دوازده امام

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

دوازده امام جانشینان معنوی و سیاسی محمد، پیامبر اسلام، در اسلام شیعه دوازده امامی هستند.[۱] بنا به اصول دین، جانشین محمد انسان معصومی است که نه فقط با عدالت بر جامعه حکومت می‌کند، بلکه قانون الهی را حفظ و معنای تأویلی آن را بیان می‌کند. گفتار و کردار پیامبر و ائمه راهنما و الگویی برای جامعه‌اند تا از آن پیروی کنند؛ نتیجتاً آنان باید از گناه و اشتباه به دور باشند، و باید بر اساس دستور الهی، یا نص، از طریق پیامبر برگزیده شوند.[۲][۳] مسلمانان شیعه بر این باورند که حدیث دوازده خلیفه از پیش از دوازده امام خبر داده‌است.

گرچه امام دریافت‌کننده وحی نیست، اما ارتباط نزدیکی با خدا دارد، که از آن طریق خدا او را راهنمایی می‌کند و امام هم به نوبه خود مردم را راهنمایی می‌کند. همچنین متون مقدس نزد امام نظیر جفر و جامعه او را راهنمایی می‌کند. امامت یا باور به راهنمایی الهی باور بنیادین شاخه‌های اثنی عشری و اسماعیلی شیعه بوده، مبتنی بر این مفهوم است که خداوند بشریت را بدون دسترسی به راهنمایی الهی رها نمی‌کند.[۴]

بنا بر نظر شیعه دوازده امامی، در هر عصری همواره امامی هست که متصدی همه امور آیین و شریعت در جامعه مسلمان است. علی اولین امام و جانشین برحق محمد پیامبر اسلام بود. فرزندان وی و فاطمه زهرا امامان بعدی هستند. هر امام پسر امام قبلی است، جز حسین بن علی که برادر حسن بن علی است.[۱] امام دوازدهم و آخر حجت بن الحسن است که شیعیان دوازده امامی باور دارند در حال حاضر زنده و در غیبت کبری است و باز خواهد گشت تا عدالت را به جهان بیاورد.[۴]

فهرست امامان[ویرایش]

شماره تصویر خطاطی نام
(کامل /کنیه)
عنوان
(عربی/ترکی)[۵]
تاریخ
ولادت
مرگ
(CE/AH)[۶]
اهمیت زادگاه علت و محل مرگ
و محل به خاک سپاری[۷]
۱ Alī.png علی بن ابیطالب
علی بن أبی طالب<أبو الحسن
امیرالمؤمنین
[۸]


المرتضی

(دوست داشته شده)


علی بن ابی‌طالب[۹]
600–661[۸]
۲۳(پیش از هجرت)–40[۱۰]
اولین امام شیعه و جانشین پیامبر برای همه شیعیان؛ اهل سنت او را خلیفه چهارم می‌دانند. او تقریباً در همه طریقتهای اسلامی صوفی جایگاه والایی دارد؛ اعضای این طریقت‌ها ارتباطشان با محمد را از طریق او به دست می‌آورند.[۸] مکه،
عربستان سعودی[۸]
توسط عبدالرحمان بن ملجم، از خوارج، در کوفه ترور شد، او را با شمشیری زهر آلود در هنگام نماز مورد ضربت قرار داد.[۸][۱۱]
مدفون در مسجد امام علی در نجف،
عراق.
۲ حسن بن علی

أبو محمد
المجتبی


(برگزیده)


İkinci Ali[۹]
624–670[۱۲]
3–50[۱۳]
او بزرگترین نوهٔ زنده محمد، از طریق دخترش فاطمه زهرا بود. حسن در کوفه، به عنوان خلیفه جانشین پدرش شد؛ و براساس پیمان صلح با معاویه پسر ابی‌سفیان، او کنترل بر عراق را واگذار و پس از آن ۷ ماه حکومت کرد.[۱۴] مدینه،
عربستان سعودی[۱۲]
به باور شیعه توسط همسرش به دستور معاویه مسموم شد. مدینه، عربستان سعودی[۱۵]
مدفون در بقیع، مدینه،
عربستان سعودی.
۳ شریف حسین
حسین بن علی

أبو عبدالله
Sayyid ash-Shuhada


(سید الشهدا)


Üçüncü Ali[۹]
626–680[۱۶]
4–61[۱۷]
او نوهٔ محمد و برادر حسن بن علی بود. حسین درست بودن خلافت یزید را زیر سؤال بود. نتیجتاً او خانواده اش در نبرد کربلا توسط قوای یزید کشته شدند. پس از این واقعه، سوگواری محرم مراسمی کلیدی در هویت عاشورا شد.[۱۶][۱۸] مدینه،
عربستان سعودی[۱۶]
کشته و سر بریده شده در نبرد کربلا.[۱۶]
مدفون در حرم حسین بن علی در کربلا،
عراق.
۴ سجاد
علی بن الحسین
Abu Muhammad
أبو محمد
سجاد، زین العابدین


