راغب اصفهانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
راغب اصفهانی
ابوالقاسم حسین بن محمد
زادروز نیمه اول قرن چهارم
اصفهان
درگذشت ۵۰۲قمری
محل زندگی اصفهان
تبار ایرانی
از دانشگاه اصفهان
پیشه لغت‌شناسی، شعر و ادبیات، حدیث، اخلاق، تفسیر، کلام و حکمت
سال‌های فعالیت سده چهارم قمری
شناخته‌شده برای عالم مسلمان،
دین اسلام
مذهب (نامعلوم)
آثار مفردات راغب
استادها ابو منصور جبان، ابوالعباس ضبّی (احمد بن ابراهیم)، ابوالقاسم ابن ابی العلاء[۱]

ابوالقاسم حسین بن محمد معروف به راغب اصفهانی (درگذشته ۵۰۲ قمری) لغت‌شناس و از ادیبان و حکیمان اهل اصفهان بود. وی از بزرگترین دانشمندان ایرانی است که در دوران آل بویه در قرن چهارم که اصفهان در اوج تمدن اسلامی و علم بوده است.[۲]

وی مذهب شافعی/ معتزلی داشته و بعضی وی را شیعه دانسته‌اند. مرگ وی را بین ۳۹۸ تا ۴۰۲ قمری یا ۵۰۲‏[۳] یا ۵۶۵ نیز دانسته‌اند. اما آنچه مشهور است وی در قرن چهارم قمری می‌زیسته است.[۴]

آثار[ویرایش]

  • المفردات یا المفردات فی غریب القرآن، شامل لغات قرآن
  • الذریعه الی مکارم الشریعه، در تصوف و اخلاق
  • المحاضرات یا محاضرات الادباء و محاورات الشعراء و البلغاء

شعر[ویرایش]

سروده‌ای مشهور از وی:

ز صد هزار محمد که در جهان آید یکی به منزلهٔ جان مصطفی نشود
و گرچه عرصهٔ عالم پر از علی گردد یکی بعلم و سخاوت چو مرتضی نشود
جهان اگر چه ز موسی و چوب خالی نیست یکی کلیم نگردد یکی عصا نشود

منابع[ویرایش]