علم‌الدین ایدمر محیوی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
علمُ الدین اَیدَمَر مُحیَوی
درگذشت ۱۲۵۲م/ ۶۵۰ق
قاهره
پیشه شاعر
سبک در ادبیات عربی: «دورهٔ سوم عباسی»

اَیدَمَر مُحیَوی لقب گرفته به علمُ الدین و فخرُ التُرک (؟ -۱۲۵۲م) شاعر ترک‌تبار مملوکِ مصری در نیمهٔ اول سدهٔ هفتم هجری بود. با اینکه ترکی‌زبان بوده‌است اما در شعر عربی متین الترکیب وصف شده و از سروده‌هایش دریافته می‌شود که بر علوم روزگار دانا بوده‌است. از آثارش جز دیوان شعرش برجای نمانده است.[۱][۲][۳][۴]

منابع[ویرایش]

  1. ابن شاکر کتبی، محمد (۱۹۷۳). فوات الوفیات. ۱. بیروت: دار صادر. ص. ۹۶. تاریخ وارد شده در |سال= را بررسی کنید (کمک)
  2. زرکلی، خیرالدین (۲۰۰۲). الأعلام (به عربی). ۱. بیروت: دارالعلم للملایین. ص. ۳۷۸. تاریخ وارد شده در |سال= را بررسی کنید (کمک)
  3. فروخ، عمر (۱۹۸۶). تاریخ الأدب العربی (PDF). ۳. بیروت: دارالعلم للملایین. ص. ۵۶۵. تاریخ وارد شده در |سال= را بررسی کنید (کمک)
  4. کحاله، عمر رضا (۱۹۹۳). معجم المؤلفین (PDF). ۱. بیروت: مؤسسة الرسالة. ص. ۴۱۶: ۳۱۰۳. دریافت‌شده در ۱ دسامبر ۲۰۱۶.