حکمیت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

حَکَمیَّت یکی از شیوه‌های حل اختلاف بدون محاکمه و خارج از دادگاه است که در آن طرفین می‌پذیرند به فرد یا افرادی به عنوان «حَکَم» مراجعه کنند و تسلیم قضاوت آنها شوند. ماجرای حکمیت که هنگام درگیری علی بن ابی‌طالب و معاویه پیش آمد، از معروف‌ترین موارد حکمیت در جهان اسلام است.[۱]

منابع[ویرایش]