ابن ناهوج اسکافی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ابن ناهوج اسکافی
ابوالبدر حسن بن علی اسکافی
زادروز ۱۱۳۵م/۵۲۹ق
بغداد
درگذشت ژوئیه ۱۲۰۰م/رمضان ۵۹۶ق
قاهره
محل زندگی عراق، مصر
پیشه رساله‌نویس، مُتصرّف، ادیب، شاعر

ابوالبدر حسن بن علی اسکافی شهرت‌یافته به ابن ناهوج اسکافی (۱۱۳۵-۱۲۰۰م) ادیب و کاتب عربی در سدهٔ ششم هجری بود.[۱][۲][۳][۴] از مقام‌داران بالای دیوان انشاء (به‌عربی: مُتَصرّف) در بغداد به‌شمار می‌رفت. شعر غزلی سرود که شوق به سرزمین‌های حجاز موضوع آن است، در ترسّل نوآور بود، نوشته‌هایی نیکو از او در ادبیات و نحو به‌جای مانده است.[۳]

زندگی[ویرایش]

ابن ناهوج در ۱۱۳۵م/۵۲۹ق به بغداد زاده شد؛ در محلهٔ باب‌الأزح در شرق بغداد. اصالتاً از اسکاف، از نواحی نهروان، نزدیکی واسط بود. نحو را نزد ابوالحسن بن خشّاب خواند. در ۱۱۷۶م/۵۷۲ق به حج رفت و مجاور مکه شد.[۳] ابن ناهوج در ولایت‌های گوناگون جابجا می‌شد. در رمضان ۵۸۶ق، در دیوان ناصر، خلیفهٔ عباسی، سِمَتِ مُشرف به او داده شد. دوسال بعد عزل شد. در سال ۵۸۹ق دوباره به حج رفت و مدتی مجاور شد. سپس به شام رفت و ساکن حلب شد. در جمادی‌الثانی ۵۹۲ق به مصر کوچید. میان او و قاضی الفاضل مراسلات (نامه‌نگاری ادبی) جریان داشت.[۳] ابن ناهوج در مصر در رمضان ۵۹۶ق/ژوئیه ۱۲۰۰م درگذشت.[۳]

منابع[ویرایش]

  1. سیوطی، جلال‌الدین. بغیة الوعاة فی طبقات اللغویین و النحاة. ج. دوم. بیروت: دارالغرب الإسلامی، ۱۹۹۳. 
  2. حموی، یاقوت. معجم الأدباء. ج. نهم. بیروت: دارالغرب الإسلامی، ۱۹۹۳. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ ۳٫۴ فروخ، عمر. تاریخ الأدب العربی. ج. سوم. بیروت: دارالعلم للملایین، ۱۹۸۴. ۴۱۴. 
  4. زبیری, ولید. الموسوعة المیسرة فی تراجم أئمة التفسیر والإقراء والنحو واللغة. بیروت: إصدارات الحکمة, 2003. 698، ش:997.