بلال حبشی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
بلال اولین موذن اسلام است.

بِلال بن ریاح معروف به بِلال حبشی در بین سال‌های ۵۷۸ تا ۵۸۲ میلادی در مکّه متولّد شد. او برده امیّه بن خلف بود و پس از این که اسلام آورد امیّه او را به شکنجه و آزار گرفت. گفته شده او را بدست کودکان سپردند و آنها او را در درّه‌های مکه می‌گرداندند و او پیوسته می‌گفت: احد! احد! (خدای یکتا، خدای یکتا)[۱] رسول اکرم بلال را خرید و آزاد کرد. او در سال ۶۲۲ میلادی، به مدینه هجرت کرد و از آن پس در تمام جنگ‌ها در سپاه اسلام می‌جنگید. او در جنگ بدر، ارباب سابقش امیّه پسر خلف را کشت. بلال هم چنین در جنگ احد، خندق، بنی مصطلق و تبوک حضور داشت. ..

محمّد او را مؤذن اسلام قرار داده بود. پس از فتح مکّه، بلال در بالای کعبه ایستاد و اذان گفت و در حالی که مشرکان به او سنگ می‌زدند به اذان گفتن ادامه می‌داد. و نقل شده که «شین» را «سین» می‌گفت، و در روایت اسلامی است که سین بلال نزد حقّ تعالی شین است.[۲] پس از وفات محمّد، بلال با سپاه اسامه بن زید به سوریه رفت و اسامه را در این جنگ یاری کرد و همراه با وی به مدینه برگشت. او پس از وفات پیامبر فقط یک بار وقتی فاطمه از او خواست اذان گفت که وقتی به نام محمد رسید گریه شدید او را از ادامهٔ اذان بازداشت.[۳] عمر او را والی دمشق کرد و در سال ۶۴۰ میلادی در دمشق وفات یافت.

آزادی از بردگی[ویرایش]

بلال پس از ماه‌ها تحمل رنج و مشقت، خریداری و آزاد شد. گروهی بِلال را آزادشده ابوبکر می‌دانند، و این امر از جهت تاریخی غیر قابل قبول دانسته شده است. ابوجعفر اسکافی، استاد ابن ابی الحدید، از واقدی، ابن اسحاق و دیگران نقل کرده است که بلال را پیامبر اسلام آزاد کرد[۴]. شیخ طوسی[۵] و ابن شهر آشوب[۶] نیز بلال را آزادشده پیامبر اسلام معرفی کرده‌اند؛اما در واقع بلال آزاد شده پیامبر میباشد و نقل این جمله از محمّد که «اگر ثروتی داشتم، بلال را می‌خریدم و آزادش می‌ساختم» با واقعیت تاریخی سازگار نیست؛ برای اینکه همسر پیامبر تمام ثروتش را در اختیار ایشان گذاشته بود و محمد در آنزمان ثروت انجام این کار را داشت .

آرام‌گاه بلال حبشی

پی‌نوشت‌ها[ویرایش]

  1. ترجمه دلائل النبوة، محمود مهدوی دامغانی، ج۲، ص۴۵
  2. منتهی الآمال، محدث قمی (م۱۳۵۹ هـ)، دلیل، قم، چاپ اول ۱۳۷۹ ش، ص۲۹۲
  3. Kamali، Hossein. Medieval Islamic Civilization p.109. Routledge.
  4. ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱۳، ص۲۷۳؛ تستری، قاموسی الرجال، ج۲، ص۳۹۳.
  5. طوسی، رجال، ۱۳۸۰ق، ص۸.
  6. ابن شهرآشوب، مناقب، ج۱، ص۱۷۱

منابع[ویرایش]

  • بامداد اسلام، عبدالحسین زرّین کوب، تهران: امیرکبیر، ۱۳۶۲
  • اسلام‌شناسی (مشهد) علی شریعتی، تهران: چاپخش، ۱۳۸۰
  • بحار الانوار
  • منتهی الامال

پیوند به بیرون[ویرایش]