ظهیرالدین فاریابی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ظهیرالدّین ابوالفضل طاهر بن محمد (وفات: ۵۹۸ ه‍. ق) از جملهٔ قصیده‌سرایان ادب فارسی در سدهٔ ششم است. فاریابی در مقبرةالشعرای تبریز به خاک سپرده شده‌است.[۱]

منابع[ویرایش]

ظهیرالدین ابوالفضل طاهر بن محمد فاریابی یکی از استادان مسلم شعر فارسی درقرن ششم و یکی از کسانی است که در تحول شعر فارسی نقش بزرگی ایفا کرده است. نامش به نوشته اکثر تذکره نویستان ظهیرالدین ابوالفضل طاهر بن محمد بوده است که تقریباً درحدود سال ۵۵۰ هجری درفاریاب تولد یافته است. شواهدی که ازدیوان او به دست داریم، نیز این تخمین راتقویت می‌بخشد. تولد شاعر مقارن بوده است بادوره ای که بعد از وفات سلطان سنجر در دیار خراسان و اطراف آن پدید آمده بود.

عهد کودکی و جوانی ظهیرالدین فاریابی در زادگاهش فاریاب و بعد در نیشاپور گذشت و او در این مدت به کسب علوم واطلاعات مختلف علمی و ادبی اشتغال داشت. او بعد از آنکه در زادگاهش فاریاب علوم متداوله را فراگرفت، بخاطر تحصیل بیشتر علوم به نیشاپور که در آن وقت از مراکز علمی ـ فرهنگی محسوب می‌شد، رفت و در آنجا به فراگیری علوم و ادب پرداخت شاعر با فضلا و شعرای آنجا آشنا شد و به سرودن پرداخته، در نیشاپور به مدح عضدالدین طغانشاه بن مؤید آی آبه آغاز کرد و گویا این نخستین کسی بود که ظهیر او را مدح گفته است. شاعر به مدت توقف خود در نیشاپور در یکی از اشعارش اشاره کرده است:

 مرا به مدت شش سال حرص علم وادب به خاکدان نیشاپور کرد زندانی

این بیت از قطعه ایست که به طغانشاه بن مؤید آی آبه خطاب کرده است وچنانکه خواهیم دید، ظهیر در آخر عهد همین پادشاه یعنی سال ۵۸۲ هجری به این شهر آمده و در آنجا از حرص اندوختن علم و ادب، سکونت اختیارکرده باشد.

  1. «آشنایی با خانه امیر نظام گروسی - آذربایجان‌شرقی». وب‌گاه روزنامه همشهری، شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۰.