صفیه بنت عبدالمطلب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
صفیه بنت عبدالمطلب
درگذشت۲۰ ه.ق
آرامگاهمدینه، قبرستان بقیع
محل زندگیمکه، مدینه
نژادعرب
دیناسلام
همسر(ها)حارث بن حرب
عوام بن خویلد
فرزندانزبیر
والدینعبدالمطلب (پدر)
خویشاوندانابوطالب (برادر)
آمنه (زن برادر)
عبدالله (برادر)
عبدالله بن زبیر (نوه)
پیامبر اسلام (برادرزاده)
علی بن ابی‌طالب (برادرزاده)

صفیه دختر عبدالمطلب از صحابیات محمّد پیامبر اسلام بود. پدر صفیه، شیبه پسر هاشم پسر عبدمناف پسر قصی (عبدالمطلب) و مادرش دختر وهیب پسر عبدمناف پسر زهره پسر کلاب بود. صفیه خواهر حمزه پسر عبدالمطلب بود. صفیه هم چنین عمّه محمّد و علی به شمار می‌رفت. او پیش از اسلام با حارث پسر حرب برادر ابوسفیان ازدواج کرده بود. پس از اسلام آوردن، با عوّام پسر خویلد برادر خدیجه (همسر پیامبر) ازدواج کرد. صفیه از این ازدواج پسری به نام زبیر پسر عوام زایید. صفیه در سال بیستم هجرت و در دوران خلافت عمر درگذشت و وی بر پیکر او نماز گزارد و در بقیع دفن شد.

منابع

  • زندگی صحابه، محمود طریقی، مشهد، ۱۳۸۵