طبیب اصفهانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

طبیب اصفهانی (درگذشته ۱۱۶۸ یا ۱۱۷۱ هجری قمری) از شعرای سبک بازگشت ایران است.

زندگی[ویرایش]

طبیب اصفهانی از سادات موسوی اصفهان بود. نیاکان وی در روزگار شاه عباس اول صفوی از فارس به اصفهان کوچیدند و در آن شهر مسکن گزیدند. پدرش حکیم‌باشی شاه سلطان حسین صفوی بود و خود او نیز طبیب و ندیم نادرشاه افشار. بعد از نادرشاه، کلانتر اصفهان شد و پس از چندی این کار را به برادرش میرزا عبدالوهاب واگذاشت و خود با شاعران و ادیبان اصفهان، هاتف، عاشق، آذر، مشتاق و صهبا به معاشرت پرداخت.

آثار[ویرایش]

طبیب در سرودن غزل توانا بود. از آثار وی: «دیوان» شعر، مشتمل بر قصاید و غزلیات و قطعات و رباعیات و مثنوی «محمود و ایاز»، در حدود ۳۰۰۰ بیت.

نمونه شعر[ویرایش]

و در بعضی متون به شکل:

غمت در نهانخانۀ دل نشیند آمده است

در بعضی متون: غباری به دامان محمل نشیند

آمده است.

و یا: زبامی که برخاست مشکل نشیند

با حذف <با> به نازم> بنازم
غمش در نهان‌خانهٔ دل نشیندبه نازی که لیلی به محمل نشیند
به دنبال محمل چنان زار گریمکه از گریه‌ام ناقه در گل نشیند
خلد گر به پا خاری، آسان برآرمچه سازم به خاری که در دل نشیند؟
پی ناقه‌اش رفتم آهسته، ترسممبادا غباری به محمل نشیند
مرنجان دلم را که این مرغ وحشیز بامی که برخاست به مشکل نشیند
عجب نیست خندد اگر گل به سرویکه در این چمن پای در گل نشیند
به‌نازم به بزم محبّت که آنجاگدایی به شاهی مقابل نشیند
طبیب، از طلب در دو گیتی میاساکسی چون میان دو منزل، نشیند؟

پی‌نوشت[ویرایش]

منابع[ویرایش]