ابوسلیک گرگانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ابوسلیک گرگانی
زادروز نیمه دوم سده سوم هجری
گرگان
محل زندگی گرگان
ملیت ایرانی
پیشه شاعر
سبک خراسانی
دوره فرمانروایی صفاریان

ابوسَلیک گُرگانی از پیشگامان سرایش شعر به زبان پارسی دری بود. او هم‌دوره با عمرو لیث صفاری بود. وی از نخستین شاعران پارسی‌گوی است. شعرهای زیر از اوست:

خون خود را گر بریزی بر زمینبه که آب روی ریزی در کنار
بت‌پرستنده به از مردم‌پرستپند گیر و کار بند و گوش دار
بمژه دل ز من بدزديدىاى به لب قاضى و به مژگان دزد
مزد خواهى که دل ز من بردىاين شگفتى که ديد، دزد بمزد!

جستارهای وابسته[ویرایش]

بن‌مایه[ویرایش]

  • صفا، ذبیح‌الله. تاریخ ادبیات ایران (جلد اول). چاپ بیستم. تهران: ققنوس، ۱۳۸۱. ۵۷. ISBN 964-311-013-3.