عصام‌الدین اسفراینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
عصام‌الدین اسفراینی
زادروز ۱۴۶۸م/ ۸۷۳ق
اسفراین، خراسان
درگذشت ۱۵۳۸م/ ۹۴۵ق
سمرقند
پیشه فقیه، ادیب
آثار الأطول

ابراهیم بن محمّد بن عربشاه اسفراینی لقب‌گرفته به عصام‌الدین و شهرت‌یافته به عصام‌الدین اسفراینی (کوتاه‌تر: عصامِ اسفراینی) (۱۴۶۸، اسفراین - ۱۵۳۸م، سمرقند) فقیه حنفی و ادیب عربی خراسانی بود. او نویسندهٔ الأطول در شرح تلخیص المفتاح از جلال‌الدین قزوینی در علم بلاغت بوده است. پدرش قاضی بود. عصام‌الدین در خراسان دانش آموخت، شهرت یافت و کتاب‌هایی نگاشت. در اواخر عمر از سمرقند دیدار داشت و همان‌جا درگذشت. جز الأطول، میزان الأدب، حاشیه علی تفسیر البیضاوی (در کتابخانهٔ الازهر)، شرح رسالة الوضح للإیجی (در کتابخانهٔ اوقاف بغداد)، حاشیة علی تفسیر البیضاوی لسورة عم (در رباط) از آثار اوست. شرح‌ها و حاشیه‌هایی در علوم منطق، توحید و نحو نگاشت که خیرالدین زرکلی ذکر کرده که برخی از آن‌ها چاپ شده است.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. زرکلی، خیرالدین. «العصام الإسفرایینی». در الأعلام. ج. ۱. بیروت: دارالعلم للملایین، ۲۰۰۲م. ۶۶.