(کسی که دائماً سجده می‌کند، زینت عبادت کنندگان )[۱۹]


Dördüncü Ali[۹]
۶۵۸/۹[۱۹] – 712[۲۰]
۳۸[۱۹]–95[۲۰]
نویسندهٔ ادعیهٔ صحیفه سجادیه، که به عنوان «مزامیر آل محمد  » مشهور است.[۲۰] مدینه،
عربستان سعودی[۱۹]
بنا بر غالب علمای شیعه, او به دستور خلیفه ولید بن عبدالملک در مدینه، عربستان سعودی مسموم شد.[۲۰]
مدفون در بقیع، مدینه،
عربستان سعودی.
۵ محمد بن علی
محمد بن علی
Abu Ja'far
أبو جعفر
باقر العلوم


( بازگوکننده دانش ها)[۲۱]


Beşinci Ali[۹]
677–۷۳۲[۲۱]
57–۱۱۴[۲۱]
منابع سنی و شیعه هر دو او را از اولین و برجسته ترین فقها توصیف می کنند، که در دوره اش به شاگردان بسیاری تدریس کرده است.[۲۱][۲۲] مدینه،
عربستان سعودی[۲۱]
بنا بر قول برخی از علمای شیعه, او به وسیله ی ابراهیم بن ولید بن عبدالله در مدینه، عربستان سعودی به دستور هشام بن عبدالملک مسموم شد.[۲۰]
مدفون در بقیع، مدینه،
عربستان سعودی است.
۶ جعفر بن محمد
جعفر بن محمد
Abu Abdillah
أبو عبدالله
as-Sadiq[۲۳]


( صادق)


Altıncı Ali[۹]
702–۷۶۵[۲۳]
83–۱۴۸[۲۳]
فقه امامیه را تأسیس و کلام شیعه را توسعه داد. او علمای بسیاری را در زمینه های گوناگون تربیت کرد, از جمله ابوحنیفه نعمان بن ثابت و مالک بن انس در فقه، واصل بن عطا و هشام بن حکم در کلام اسلامی, و جابر در علوم کیمیا.[۲۳][۲۴] مدینه،
عربستان سعودی[۲۳]
بنا به قول منابع شیعه, او در مدینه، عربستان سعودی به دستور خلیفه ابوجعفر عبدالله منصور مسوم شد.[۲۳]
مدفون در بقیع، مدینه،
عربستان سعودی است.
۷ موسی بن جعفر
موسی بن جعفر
Abu al-Hasan I
أبو الحسن الاول[۲۵]
الکاظم[۲۶]


( آرام)


Yedinci Ali[۹]
744–۷۹۹[۲۶]
128–۱۸۳[۲۶]
رهبر جمعیت شیعی در دوره ی انشعاب اسماعیلیان و دیگر شاخه ها, پس از درگذشت جعفر صادق.[۲۷] او شبکه ای از وکلا را ایجاد کرد که خمس را از جمعیت های شیعی در خاورمیانه و خراسان جمع آوری می کردند. او مقام بالایی در ذکری دارد; اعضای این فرقه از طریق او نسبت شان را به محمد می رسانند.[۲۸] مدینه،
عربستان سعودی[۲۶]
بنا به باور شیعی در بغداد، عراق به دستور خلیفه هارون‌الرشید زندانی و مسموم شد .
مدفون در حرم کاظمین در بغداد,
عراق.[۲۶]
۸ علی بن موسی
علی بن موسی
Abu al-Hasan II
أبو الحسن الثانی[۲۵]
رضا[۲۹]


( Pleasing One)


Sekizinci Ali[۹]
765–۸۱۷[۲۹]
148–۲۰۳[۲۹]
ولیعهد خلیفه مأمون شد، به خاطر مباحثاتش با علمای مسلمان و غیر مسلمان معروف است.[۲۹] مدینه،
عربستان سعودی[۲۹]
بنا بر منابع شیعی , او در مشهد، ایران به دستور مأمون مسوم شد.
مدفون در حرم علی بن موسی الرضا در مشهد،
ایران است.[۲۹]
۹ Muhammad ibn Ali
محمد بن علی
Abu Ja'far
أبو جعفر
al-Taqi, al-Jawad[۳۰]


( God-Fearing, Generous)


