فروع دین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فروع دین در اصطلاح دین اسلام بر مسائلی اطلاق می‌شود که به عمل و عبادات مربوط است. به‌طور کلی احکام شرعی اسلام یا متعلق به عمل و طاعات است یا متعلق به معرفت و اعتقاد، قسمت اول را احکام فرعی یا عملی و قسمت دوم را احکام اصلی یا اعتقادی می‌گویند.[۱]

فروع دین[ویرایش]

از نظر فقه شیعه فروع دین یا احکام سه بخش است که بشرح زیر می‌باشد:

  1. احکام عبادی (عبادات)
  2. معاملات (عقود و ایقاعات)
  3. سیاسات[۲][۳]

عبادات[ویرایش]

۱- نماز (صلوه) ۲- روزه (صوم) ۳- خمس ۴- زکات ۵- حج ۶- جهاد ۷- امر به معروف ۸- نهی از منکر ۹- تولی ۱۰- تبری

معاملات[ویرایش]

عقود: بیع - اجاره - رهن - امانت - نکاح - قرض- وصیت - عاریه - شرکت - وقف - وکالت - جعاله - مزارعه - مساقات - سلف - سلم - مضاربه[۴][۵]

ایقاعات: طلاق - سوگند- ایلاء

سیاسات[ویرایش]

قصاص - حدود - تعزیرات - دیات

عمل به فروع دین[ویرایش]

شخص مکلف در دین اسلام برای عمل به فروع دین یا باید درجه اجتهاد رسیده باشد و طبق فتوای خود عمل کند یا طریقه احتیاط را پیش بگیرد یا از مجتهد تقلید کند[۶]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. لغتنامه دهخدا[۱]
  2. مبادی فقه و اصول، علیرضا فیض، انتشارات دانشگاه تهران
  3. محقق داماد، سید مصطفی. قواعد فقه
  4. قانون مدنی
  5. مکاسب و معاملات - کافی -ج 5
  6. محمدحسین فلاح‌زاده (تابستان ۸۴آموزش فقه، قم: انتشارات الهادی، ص. صااافقالفحه ۲۷ تاریخ وارد شده در |سال= را بررسی کنید (کمک)ISBN 964-400-157-5