سهل بن هارون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سهل بن هارون
زادروز ۷۵۸م/۱۴۰ق
میسان
درگذشت ۸۳۰م/ ۲۱۵ق
بغداد
پیشه شاعر
سبک دورهٔ اول عباسی

سهل بن هارون (۷۵۸–۸۳۰م) شاعر و نویسندهٔ ایرانی[۱] در سدهٔ دوم هجری بود. پس از برکناری برمکیان، او صاحب دیوان هارون‌الرشید شد. در درگیری‌های میان مأمون و امین عزلت گزید. هنگامی که مأمون به بغداد درآمد، سال ۲۰۴ق، او را خازن بیت الحکمه منصوب نمود (کتابدار). سهل بن هارون، شیعی متعزلی شعوبی و شاعری حکیم خوش‌معاشرت بوده است. اما به بخل نیز شهرت یافت. در نگارش، مترسل و بلیغ‌نویس بود. آثاری از او به جای مانده است «ثعلة و عفرة»، «الاخوان»، «المخزومی و الهُذلیة»، «الوامق و العذراء»، «المسائل»، «تدبیر المُلک و السیاسة». جاحظ در آثار خود به‌ویژه در البیان و التبیین اشارات بسیاری به آثار او داشته است.[۲][۳][۴]

منابع[ویرایش]

  1. Ṣanʻaʼ - Ṣawtiyya (New ed. ed.). Leiden [u.a.]: Brill [u.a.] 1995. p. 838. ISBN 9004098348. SAHL B. HARUN B. RAHAWAYH (or Rahlyun, Rahyun, Ramnuy), Persian author, translator, and a poet of great repute who wrote in Arabic in the early Abbasid period and died in 215/830.  |first1= missing |last1= in Authors list (help);
  2. فروخ، عمر. تاریخ الأدب العربی. ج. ۲. بیروت: دارالعلم للملایین، ۱۹۸۶. ۲۱۲. 
  3. حموی، یاقوت. معجم الأدباء. ج. ۱۱. بیروت: دارالغرب الإسلامی، ۱۹۹۳. ۲۶۶. 
  4. ابن شاکر کتبی، محمد. فوات الوفیات. ج. ۱. بیروت: دار صادر، ۱۹۷۳. ۲۳۲.