سراج‌الدین سکاکی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سراج‌الدین ابویعقوب یوسف بن ابی بکر بن محمد بن علی سکاکی خوارزمی (۵۵۵–۶۲۶ قمری) (۱۱۶۰–۱۲۲۹ میلادی) نویسنده و ادیب ایرانی اهل خوارزم است.[۱]

زندگی‌نامه[ویرایش]

نام سکاکی احتمالاً به دلیل شغل پدرش سکه زنی بوده است. او در ابتدا آهنگر و قفل ساز بود. بعدها به فراگیری علوم روی آورد و سرآمد علوم عصر خویش شد. پس از تسخیر خوارزم به دست مغولان به دربار جغتای پیوست. به دلیل بذله گویی کسانی چون حبش عمید، وزیر جغتای به زندان افتاد و پس از سه سال در زندان در گذشت. او معاصر خواجه نصیر طوسی و ابن حاجب بوده است.[۱]

سکاکی از جادوباوران بوده و داستان‌های غریبی از این مورد از او نقل کرده‌اند.[۱] او تسخیر موکلین کواکب را که ابوعلی سینا در کنوزالمعزمین به صورت مختصر آورده به صورت مبسوط شرح کرده است. او به چگونگی روش احضار بسیاری از موکلین علوی و موکلین سفلی دست یافته بود. سکاکی همچنین با نوآوری در رسم مندل، بحث مندل مستطیلی شکل را وارد مبحث احضارات کرد.

آثار[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ دانشنامه ادب فارسی در آسیای میانه-حسن انوشه-ص505
  2. فاعور، منیرة. «السکَّاکی (یوسف بن أبی بکر-)». الموسوعة العربیة. بازبینی‌شده در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۴. 
  3. طباطبائی، سید محمدحسین. «ترجمه تفسیر المیزان». بازبینی‌شده در ۱۷ اکتبر ۲۰۱۴. 
  • W. P. HEINRICHS, Encyclopédie de l'Islam, Brill, 3e édition, entrée "al- Sakkākī"
  • دانشنامه ادب فارسی در آسیای میانه-حسن انوشه-ص۵۰۵