آیه نور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آیهٔ نور به آیهٔ ۳۵ سورهٔ نور گفته می‌شود.

متن عربی آیه و ترجمه[ویرایش]

اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ کَمِشْکَاةٍ فِیهَا مِصْبَاحٌ الْمِصْبَاحُ فِی زُجَاجَةٍ الزُّجَاجَةُ کَأَنَّهَا کَوْکَبٌ دُرِّیٌّ یُوقَدُ مِن شَجَرَةٍ مُّبَارَکَةٍ زَیْتُونِةٍ لَّا شَرْقِیَّةٍ وَلَا غَرْبِیَّةٍ یَکَادُ زَیْتُهَا یُضِیءُ وَلَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نَارٌ نُّورٌ عَلَی نُورٍ یَهْدِی اللَّهُ لِنُورِهِ مَن یَشَاءُ وَیَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ وَاللَّهُ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیمٌ

 (ترجمه: خدا نور آسمان‌ها و زمین است. مَثَل نور او چون چراغدانی است که در آن چراغی، و آن چراغ در شیشه‌ای است. آن شیشه گویی اختری درخشان است که از درخت خجسته زیتونی که نه شرقی است و نه غربی، افروخته می‌شود. نزدیک است که روغنش -هر چند بدان آتشی نرسیده باشد- روشنی بخشد. روشنیِ بر روی روشنی است. خدا هر که را بخواهد با نور خویش هدایت می‌کند، و این مَثَل‌ها را خدا برای مردم می‌زند و خدا به هر چیزی داناست. (ترجمهٔ فولادوند))[۲۴–۳۵]

تفسیر[ویرایش]

مفسران نور را تفسیر به قرآن، ایمان، هدایت الهی، دین اسلام، پیامبر اسلام، اهل بیت، علم و دانش، و… کرده‌اند.

امام هشتم شیعیان، در تفسیر این آیه می‌فرماید:[۱]

او هدایت کننده اهل آسمان و هدایت کننده اهل زمین است.

برخی از شیعیان این آیه را در مورد امامان شیعه دانسته‌اند.

پانویس[ویرایش]

  1. الکافی، شیخ محمّد بن‌یعقوب کلینی