ارسلان پوریا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ارسلان پوریا نمایشنامه‌نویس ایرانی که افکار باستان‌گرایانه یا آرکائیستی داشت. یعنی اعتقاد داشت که سنت‌ها و عقاید ایران باستان یکی از مؤلفه‌های اصلی نوسازی جامعه است. او نمایشنامه‌های منظوم می‌نوشت. برخی از آثار او الهام از شاهنامه هستند. ولی عیناً شعرهای شاهنامه را تکرار نکرده است. بلکه خود اشعاری سروده است.[۱] پوریا در دوران جوانی از رهبران سازمان جوانان حزب توده بود که بعدها از این مرام برگشت و به فرهنگ پرداخت.

او نیز همچون بهرام بیضایی و سیاوش کسرایی از نویسندگانی بود که تحت تأثیر معرّفی اسطوره آرش کمانگیر در کتاب داستان های ایران باستان احسان یارشاطر (۱۳۳۶) به بازآفرینی این اسطوره پرداخت.[۲] بازآفرینی های مشهور این داستان در آرش کمانگیر کسرایی و آرش بیضایی هستند.

برخی آثار[ویرایش]

  • تازیانهٔ بهرام (۱۳۴۸)
  • آرش تیرانداز (۱۳۳۸)
  • تراژدی افشین (۱۳۳۶)
  • تراژدی کمبوجیه (۱۳۳۷)
  • رستاخیز تبریز (۱۳۵۰)
  • ناهید را بستای (۱۳۳۶)
  • سرود آزادی (۱۳۴۰)

پانویس[ویرایش]

فهرست منابع[ویرایش]

  • خلج، منصور. نمایشنامه نویسان ایرانی: از آخوندزاده تا بیضایی. نشر اختران. ۱۳۸۱