ام ایمن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
Fatimah Calligraphy.png
زندگی
نام‌ها و القاب · اختلاف مالی فاطمه و عباس با خلافت · خطبه فدکیه · رویداد خانه فاطمه · درگذشت
در قرآن
سوره دهر · سوره کوثر · آیه تطهیر · آیه مباهله · آیه نور
جای‌ها
در مکه محله بنی‌هاشم · شعب ابی‌طالب
در مدینه بقیع · بیت‌الاحزان · درخت کنار · سقیفه · مسجد النبی
در شمال حجاز فدک
افراد
خانواده محمد · خدیجه · علی
فرزندان حسن · حسین · زینب · ام‌کلثوم · محسن
همراهان فضه · ام‌ایمن · اسماء  · سلمان
دیگران قنفذ · مغیره · عمر · ابوبکر
مرتبط
تسبیحات فاطمه · مصحف فاطمه · لوح فاطمه · رویداد مباهله · ایام فاطمیه

ام ایمن (عربی:اُمِّ اَیمَن) با نام اصلی برکة بنت ثعلبه بن عمرو بن حصن بن مالک بن سلمة بن عمرو بن نعمان و با کنیه ام‌الظباء زنی اهل حبشه بود که قبل از اسلام کنیز آمنه بنت وهب مادر پیامبر اسلام و پس از مرگ او کنیز خود پیامبر بود تا آنکه محمد او را آزاد کرد.

زندگی[ویرایش]

ارتباط وی با پیامبر اسلام[ویرایش]

ام ایمن از زنان صحابی، در دوران جاهلیت کنیز آمنه بنت وهب بود. پس از فوت آمنه، وی به پیامبر اسلام به ارث رسید.[۱][۲] پس از مرگ آمنه در ابواء[۳] وی مسئولیت نگهداری از محمد را تا بزرگ شدنش بر عهده گرفت.[۲] عبدالمطلب به وی گفته بود از پسرم غفلت نکن، اهل کتاب گمان میکنند که او پیامبر این امت است.[۴] پیامبر اسلام بسیار او را دوست داشت و درباره او فرمود: «ام ایمن امی بعد امی.» یعنی «بعد از مادرم ام ایمن مادر من است.»[۵]

ازدواج ها و فرزندان[ویرایش]

پیامبر پس از ازدواج با خدیجه او را آزاد کرد. در ابتدا او با عبید بن زید خزرجی ازدواج کرد که ایمن حاصل این ازدواج بود. پس از درگذشت عبید بن زید خزرجی، با زید بن حارثه پسرخوانده پیامبر اسلام ازدواج کرد که حاصل این ازدواج اسامه بن زید بود.[۱]

ارتباط با اسلام[ویرایش]

او از نخستین گروندگان به اسلام بود و بعدها به مدینه هجرت کرد.[۲] گفته شده است که او از مهاجرین به حبشه نیز بوده است.[۶]

ام ایمن در دو جنگ احد و خیبر نیز حضور دشته است.[۷] پیامبر اسلام از وی به عنوان یکی از زنان اهل بهشت یاد کرده است. او به همراه علی ابن ابی طالب تنها کسانی بودند که در قضیه فدک شهادت دادند که پیامبر فدک را به فاطمه زهرا بخشیده است.[۸]

درگذشت[ویرایش]

در برخی منابع آمده است که وی پنج ماه پس از رحلت پیامبر اسلام فوت کرده است اما در برخی دیگر آمده است که وی تا زمان خلافت عثمان زنده بوده است.[۹]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ابن سعد، محمد. الطبقات الکبری جلد 8. بیروت: دارصادر. 223.  خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «.D8.A7.D9.84.D8.B7.D8.A8.D9.82.D8.A7.D8.AA_.D8.A7.D9.84.DA.A9.D8.A8.D8.B1.DB.8C» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده‌است
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ بلاذری، احمد. انساب الاشراف جلد 1. قاهره. 96.  خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «.D8.A7.D9.86.D8.B3.D8.A7.D8.A8_.D8.A7.D9.84.D8.A7.D8.B4.D8.B1.D8.A7.D9.81» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده‌است خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «.D8.A7.D9.86.D8.B3.D8.A7.D8.A8_.D8.A7.D9.84.D8.A7.D8.B4.D8.B1.D8.A7.D9.81» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده‌است
  3. ابن قتیبه، عبدالله. المعارف. قاهره: به کوشش ثروت عکاشه. ۱۵۰. 
  4. ابن کثیر. البدایة والنهایة، جلد2. بیروت: دار احیاء التراث العربی. 343. 
  5. العسقلانی، ابن حجر، تحقيق علی محمد البجاوی. الإصابة في تمييز الصحابة جلد 8. دار نهضة مصر للطبع والنشر، قاهره.. 169. 
  6. ابن اثیر، علی. اسدالغابة، جلد 5. 567. 
  7. واقدی، محمد، به کوشش مارسدن جونز. المغازی. لندن. 
  8. الطبرسی. الاحتجاج جلد 1. النجف الاشرف: دارالنعمان. 121،122. 
  9. طبرانی، سلیمان. المعجم الکبیر. به کوشش حمدی عبدالمجید سلفی.