زلالی خوانساری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
زلالی خوانساری
زادروز خوانسار
مرگ ۱۰۲۴ هجری قمری
ملیت ایرانی
در زمان حکومت شاه عباس اول
لقب ملک‌الشعراء، جارالله
پیشه شاعر
کتاب‌ها مثنوی محمود و ایاز

زلالی خوانساری، از شاعران پارسی‌گوی سدۀ ۱۱ هجری است. مهارت او بیشتر در سبک مثنوی بود. زلالی از چامه‌سرایان زمان شاه عباس اول و ملک‌الشعرای دربار وی بوده و هم‌روزگار با شیخ بهادر و میرداماد و با آن‌ها رقابت داشته‌است.

وی زاده شهر خوانسار در استان اصفهان ایران و لقبش جارالله بود.

درگذشت وی پس از سال ۱۰۲۴ است که در آن سال مثنوی محمود و ایاز را به انجام رساند.

آثار[ویرایش]

  • الکشاف فی تفسیر القرآن
  • مقدمةالادب

و هفت کتاب مثنوی به‌نام سبعهٔ سیاره با نام‌های:

  • آذر و سمندر
  • شعلهٔ دیدار
  • می‌خانه
  • ذره و خورشید
  • سلیمان‌نامه
  • حُسن گلوسوز
  • محمود و ایاز

افزون بر این از او قصیده‌ها، ترکیبات و چامه‌های پراکنده در دست‌است.

منابع[ویرایش]

  • کلیات زلالی خوانساری، تصحیح و تحقیق: سعید شفیعیون، تهران: کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی، ۱۳۸۵، ISBN 964-6690-46-7