راغب اصفهانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
راغب اصفهانی
ابوالقاسم حسین بن محمد
زادروز نیمه اول قرن چهارم
اصفهان
درگذشت ۵۰۲قمری
محل زندگی اصفهان
تبار ایرانی
دانش‌آموختهٔ اصفهان
پیشه لغت‌شناسی، شعر و ادبیات، حدیث، اخلاق، تفسیر، کلام و حکمت
سال‌های فعالیت سده چهارم قمری
شناخته‌شده برای عالم مسلمان،
دین اسلام
مذهب (اهل سنت)
آثار مفردات راغب
استادها ابو منصور جبان، ابوالعباس ضبّی (احمد بن ابراهیم)، ابوالقاسم ابن ابی العلاء[۱]

ابوالقاسم حسین بن محمد معروف به راغب اصفهانی معروف به سید سیراب[نیازمند منبع](درگذشته ۵۰۲ قمری) لغت‌شناس و از ادیبان و حکیمان اهل اصفهان بود. وی از بزرگترین دانشمندان ایرانی است که در دوران آل بویه در سده چهارم که اصفهان در اوج تمدن اسلامی و علم بوده‌است.[۲] برخی با استناد به بسیاری روایت‌هایش از خاندان محمد(اهل البیت) و امیر المؤمنین خواندن علی بن ابی‌طالب وی را علوی خوانده‌اند، نیز امام فخر رازی در اساس التقدیس وی را از امامان اهل سنت می‌شمارد. مرگ وی را بین ۳۹۸ تا ۴۰۲ قمری یا ۵۰۲‏[۳] یا ۵۶۵ نیز دانسته‌اند. اما آنچه مشهور است وی در قرن چهارم قمری می‌زیسته است.[۴]

آثار[ویرایش]

  • اخلاق الراغب
  • افانین البلاغه يا مجمع‌البلاغة
  • الایمان والكفر
  • الذریعه الی مکارم الشریعه، در تصوف و اخلاق
  • المحاضرات یا محاضرات الادباء و محاورات الشعراء و البلغاء
  • المعانى الاكبر
  • تفصیل النشأتین و تحصیل السعادتین، در معرفت نفس
  • درة التاویل فى متشابه التنزیل [پانویس ۱]
  • رساله فى فوائد القرآن
  • المفردات یا المفردات فی غریب القرآن، شامل لغات قرآن

شعر[ویرایش]

سروده‌ای مشهور از وی:

ز صد هزار محمد که در جهان آید یکی به منزلهٔ جان مصطفی نشود
و گرچه عرصهٔ عالم پر از علی گردد یکی بعلم و سخاوت چو مرتضی نشود
جهان اگر چه ز موسی و چوب خالی نیست یکی کلیم نگردد یکی عصا نشود

پانویس[ویرایش]

  1. از همسانی نسخه‌هاى آن با درّة التنزيل و غرّة‌التأويل منسوب به ابوعبداللّه محمدبن عبداللّه اسكافى متوفى 420 يا 421، در انتساب آن به راغب يا اسكافى و همچنين فخر رازى ترديد شده.

منابع[ویرایش]