عبدالرحمان بن دوست

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

عبدالرّحمان بن محمّدبن محمّد بن عزیز نیشابوری(تولد:۳۵۷هـ ق در نیشابور، مرگ:۴۳۱ هـ ق در نیشابور)، مشهور به ابن دوست و ابن دُرُست، از علما، ادیبان و شاعران تازی گوی ایرانی اواخر قرن‌چهارم و نیمه اوّل قرن پنجم هجری‌قمری، در عصر سامانیان بود.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]