علی بن جبله العکوک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
علی بن جَبَله العَکَوَّک
زادروز ۷۷۶ م / ۱۶۰ق
بغداد
درگذشت ۸۲۸م/ ۲۱۳ق
بغداد
پیشه شاعر
سبک دورهٔ اول عباسی

ابوالحسن، علی بن جَبَلة بن عبدالله انباری شهرت‌یافته بهالعَکَوَّک (به‌معنای: چاقِ کوتاه‌قد، گویند از سوی اصمعی این لقب به او داده شده) (۷۷۶–۸۲۸م) شاعر نابینای عراقی در نیمهٔ دوم سدهٔ دوم هجری و اوایل سوم بود. او در محافل ادبی می‌رفت و کم‌کم در ادبیات و شعرگویی سرآمد شد. او به مدح ابودلف عجلی و حمید بن عبدالحمید طوسی پرداخت و در این مبالغه نمود؛ مأمون از او در خشم شد و مدایحش را خروج از ایمان صحیح دانست. گویند مأمون دستور قتلش را داد. اما بیشتر برآنند که العَکَوک تا پایان عمر مخفی شد. او را شاعری لطیف‌المعانی و فصیح الالفاظ داسنته‌اند.[۱][۲][۳]

منابع[ویرایش]

  1. فروخ، عمر. تاریخ الأدب العربی. ج. ۲. بیروت: دارالعلم للملایین، ۱۹۸۶. ۱۹۵. 
  2. ابن عماد حنبلی، عبدالحی. شذرات الذهب. ج. ۲. دمشق: دار ابن کثیر، ۱۹۸۶. ۳۰. 
  3. خطیب بغدادی، ابوبکر احمد. تاریخ بغداد. ج. ۱. بیروت: دارالغرب الإسلامی، ۲۰۰۱. ۳۵۹.