Dokuzuncu Ali[۹]
810–835[۳۰]
195–220[۳۰]
Famous for his generosity and piety in face of persecution by خلافت عباسیان خلافت. مدینه،
عربستان سعودی[۳۰]
Poisoned by his wife, Al-Ma'mun's daughter, in بغداد، عراق on order of Caliph ابواسحاق محمد معتصم، according to Shi'ite sources.
مدفون در Kazmain shrine in Baghdad,
عراق.[۳۰]
۱۰ Ali ibn Muhammad
علی بن محمد
Abu al-Hasan III
أبو الحسن الثالث[۳۱]
al-Hadi, al-Naqi[۳۱]


( Guide, Pure One)


Onuncu Ali[۹]
827–868[۳۱]
212–254[۳۱]
Streng ned network of deputies in Shi'a community. He sent m instructions, and received in turn financial contributions of faithful from خمس and religious vows.[۳۱] Surayya, a village near مدینه،
عربستان سعودی[۳۱]
According to Shi'a sources, he was poisoned in سامرا، عراق on order of Caliph ابوعبدالله محمد معتز.[۳۲]
مدفون در حرم عسکریین in Samarra,
عراق.
۱۱ Hasan ibn Ali
الحسن بن علی
Abu Muhammad
أبو محمد
al-Askari[۳۳]


( Citizen of a Garrison Town)


Onbirinci Ali[۹]
846–874[۳۳]
232–260[۳۳]
For most of his life, Abbasid Caliph, ابوالعباس محمد معتمد، placed restrictions on him after death of his fa r. Repression of Shi'ite population was particularly high at time due to ir large size and growing power.[۳۴] مدینه،
عربستان سعودی[۳۳]
According to Shi'a, he was poisoned on order of Caliph ابوالعباس محمد معتمد in سامرا، عراق.
مدفون در حرم عسکریین in Samarra,
عراق.[۳۵]
۱۲ Muhammad ibn al-Hasan
محمد بن الحسن
Abu al-Qasim
أبو القاسم
al-Mahdi, Hidden Imam, al-Hujjah[۳۶]


( Guided One, Proof)


Onikinci Ali[۹]
868–unknown[۳۷]
255–unknown[۳۷]
According to Twelver Shi'ite doctrine, he is an actual historical personality and is current Imam and promised مهدی، a messianic figure who will return with مسیح. He will reestablish rightful governance of Islam and replete earth with justice and peace.[۳۸] سامرا،
عراق[۳۷]
According to Shi'a doctrine, he has been living in Occultation since 872, and will continue as long as God wills it.[۳۷]
سال‌شمار امامت امامان دوازده‌گانه شیعه
توضیحات
  • این الگو بر مبنای اندیشه شیعه می‌باشد.
  • در اندیشه شیعی دوره امامت و خلافت الهی علی بن ابی‌طالب از درگذشت پیامبر اسلام آغاز شده‌است. دوره زمامداری وی بر مسلمین پس از کشته شدن عثمان بن عفان آغاز شد.
  • آغاز امامت هر امام مصادف با درگذشت امام پیشین است.
  • دوره امامت حجت بن حسن از لحظه درگذشت امام پیشین خود آغاز شده است و چون به عقیده شیعیان دوازده امامی وی زنده است و از نظرها پنهان می‌باشد، لذا امامت حجت بن حسن تا زمان ظهور وی و پس از آن تا زمان از دنیا رفتن او ادامه دارد.

     (۱) علی المرتضی، از ۶۳۲ تا ۶۶۱ (۲۹ سال)      (۲) حسن المجتبی، از ۶۶۱ تا ۶۷۰ (۹ سال)      (۳) حسین الشهید، از ۶۷۰ تا ۶۸۰ (۱۰ سال)      (۴) علی السجاد، از ۶۸۰ تا ۷۱۲ (۳۲ سال)      (۵) محمد الباقر، از ۷۱۲ تا ۷۳۲ (۲۰ سال)      (۶)جعفر الصادق، از ۷۳۲ تا ۷۶۵ (۳۳ سال)      (۷) موسی الکاظم، از ۷۶۵ تا ۷۹۹ (۳۴ سال)      (۸) علی الرضا، از ۷۹۹ تا ۸۱۷ (۱۸ سال)      (۹) محمد التقی، از ۸۱۷ تا ۸۳۵ (۱۸ سال)      (۱۰) علی النقی، از ۸۳۵ تا ۸۶۸ (۳۳ سال)      (۱۱) حسن العسکری، از ۸۶۷ تا ۸۷۴ (۷ سال)      (۱۲) محمد المهدی، از ۸۷۴ تا زمان حال (تاکنون ۱۱۴۲ سال)

