ابوالمظفر ابیوردی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ابوالمُظفّر ابیوردی
محمد بن احمد بن محمد
درگذشت ۸ سپتامبر ۱۱۱۳/ ۲۵ ربیع‌الاول ۵۰۷ق
اصفهان
محل زندگی بغداد، اصفهان
پیشه قاری، زبان‌شناس، شاعر و وزیر

ابوالمُظفّر محمد بن احمد ابیوردی (؟ - ۱۱۱۳) قاری، نسب‌شناس، شاعر، نویسنده و زبان‌شناس عربی اُمَوی‌ ایرانی و وزیر سلجوقی در سدهٔ پنجم هجری بود که بر علوم ادبی و تبارشناسی دانا بود.[۱][۲]

زندگی[ویرایش]

در جوانی به بغداد رفت و آنجا آموزگار کودکان بود (۴۵۱–۴۵۶ق).[۱]چند ماه در ۴۸۶ق در اصفهان در خدمت مؤیدالدوله عبیدالله وزیر سلطان محمود سلجوقی بود. در سال ۴۸۷ به حله رفت و امیر آنجا را مدح نمود. سپس به بغداد رفت و آنجا متولی کتابخانهٔ نظامیه بغداد شد؛ پس از آنکه متولی پیشینِ آن قاضی ابویوسف اسفراینی درگذشت.[۱] ابیوردی در ۲۵ ربیع‌الاول ۵۰۷ق بر اثر سم در اصفهان درگذشت.[۱]

آثار[ویرایش]

  • تاریخ أبیورد ونسا»
  • «قبسة العجلان فی نسب آل سفیان»
  • «کتاب طبقات العلم فی کل فن»
  • «تعلّة المشتاق إلی ساکنی العراق»
  • «صهلة القارح»
  • «المختلف والمؤتلف»
  • «زاد الرفاق»
  • دیوان شعرش

منابع[ویرایش]