ابن قلاقس اسکندری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ابن قلاقس اسکندری
زادروز ۱۹ نوامبر ۱۱۳۷م/ ۴ ربیع‌الاول ۵۳۲ق
اسکندریه
درگذشت ۲۸ مه ۱۱۷۲م/ ۳ شوال ۵۶۷ق
عیذاب
پیشه شاعر و نویسنده
لقب قاضی الأعز
آثار «الزهر الباسم فی أوصاف أبی‌القاسم»، «روضة الأزهار فی طبقات الشعراء»

نصرالله بن عبدالله اسکندرانی با کنیهٔ ابوالفتوح، شهرت‌یافته به ابن قلاقس اسکندری (۱۹ نوامبر ۱۰۸۷ - ۲۸ مه ۱۱۷۲) (نسب: نصرالله بن عبدالله بن مخلوف بن عبدالقوی بن قلاقس) شاعر و کاتب مصری در سدهٔ ششم هجری بود. نزد قاضی فاضل نفوذ داشت. یک بار به سیسیل و دوبار به یمن رفت. در عیذاب یکی از اسکله‌های آفریقا برابرِ جده درگذشت. شعر او را دارای نوآوری و با گرایش به وصف طبیعت دانسته‌اند و برای اینکه بسیار در دریا سفر می‌کرد، دریانوردی نیز برشعرش تأثیر گذاشت. دو اثر به‌نام‌های «الزهر الباسم فی أوصاف أبی‌القاسم» و «روضة الأزهار فی طبقات الشعراء» نیز نگاشت.[۱][۲][۳][۴][۵]

منابع[ویرایش]