ابوسلیک گرگانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

ابوسَلیک گُرگانی از پیشگامان سرایش شعر به زبان پارسی دری بود. او هم‌دوره با عمرو لیث صفاری بود. وی از نخستین شاعران پارسی‌گوی است.

شعرهای زیر از اوست:

خون خود را گر بریزی بر زمینبه که آب روی ریزی در کنار
بت‌پرستنده به از مردم‌پرستپند گیر و کار بند و گوش دار
بمژه دل ز من بدزدیدیای به لب قاضی و به مژگان دزد
مزد خواهی که دل ز من بردیاین شگفتی که دید، دزد بمزد!

جستارهای وابسته

بن‌مایه

  • صفا، ذبیح‌الله (۱۳۸۱تاریخ ادبیات ایران (جلد اول)، تهران: ققنوس، ص. ۵۷، شابک ۹۶۴-۳۱۱-۰۱۳-۳