ضیاءالدین بن اثیر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
ضیاءالدین بن اثیر
زادروز۱۱۶۵م/ ۵۵۸ق
جزیره ابن عمر
درگذشتدسامبر ۱۲۳۹م یا ژانویه ۱۲۴۰م / جمادی‌الاول ۶۳۷ق
بغداد
محل زندگیعراق و مصر
پیشهادیب، زبان‌شناس، نویسنده و شاعر
سبکدر ادبیات عربی: «دورهٔ سوم عباسی»
آثار«الوشی المرقوم فی حل المنظوم»، المثل السائر فی ادب الکاتب و الشاعر
خویشاوندانبرادرانش مجدالدین مبارک و عزالدین علی

ضیاءالدین ابوالفتح، محمّد شیبانی شهرت‌یافته به ضیاءالدین بن اثیر همچنین ابن اثیر جَزَری (۱۱۶۵–۱۲۴۰م) ادیب، زبان‌شناس، نویسنده و شاعر عراقی بود که به‌ویژه در برای اثرش المثل السائر آوازه دارد.[۱][۲][۳][۴]

زندگی[ویرایش]

در سال ۱۱۶۵م/ ۵۵۸ق در جزیره ابن عمر، شمال عراق زاده شد و همان‌جا پرورش یافت.[۴] برای تحصیل همراه پدرش به موصل رفت. قرآن و احادیث را از حفظ نمود، همچنین زبان‌شناسی (نحو و علم لغت) و علوم ادبی (علم بیان) و بسیاری از اشعار را آموخت. بیشتر اهتمامش به اشعار ابوتمام، بحتری و متنبی بود.[۴]

در ۵۸۷ق با کمک قاضی فاضل به صلاح‌الدین ایوبی پیوست. پنج‌ماه در خدمت دولت او بود و سپس به نزد نورالدین، فرزند صلاح‌الدین رفت.[۴] زندگی او پس از این انتقال‌های بسیاری داشت. او رئیس دیوان آشنا در موصل شد. ضیاءالدین در جمادی‌الاول ۶۳۷ق در بغداد درگذشت.[۴]

آثار[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ابن خلّکان، احمد (۱۹۷۲). وفیات الأعیان. ۶. بیروت: دار صادر. ص. ۶۴.
  2. ابن عماد حنبلی، عبدالحی (۱۹۸۶). شذرات الذهب. ۵. دمشق: دار ابن کثیر. ص. ۱۸۷.
  3. زرکلی، خیرالدین (۲۰۰۲). الأعلام (به عربی). ۸. بیروت: دارالعلم للملایین. ص. ۳۵۴. تاریخ وارد شده در |سال= را بررسی کنید (کمک)
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ ۴٫۳ ۴٫۴ فروخ، عمر (۱۹۸۶). تاریخ الأدب العربی (PDF). ۳. بیروت: دارالعلم للملایین. ص. ۵۳۵.