ادبیات عربی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

ادبیات عربی (عربی: الأدب العربي) به متون نظم و نثری و عامیانه‌ای گفته می‌شود که به زبان عربی نگاشته یا سروده شده باشند. کلمه استفاده شده برای ادبیات در زبان عربی همچون ادبیات فارسی ادب می باشد که اشاره به آداب خاص و غنی انسانی و فرهنگ دارد.[۱] ادبیات عربی به صورت نوشتاری و حروفی عمدتاٌ در قرن پنجم میلادی به بعد پدیدار شد و تا قبل از آن تنها تعداد کمی از آثار به صورت حروفی و الفبایی نوشته شده بود. پیش از اسلام ادبیات عربی عمدتاً منحصر به اشعار قبیله‌ای بود که نوشته نمی‌شد و سینه به سینه نقل می‌شد.[نیازمند منبع]کتاب قرآن به عنوان بهترین و یا یکی از بهترین آثار ادبی در زبان عربی شناخته می شود[۲][۳][۴] و تاثیر بسزایی بر ادبیات عرب و فرهنگ عرب داشته است. ادبیات عرب عمدتاً در دوران طلایی اسلام شکوفا شد هرچند که تا عصر امروزین نیز فعال مانده است. اعراب در تاریخ فرهنگ و ادب حضور طولانی داشته‌اند تا آنجایی که در عصر جاهلی و قبل از ورود اسلام، معلقات سبع سروده شد و اکنون به تمام زبان‌های دنیا ترجمه شده‌است. بسیاری از ایرانیان به زبان عربی شعر سروده و مایه ادبی ایران را به زبان جدید[مبهم] منتقل کرده اند.[۵]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Firmage, Edwin Brown and Wiess, Bernard G. and Welch, John W. Religion and Law. 1990, page 202-3
  2. Arberry, Arthur (1956). The Koran Interpreted. London. p. 191. ISBN 0684825074. It may be affirmed that within the literature of the Arabs, wide and fecund as it is both in poetry and in elevated prose, there is nothing to compare with it.
  3. Toropov, Brandon; Buckles, Luke (2004). Complete Idiot's Guide to World Religions. Alpha. p. 126. ISBN 978-1-59257-222-9. Muslims believe that Muhammad’s many divine encounters during his years in Mecca and Medina inspired the remainder of the Qur’an, which, nearly fourteen centuries later, remains the Arabic language’s preeminent masterpiece.
  4. Esposito, John (2010). Islam: The Straight Path (4th ed.). Oxford University Press. p. 21. ISBN 978-0-19-539600-3. ”Throughout history, many Arab Christians as well have regarded it as the perfection of the Arabic language and literature.
  5. پرتو اسلام (۱۳۳۷) (ترجمه فجرالاسلام)، برگردان عباس خلیلی، تهران: شرکت نسبی حاج محمد حسین اقبال و شرکا. ج. دوم. صص۱۲۹ و ۱۷۶.