ضیاءالدین بن اثیر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ضیاءالدین بن اثیر
زادروز ۱۱۶۵م/ ۵۵۸ق
جزیره ابن عمر
درگذشت دسامبر ۱۲۳۹م یا ژانویه ۱۲۴۰م / جمادی‌الاول ۶۳۷ق
بغداد
محل زندگی عراق و مصر
پیشه ادیب، زبان‌شناس، نویسنده و شاعر
سبک در ادبیات عربی: «دورهٔ سوم عباسی»
آثار «الوشی المرقوم فی حل المنظوم»، المثل السائر فی ادب الکاتب و الشاعر
خویشاوندان برادرانش مجدالدین مبارک و عزالدین علی

ضیاءالدین ابوالفتح، محمّد شیبانی شهرت‌یافته به ضیاءالدین بن اثیر همچنین ابن اثیر جَزَری (۱۱۶۵ -۱۲۴۰م) ادیب، زبان‌شناس، نویسنده و شاعر عراقی بود که به‌ویژه در برای اثرش المثل السائر آوازه دارد. [۱] [۲] [۳] [۴]

زندگی[ویرایش]

در سال ۱۱۶۵م/ ۵۵۸ق در جزیره ابن عمر، شمال عراق زاده شد و همان‌جا پرورش یافت.[۴] برای تحصیل همراه پدرش به موصل رفت. قرآن و احادیث را از حفظ نمود، همچنین زبان‌شناسی (نحو و علم لغت) و علوم ادبی (علم بیان) و بسیاری از اشعار را آموخت. بیشتر اهتمامش به اشعار ابوتمام، بحتری و متنبی بود.[۴]

در ۵۸۷ق با کمک قاضی فاضل به صلاح‌الدین ایوبی پیوست. پنج‌ماه در خدمت دولت او بود و سپس به نزد نورالدین، فرزند صلاح‌الدین رفت.[۴] زندگی او پس از این انتقال‌های بسیاری داشت. او رئیس دیوان آشنا در موصل شد. ضیاءالدین در جمادی‌الاول ۶۳۷ق در بغداد درگذشت.[۴]

آثار[ویرایش]

منابع[ویرایش]