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ "Shi'ite". Encyclopædia Britannica Online. 2007. Retrieved 2013-1 -05.  Check date values in: |accessdate= (help)
  2. Nasr (1979), p.10
  3. Momen (1985), p.174
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ Gleave, Robert. "Imamate". Encyclopaedia of Islam and Muslim world; vol.1. MacMillan. ISBN 0-02-865604-0 (help). 
  5. Imam's Arabic titles are used by majority of Twelver Shi'a who use Arabic language as a Sacred language, including Usooli, Akhbari, Shaykhism, and to a lesser extent Alawites. Turkish titles are generally used by Alevism, a fringe Twelver group, who make up around 10% of world Shi'a population. titles for each Imam literally translate as "First Ali", "Second Ali", and so forth. Encyclopedia of Modern Middle East and North Africa. Gale Group. 2004. ISBN 978-0-02-865769-1 (help). 
  6. abbreviation CE refers to Common Era Solar calendar, while AH refers to Islamic Hijri lunar calendar.
  7. جز امام دوازدهم
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ ۸٫۲ ۸٫۳ ۸٫۴ Nasr, Seyyed Hossein. "Ali". Encyclopædia Britannica Online. Retrieved 2007-10-12. 
  9. ۹٫۰۰ ۹٫۰۱ ۹٫۰۲ ۹٫۰۳ ۹٫۰۴ ۹٫۰۵ ۹٫۰۶ ۹٫۰۷ ۹٫۰۸ ۹٫۰۹ ۹٫۱۰ ۹٫۱۱ Encyclopedia of Modern Middle East and North Africa. Gale Group. 2004. ISBN 978-0-02-865769-1 (help). 
  10. Tabatabae (1979), pp.190–192
  11. Tabatabae (1979), p.192
  12. ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ "Hasan". Encyclopædia Britannica Online. Retrieved 2007-11-08. 
  13. Tabatabae (1979), pp.194–195
  14. Madelung, Wilferd. "ḤASAN B. ʿALI B. ABI ṬĀLEB". Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2012-07-06. 
  15. Tabatabae (1979), p.195
  16. ۱۶٫۰ ۱۶٫۱ ۱۶٫۲ ۱۶٫۳ "al-Husayn". Encyclopædia Britannica Online. Retrieved 2007-11-08. 
  17. Tabatabae (1979), pp.196–199
  18. Madelung, Wilferd. "ḤOSAYN B. ʿALI". Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2008-03-23. 
  19. ۱۹٫۰ ۱۹٫۱ ۱۹٫۲ ۱۹٫۳ Madelung, Wilferd. "'ALÈ B. AL-HUOSAYN". Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2007-11-08. 
  20. ۲۰٫۰ ۲۰٫۱ ۲۰٫۲ ۲۰٫۳ ۲۰٫۴ Tabatabae (1979), p.202
  21. ۲۱٫۰ ۲۱٫۱ ۲۱٫۲ ۲۱٫۳ ۲۱٫۴ Madelung, Wilferd. "AL-BAQER, ABU JAFAR MOHAMMAD". Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2007-11-08. 
  22. Tabatabae (1979), p.203
  23. ۲۳٫۰ ۲۳٫۱ ۲۳٫۲ ۲۳٫۳ ۲۳٫۴ ۲۳٫۵ Tabatabae (1979), p.203–204
  24. "Wasil ibn Ata". Encyclopædia Britannica Online. Retrieved 2007-11-08. 
  25. ۲۵٫۰ ۲۵٫۱ Madelung, Wilferd. "'ALÈ AL-HAÚDÈ". Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2007-11-09. 
  26. ۲۶٫۰ ۲۶٫۱ ۲۶٫۲ ۲۶٫۳ ۲۶٫۴ Tabatabae (1979), p.205
  27. Tabatabae (1979) p. 78
  28. Sachedina (1988), pp.53–54
  29. ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ ۲۹٫۲ ۲۹٫۳ ۲۹٫۴ ۲۹٫۵ Tabatabae (1979), pp.205–207
  30. ۳۰٫۰ ۳۰٫۱ ۳۰٫۲ ۳۰٫۳ ۳۰٫۴ Tabatabae (1979), p. 207
  31. ۳۱٫۰ ۳۱٫۱ ۳۱٫۲ ۳۱٫۳ ۳۱٫۴ ۳۱٫۵ Madelung, Wilferd. "'ALÈ AL-HAÚDÈ". Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2007-11-08. 
  32. Tabatabae (1979), pp.208–209
  33. ۳۳٫۰ ۳۳٫۱ ۳۳٫۲ ۳۳٫۳ Halm, H. "'ASKARÈ". Encyclopaedia Iranica. Retrieved 2007-11-08. 
  34. Tabatabae (1979) pp. 209–210
  35. Tabatabae (1979), pp.209–210
  36. "Muhammad al-Mahdi al-Hujjah". Encyclopædia Britannica Online. Retrieved 2007-11-08. 
  37. ۳۷٫۰ ۳۷٫۱ ۳۷٫۲ ۳۷٫۳ Tabatabae (1979), pp.210–211
  38. Tabatabae (1979), pp. 211–214

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]