ابراهیم شیشری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ابراهیم شیشری
درگذشت ۱۵۰۹م/ ۹۱۵ق
ارزنجان
پیشه مفسر و صوفی

ابراهیم بن حسن نبیسی شیشری (؟ -۱۵۰۹م) مفسر، صوفی و زبان‌شناس نحوی سوری ایرانی‌اصل در سدهٔ نهم هجری/پانزدهم میلادی بود. او از اهالی روستای نبیس در نزدیکی حلب و خاستگاهش از جایی به نام «شیشر» در سرزمین ایران بوده است. جماعتی از خوارج او را در ارزنجان کشتند. نوشته‌هایی از او به جا مانده است: تفسیر که از اول قرآن تا سورهٔ یوسف است، نهایة البهجة که قصیده‌ای برپایهٔ قافیهٔ تاء است در علم نحو و ۲۳ برگ.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. زرکلی، خیرالدین. «الشِّیشري». در الأعلام. ج. ۱. بیروت: دارالعلم للملایین، ۲۰۰۲م. ۳۵. بازبینی‌شده در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۶.