هاشم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

عمروالعَلاء پسر عبدمَناف معروف به هاشم (۲۰۱ پیش از هجرت - ۱۲۶ پیش از هجرت) از بزرگان قبیلهٔ قریش و شهر مکه و نیای قبیلهٔ بنی هاشم بود. وی جد محمد پیامبر اسلام بود.

هاشم از بزرگ‌ترین و بانفوذترین شخصیت‌های قریش بود. او به کعبه اهمیت بسیار می‌داد و قریش را به تکریم و احترام زایران تشویق می‌کرد. لقبش هاشم نيز به همین اشاره داشت. هاشم یعنی خرد کننده؛ او به دست خودش نان برای آبگوشت زائران خرد می‌کرد و اولين کسی بود که سنت اطعام و سقايت حجاج را تأسيس كرد.[۱]

به خاطر این خصوصیات شایسته در او مردم عرب و قریش به او لقب سید دادند. یعنی آقای عرب. لقب «سید» در اولاد او باقی ماند، و این سیادت از او به فرزندانش عبدالمطلب و اولاد او و بعدها به پیامبر اسلام و علی بن ابیطالب و دودمان آن‌ها رسید.[۲]

او از امپراتور بیزانس، امان‌نامه گرفت و راه تجارتی برای کاروان‌های قریش باز کرد. در شهر غزه (فلسطین) درگذشت و قبرش در آن جاست. بارگاه هاشم هم‌اکنون با نام «مسجد السید هاشم» در منطقهٔ الدرج شهر قدیمی غزه قرار دارد و به عنوان بزرگ‌ترین و کهن‌ترین مسجد این شهر معروف است. ساختمان فعلی مسجد، از سال 1850 میلادی باقی مانده است که به دستور سلطان عثمانی عبدالمجید ساخته شد. مقبرهٔ هاشم در گوشهٔ شمال غربی مسجد قرار دارد.[۳]

فرزندان[ویرایش]

هاشم بن عبدمناف دارای نه فرزند بود. چهار پسر بنام‌های:

و پنج دختر بنام‌های:

  • شفاء
  • خالدة
  • ضعیفة
  • رقیة
  • حیة
  • رقیة، سلمی دختر عمرو بن زید

پانویس[ویرایش]

  1. السيرة النبوية (ابن كثير)، ج 1، ص 185 / البداية والنهاية (ابن كثير)، ج 2، ص 311.
  2. تاریخ اسلام از آغاز تا هجرت، علی دوانی، ص 51
  3. «گزارش تصویری: مقبرهٔ جد اعلای رسول‌الله در غزه»(فارسی)‎.