منوچهر آتشی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
منوچهر آتشی
Manouchehr Atashi.jpg
زادروز ۲ مهر ۱۳۱۰
روستای دهرود ، شهرستان دشتستان در بخش برازجان استان بوشهر
مرگ ۲۹ آبان ۱۳۸۴ (۷۴ سال)
بیمارستان سینا، تهران
ملیت ایرانی
علت مرگ ایست قلبی
جایگاه خاکسپاری بوشهر
پیشه شاعر و مترجم
همسر(ها) ثریا ثابتی (۱۹۶۵–۱۹۷۹)
؟ (؟ -۱۹۸۲)
فرزندان شقایق، مانلی (درگذشته) از همسر اول
شعله (از همسر دوم)

منوچهر آتشی (۲ مهر ۱۳۱۰، دهرود شهرستان دشتستان استان بوشهر - ۲۹ آبان ۱۳۸۴، تهران) شاعر، روزنامه‌نگار و مترجم معاصر ایرانی بود.

زندگی[ویرایش]

منوچهر آتشی در ۲ مهر ۱۳۱۰ در دهرود در شهرستان دشتستان در استان بوشهر به دنیا آمد. خانوادۀ وی از عشایر زنگنه کرمانشاه بودند که در حدود ۴ نسل پیش به جنوب ایران مهاجرت کرده‌ بودند. نام جد وی «آتش‏‌خان زنگنه» بود و به همین دلیل نام خانوادگی وی «آتشی» انتخاب شد. پدر منوچهر آتشی فرد باسوادی بود و به دلیل علاقه‌‏ای که سرگرد اسفندیاری که در جنوب به رضاخان کوچک مشهور بود به وی داشت، او را به بوشهر انتقال داد و کارمند اداره ثبت و احوال بوشهر شد.[۱]

سبک شعری[ویرایش]

منوچهر آتشی در اواخر دههٔ ۳۰ با آهنگ دیگر در شعر معاصر به تجربه‌ای تازه دست می‌زند. او با کشف و شهود در طبیعت جنوبی و وحشی به نوعی خشونت غریزی در شعر دست می‌یابد. اما آنچه خشونت شعری آتشی را از عنصر خشونت آشفته و غیر منسجم برخی از شاعران قبل و بعد از خودش (مثلاً از نصرت رحمانی یا کیومرث منشی‌زاده) متمایز می‌کند به‌جز حضور «جنوب»، لحن حماسی آن است.[۲]

شعرهای آتشی در دهه‌های ۳۰ و ۴۰ و ۵۰ شعر کویر است و عناصر طبیعی این کویر حماسه و خشونت را با هم می‌آمیزد. گذشته از آن، عشق و امید و آرزو نیز خود را به این طبیعت جنوبی غرق می‌کند و احساس تنها در مثلث خشونت-حماسه-جنوب چهره نشان می‌دهد.[۳] آتشی بر شاعران بسیاری در ایران تأثیر گذاشته‌است و نیز شاعران بسیاری را تربیت کرده‌است. در همین زمینه محمدعلی بهمنی در غزلی تأکید می‌کند:
تو آتشی و تمام من از تو شعله‌ور است/ نه من، که روشنی نسلم از شماست هنوز

مرگ[ویرایش]

منوچهر آتشی ۲۹ آبان ۱۳۸۴ بر اثر ایست قلبی در سن ۷۴ سالگی در بیمارستان سینا تهران درگذشت و در بندر بوشهر به خاک سپرده شد. وی چند روز قبل از مرگش در مراسم چهره‌های ماندگار به عنوان چهره ماندگار ادبیات معرفی شده بود.[۴]

آثار[ویرایش]

مجموعه‌های شعری زیر از آثار اوست:[۵]

  • آهنگ دیگر ۱۳۳۸
  • آواز خاک ۱۳۴۶
  • دیدار در فلق ۱۳۴۸
  • بر انتهای آغاز ۱۳۵۰
  • گزینه اشعار ۱۳۶۵
  • وصف گل سوری ۱۳۷۰
  • گندم و گیلاس ۱۳۷۱
  • زیباتر از شکل قدیم جهان ۱۳۷۶
  • چه تلخ است این سیب ۱۳۷۸
  • خلیج و خزر ۱۳۸۰
  • باران برگ زوق: دفتر غزل‌ها ۱۳۸۰
  • اتفاق آخر ۱۳۸۰
  • حادثه در بامداد ۱۳۸۰
  • ریشه‌های شب ۱۳۸۴
  • غزل غزل‌های سورنا ۱۳۸۴

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • احمدی، رامین (۱۳۶۹). «موج سوم در ترازو - بخش اول». فصلنامهٔ ایران‌شناسی (۷).
  • سیمای شاعران فارس در هزار سال، تألیف حسن امداد، جلد دوم، انتشارات ما، چاپ اول ۱۳۷۷

پیوند به بیرون[ویرایش]