مظاهر مصفا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
مظاهر مصفا
زادروز ۱۳۱۱
اراک
محل زندگی تهران
ملیت  ایران
پیشه استاد دانشگاه
نقش‌های برجسته شاعر
سبک قصیده
همسر امیربانو کریمی
فرزندان علی مصفا
کیمیا مصفا
گلزار مصفا
امیر اسماعیل مصفا
والدین اسماعیل مصفا


مظاهر مصفا (۱۳۱۱، اراک- تاکنون) استاد دانشگاه، شاعر و مصحح برجسته معاصرایران است. وی سال‌های متمادی به عنوان استاد تمام رشتۀ ادبیات در دانشگاه تهران به خدمت مشغول بود که در سال ۱۳۸۴ به دستور ریاست دانشگاه کنار گذاشته شد.

زندگی‌نامه[ویرایش]

مظاهر مصفا فرزند اسماعیل مصفا در سال ۱۳۱۱ در اراک در خانواده‌ای با فرهنگ از اهالی تفرش به دنیا آمد. در زمانی که تنها ۴۰ روز از تولدش می‌گذشت، خانواده‌اش به قم نقل مکان کردند. پدر وی در اداره «سجل-احوال» (سازمان ثبت احوال) کار می‌کرد. مصفا دوران تحصیلات اولیهٔ خود را در مدرسۀ حکیم نظامی قم سپری کردو سپس دوران متوسطه را در دارالفنون گذراند و به دانشسرای عالی رفت و به تحصیل در رشتۀ ادبیات مشغول شد. و تحصیلات خود را در رشتۀ زبان و ادبیات فارسی تا اخذ درجۀ دکتری از دانشگاه تهران ادامه داد و با تاییدیۀ بدیع‌الزمان فروزانفر به پایان‌نامۀ وی تحت عنوان «تحول قصیده در ایران»، موفق شد مدرک دکتری خود را اخذ نماید. هم‌زمان با ادامۀ تحصیل به استخدام آموزش و پرورش درآمد و مدتی هم رئیس فرهنگ قم بود و چندی هم ریاست مدرسۀ عالی قضایی قم را به‌عهده داشت.

برادر بزرگ‌تر وی ابوالفضل مصفا و خواهر وی خانم مصفا (مادر فؤاد حجازی آهنگساز معروف) از استادان زبان و ادبیات فارسی هستند.

او در جوانی با دکتر امیربانو کریمی (استاد ادبیات دانشگاه تهران) دختر امیری فیروزکوهی (شاعر معروف معاصر) ازدواج کرد و از وی صاحب فرزندانی شد که از آن جمله‌اند: علی مصفا (بازیگر سینما و تلویزیون و همسر لیلا حاتمی)، کیمیا مصفا (عروس دکتر سید جعفر شهیدی)، گلزار مصفا و امیر اسماعیل مصفا دارای مدرک دکتری فیزیک و استادیار فیزیک دانشگاه صنعتی شریف (تخصص در زمینۀ تئوری ریسمان)

از دیگر سوابق علمی و اجرایی وی می‌توان به دبیری دبیرستان‌های تهران، ریاست انتشارات و مدیریت مجلۀ آموزش‌وپرورش، دانشیاری دانشگاه شیراز و ریاست دبیرخانۀ مرکزی دانشگاه شیراز اشاره کرد.

جایگاه شعری[ویرایش]

مظاهر مصفا یکی از قصیده‌سرایان ایرانی بعد از ملک الشعرای بهار (محمدتقی بهار) است. وی در کشورهای افغانستان و هند و دیگر کشورهای فارسی زبان نیز دارای شهرت است. قصیدهٔ «هیچ» او یکی از شعرهای اوست که دکتر غلامحسین یوسفی در کتاب «چشمهٔ روشن» به بررسی آن پرداخته و پروفسور صلاح الصاوی (شاعر و سخن‌سنج مصری) در کتاب «العدمیه فی شعر» آن را ترجمه، نقد و بررسی کرده‌است. تاکنون چند مجموعه شعر از او به چاپ رسیده که از آن جمله‌است: «ده فریاد»، «سی سخن»، «پاسداران سخن»، «توفان خشم»، «سپیدنامه»، «سی‌پاره» و.... همچنین تصحیحات وی بر دیوان ابوتراب فرقتی کاشانی، مجمع الفصحاء، نزاری قهستانی، سنایی، سعدی، نظیری نیشابوری و جوامع الحکایات عوفی منتشر شده است.

آثار[ویرایش]

  1. پاسداران سخن (چکامه‌سرایان) مجموعه اشعار از رودکی تا عصر حاضر است)
  2. توفان خشم (چهل چکامه)
  3. ده فریاد (مجموعه شعر)
  4. سپید نامه (مجموعه شعر)
  5. سی پاره (مجموعه شعر)
  6. سی سخن (مجموعه شعر)
  7. شبهای شیراز
  8. قند پارسی
  9. نسیم
  10. تصحیح دیوان ابوتراب فرقتی کاشانی
  11. تصحیح مجمع الفصحاء (در چندین جلد)
  12. تصحیح دیوان نزاری قهستانی
  13. تصحیح دیوان سنایی
  14. تصحیح کلیات سعدی
  15. تصحیح جوامع الحکایات عوفی (در چندین جلد)

و...

اشعار[ویرایش]

برخی از مطالع اشعار او به شرح ذیل است:

مردی ز شهر هرگزم از روزگار هیچ جان از نتاج هرگز و تن از تبار هیچ
من آمده‌ام به بوی علی، به سوی علی، به کوی علی رخ ازهمه سوی تافته‌ام، شتافته‌ام به سوی علی
دردا که آفتاب مروت به خون نشست فریاد ای فتی که فتوت به خون نشست
دوشینه به میخانه شدم از تو چه پنهان مست از دو سه پیمانه شدم از تو چه پنهان
تلخ است روزگار من و روزگار تلخ امسال ما گذشت چو پیرار و پار تلخ
ز پا فتاده‌ای ای نخل سایه گستر من به خون نشسته‌ای ای آفتاب کشور من
آن دست که بنوشت هجای تو شکستم آن خامه که بنگاشت جفای تو شکستم

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]