ایوبیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
Ayyubid dynasty
ایوبیان

 

 

۱۱۷۱۱۳۴۱

پرچم

ایوبیان در سال ۱۱۸۸
ایوبیان در سال ۱۱۸۸
پایتخت قاهره (۱۱۷۴–۱۲۵۰) دمشق
زبان‌(ها) عربی
دین اسلام سنی
دولت سلطان (کنفدراسیون اصالت)
سلطان
 - ۱۱۷۴–۱۱۹۳ صلاح الدین
تاریخچه
 - تأسیس ۱۱۷۱
 - فروپاشی ۱۳۴۱
مساحت ۳۷۵۰۰۰۰کیلومترمربع (۱٬۴۴۷٬۸۸۳مایل‌مربع)
جمعیت
 -  حدود ۱۱۹۰ ۷۲۰۰۰۰۰ 
یکای پول دینار
امروزه بخشی از  مصر
 عراق
 اسرائیل
 اردن
 لبنان
 لیبی
 فلسطین
 عربستان سعودی
 سودان
 سوریه
 تونس
 ترکیه
 یمن

ایوبیان (عربی: الأیوبیون‎) دودمانی کرد و مسلمان سنی بودند[۱][۲][۳] که صلاح‌الدین ایوبی به مرکزیت مصر بنیاد گذاشت. این سلسله در طول قرون ۱۲ و ۱۳ میلادی بر بخش عظیمی از خاورمیانه حکم می‌راند. این سلسله پس از دودمان فاطمیان و زنگیان به حکومت رسید و دست به فتوحات گسترده‌ای در سراسر خاورمیانه زد. سرانجام صلاح‌الدین با شکست پادشاهی اورشلیم در جنگ حطین سرزمین مقدس را ضمیمه خاک ایوبیان کرد.

سقوط[ویرایش]

مهم‌ترین دلیل سقوط ایوبیان حمله مغولان بود اما ظهور ممالیک و سقوط حلب هم تأثیرات زیادی بر آن گذاشت.

فرمانروایان ایوبی[ویرایش]

سلطان صلاح‌الدین ایوبی ۱۱۷۴–۱۱۹۳
سلطان عثمان العزیز ۱۱۹۳–۱۱۹۸
سلطان المنصور ناصر الدین محمد ۱۱۹۸–۱۲۰۰
سلطان سیف‌الدین ابوبکر اول ۱۲۰۰–۱۲۱۸
سلطان الکامل محمد بن عادل ۱۲۱۸–۱۲۳۸
سلطان سیف‌الدین ابوبکر دوم ۱۲۳۸–۱۲۴۰
سلطان الصالح ایوب ۱۲۴۰–۱۲۴۹
سلطان المعظم توران‌شاه ۱۲۴۹–۱۲۵۰
ملکه شجر الدر ۱۲۵۰–۱۲۵۴
سلطان اشرف موسی (تشریفاتی) ۱۲۵۰–۱۲۵۴

شاخه‌های بعدی ایوبیان[ویرایش]

منابع[ویرایش]

ویکی‌پدیای عربی.