمیاگری مبدأ الهی قائل بود. تأثیر کیمیای اسلامی در کیمیای مسیحیت، با نوشته‌های نیکلاس فلامل آغاز شد.

منابع[ویرایش]

  • سید حسین نصر. سنت کیمیایی در اسلام و تأثیر آن بر مغرب زمین. ترجمهٔ فروزان راسخی. چاپ سوم. تهران: شهیدی، ۱۳۸۵. 

جستارهای وابسته[ویرایش]