ایوبیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
سلطنت ایوبیان

الأيوبيون
ئەیووبی
Eyûbî
ایوبیان
۱۱۷۱–۱۲۶۰
پرچم ایوبیان
پرچم
سلطنت ایوبیان در زمان مرگ صلاح‌الدین ایوبی در سال ۱۱۹۳
سلطنت ایوبیان در زمان مرگ صلاح‌الدین ایوبی در سال ۱۱۹۳
پایتختقاهره (۱۱۷۱–۱۱۷۴)
دمشق (۱۱۷۴–۱۲۱۸)
قاهره (۱۲۱۸–۱۲۵۰)
حلب (۱۲۵۰–۱۲۶۰)
زبان(های) رایجزبان عربی، زبان‌های کردی، زبان آرامی
دین(ها)
تسنن
حکومتسلطنت
سلطان 
• ۱۱۷۴–۱۱۹۳
صلاح‌الدین ایوبی (اولین)
• ۱۱۹۳–۱۱۹۸
سلطان عثمان العزیز
• ۱۱۹۸–۱۲۰۰
المنصور ناصر الدین محمد
• ۱۲۰۰–۱۲۱۸
عادل یکم
• ۱۲۱۸–۱۲۳۸
الکامل محمد بن عادل
• ۱۲۳۸–۱۲۴۰
عادل دوم
• ۱۲۴۰–۱۲۴۹
الصالح ایوب
• ۱۲۵۰–۱۲۵۴
الاشرف موسی
تاریخ 
• بنیان‌گذاری
۱۱۷۱
• فروپاشی
۱۲۶۰
مساحت
۱۱۹۰۲٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع (۷۷۰٬۰۰۰مایل‌مربع)
۱۲۰۰[۱]۱٬۷۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع (۶۶۰٬۰۰۰مایل‌مربع)
جمعیت
• قرن ۱۲ میلادی
۷٬۲۰۰٬۰۰۰ (تخمین)
واحد پولدینار
پیشین
پسین
خلافت فاطمیان
دودمان زنگیان
پادشاهی اورشلیم
زریعیان
سلطنت مملوک (مصر)
خاندان رسولی

ایوبیان (عربی: الأیوبیون‎)، یک دودمان کرد مسلمان سنی مذهب بود[۲][۳][۴] که صلاح‌الدین ایوبی به مرکزیت مصر بنیاد گذاشت. این سلسله در طول قرون ۱۲ و ۱۳ میلادی بر بخش عظیمی از خاورمیانه حکم می‌راند. این سلسله پس از دودمان فاطمیان و زنگیان به حکومت رسید و دست به فتوحات گسترده‌ای در سراسر خاورمیانه زد. سرانجام صلاح‌الدین با شکست پادشاهی اورشلیم در جنگ حطین سرزمین مقدس را ضمیمه خاک ایوبیان کرد.

سقوط[ویرایش]

مهم‌ترین دلیل سقوط ایوبیان حمله مغولان بود اما ظهور ممالیک و سقوط حلب هم تأثیرات زیادی بر آن گذاشت.

فرمانروایان ایوبی[ویرایش]

سلطان صلاح‌الدین ایوبی ۱۱۷۴–۱۱۹۳
سلطان عثمان العزیز ۱۱۹۳–۱۱۹۸
سلطان المنصور ناصر الدین محمد ۱۱۹۸–۱۲۰۰
سلطان عادل یکم ۱۲۰۰–۱۲۱۸
سلطان الکامل محمد بن عادل ۱۲۱۸–۱۲۳۸
سلطان عادل دوم ۱۲۳۸–۱۲۴۰
سلطان الصالح ایوب ۱۲۴۰–۱۲۴۹
سلطان المعظم توران‌شاه ۱۲۴۹–۱۲۵۰
ملکه شجر الدر ۱۲۵۰–۱۲۵۷

شاخه‌های بعدی ایوبیان[ویرایش]

منابع[ویرایش]

ویکی‌پدیای عربی.