بهاءالدین زهیر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
بهاءُ الدّین زُهَیْر
زهیر بن محمد مهلبی
زادروز ۲۶ فوریه ۱۱۸۶/ ۵ ذی‌الحجه ۵۸۱
نخله، مکه
درگذشت ۱ نوامبر ۱۲۵۸/ ۴ ذی‌القعده ۶۵۶
قاهره
محل زندگی مصر
تأثیرپذیرفتگان عایشه دمشقی

بهاءالدین زُهَیْر (۲۶ فوریه ۱۱۸۶، مکه - ۱ نوامبر ۱۲۵۸، قاهره) نثرنویس و شاعر عربی در نیمهٔ اول سدهٔ هفتم هجری بود.[۱][۲][۳][۴]

زندگی[ویرایش]

نسب او «ابوالفضل زهیر بن محمد بن علی یحیی مُهَلَّبی» ذکر شده.[۲] در ۲۶ فوریه ۱۱۸۶/ ۵ ذی‌الحجه ۵۸۱ در نخله، نزدیکی مکه زاده شد.[۲] سپس همراه خانواده‌اش به قوص، مصر کوچیدند. آنجا علوم حدیث، فقه و ادبیات خواند.[۲] بهاءالدین در قوص، زندگی ادبی و علمی را خود را با کسب معاش از شعر آغاز کرد. در سال ۱۲۲۴/ ۶۲۱ به قاهره رفت و به دربار ایوبی پیوست. در نابلس نیز بماند. اما در ۶۳۹ به مصر بازگشت و لقب «الصاحب» از ملک صالح گرفت. پس از درگذشت ملک صالح در ۶۴۷ احوال او دگرگون شد و در خانه‌اش عزلت گزید.[۲]

بهاءالدین زهیر در قحطی بزرگ مصر که از ۲۴ شوال ۶۵۶ آغاز شد و تا مدت‌ها پیوسته بود، بیمار شد. سپس در ۴ ذی‌القعده ۶۵۶ درگذشت.[۲]

منابع[ویرایش]