تقی‌الدین سروجی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تقی‌الدین سَروَجی
زادروز ۱۲۲۹م/ ۶۲۷ق
سروج، جزیره ابن عمر،
درگذشت ۲۷ ژوئیه ۱۲۹۴م/ ۴ رمضان ۶۹۳ق
قاهره
ملیت Mameluke_Flag.svg مملوکی
پیشه صوفی و شاعر

تقی‌الدین، عبدالله بن علی سروجی (۱۲۲۹ - ۱۲۹۴م) (نسب: عبدالله بن علی بن مُنجِد بن ناجد بن برکات) صوفی و شاعر شامی در سدهٔ هفتم هجری بود که بیشتر در مصر زیست. او زبان و ادبیات عربی و دیگر علوم ادبی را آموخت اما سلوک تصوف براو چیره شد. او به زیبادوستی همراه عفت روی آورد، شعرهایش نیز صوفیانه توصیف شده است.[۱][۲][۳]

منابع[ویرایش]