عدی بن حاتم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

عدی بن حاتم با کنیه ابوطریف، یکی از طرفداران علی بود.[۱]

دودمان[ویرایش]

وی پسر شاعر معروف، حاتم طائی است که پس از مرگ پدرش، ریاست قبیلهٔ طائی را به ارث برد.[۲]

در زمان حیات محمد[ویرایش]

عدی قبل از مسلمان شدن، همانند پدرش، مسیحی بود. در سال ۹ هجری (۶۳۰ میلادی) که ریاست عدی بر قبیله اش در معرض تهدید قرار داشت، اسلام آورد. او مالیت قبیله طائی و اسد را برای محمد جمع آوری می‌کرد.[۳]

در زمان سه خلیفه اول[ویرایش]

عدی می‌دانست که چگونه از خطر ارتداد قبیله اش جلوگیری کند. او به همراه خالد به عراق رفت و در فتوحات آنجا به عنوان فرماندهٔ بخش خود شرکت نمود. عثمان به وی روستای روهه در نهر عیسی (نزدیک بغداد) را بخشید. با این حال، خط مشی وی از عثمان جدا گردید. از تاریخ طبری این طور استنتاج می‌گردد که وی به قاتلین عثمان مرتبط بود.[۴]

در زمان علی[ویرایش]

عدی در جنگ جمل برای علی جنگید. وی در چهار هفتهٔ متارکه جنگ در جنگ صفین به همراه چندی دیگر به عنوان نماینده علی به نزد معاویه فرستاده شد.[۵]

دوران معاویه و یزید[ویرایش]

عدی در کوفه به زندگی خود ادامه داد و گرایش‌های علوی خود را ترک نکرده و از کسانی از قبیله اش که مورد آزار و اذیت زیاد بن ابی سفیان فرماندار عراق قرار می‌گرفتند، مراقبت نمود. وی در سال ۶۷ هجری (۶۸۶-۶۸۷ میلادی) در سن ۱۲۰ سالگی درگذشت.[۶]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]