قاضی هجیم آملی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

قاضی هجیم هجیم آملی طبرستانی از شاعران و ادبای سده ششم هـ. ق. است.

وی متولد شهر آمل بوده و در عصر سلجوقیان می زیسته‌است. مؤلف "فرهنگ سخنوران" وی را از شعرای عهد سامانیان می‌داند. او در ادبیات عربی و فارسی مهارت داشت و شاعری چیره دست و خوش بیان بود. در آمل از دنیا رفت در همان جا به خاک سپرده شد. او به پیروی از دقیقی در یکی از قصایدش، قصیده‌ای با لغات فارسی و عربی و طبری سروده که حدود هشتاد بیت است. از آثارش می‌توان به دیوان شعر وی اشاره نمود.

منابع[ویرایش]