سورسخن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سورسخن رسالهٔ کوچکی است که الگویی از دعای سپاس بر سر سفره میهمانی را به دست می‌دهد و در آن آداب سپاس‌گزاری از اورمزد و امشاسپندان و ایزدان گوناگون و میزبان و نیز دعا و ثنا به بزرگان از شاه گرفته تا ولیعهد، وزیر بزرگ، اسپهبدان نواحی چهارگانه، رئیس داوران کشور، اندرزبد (مشاور) مغان و هزاربد آمده‌است. پس از آن، دعا برای کشور ایران و میزبان و سرانجام سپاس‌گزاری از اورمزد و امشاسپندان و طبقات چهارگانهٔ اجتماعی، آتش‌ها، خوانسالاران و خنیاگران و دربانان و خود میزبان ذکر شده‌است. ذکر اسپهبدان چهارگانه، دلالت بر این دارد که این رساله به احتمال قوی در دورهٔ ساسانیان در زمان انوشیروان یا پس از او تألیف شده‌است. متن آن در مجموعهٔ متون پهلوی به چاپ رسیده و تاوادیا نیز بار دیگر آن را تهذیب و به انگلیسی ترجمه کرده‌است. این متن به فارسی نیز ترجمه شده‌است. [۱]

پانویس[ویرایش]

  1. تفضلی، احمد، ص ۲۹۳

منابع[ویرایش]

  • تفضلی، احمد، و به کوشش آموزگار، ژاله. تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام. تهران: انتشارات سخن، ۱۳۷۶ ISBN 964-5983-14-2